Σε ένα ταραγμένο, ρευστό και διαρκώς μεταβαλλόμενο διεθνές γεωπολιτικό περιβάλλον, όπου οι ανταγωνισμοί μεταξύ των μεγάλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων οξύνονται και οι εστίες πολέμου και αναταραχής πολλαπλασιάζονται, οι εκλογές στη Βραζιλία, τη μεγαλύτερη οικονομία της Λατινικής Αμερικής, ισχυρή περιφερειακή δύναμη και ιδρυτικό μέλος των BRICS, αποκτούν ξεχωριστή σημασία.

Ως γνωστόν, η γκανγκστερικού τύπου απαγωγή του Μαδούρο αποτέλεσε σημαντικό κρίκο στην αλυσίδα της αχαλίνωτης επιθετικότητας του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού με διακύβευμα την αποκατάσταση της κυριαρχίας των ΗΠΑ στο δυτικό ημισφαίριο, σύμφωνα με τη νέα Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ, τραμπικής κοπής, και προς αναβίωση του αποικιοκρατικού δόγματος Μονρόε.

Ακολούθησαν στρατιωτικοί τραμπουκισμοί της υπερδύναμης και ασφυκτική περικύκλωση της Κολομβίας και της Κούβας, παράλληλα με τις ανοικτές και παρασκηνιακές απειλές, τις αφόρητες πιέσεις και τους ωμούς εκβιασμούς της διοίκησης Τραμπ προς τις κεντροαριστερές ηγεσίες των χωρών αυτών. Σε Βενεζουέλα και Κούβα η πολιτική συμβιβασμού και συνθηκολόγησης οδήγησαν στη σύναψη ληστρικών συμφωνιών και μέτρων προς όφελος του αμερικάνικου μονοπωλιακού κεφαλαίου, ενώ και στην Κολομβία (όπως σε Αργεντινή, Χιλή, Περού, Ονδούρα και Βολιβία) επιβλήθηκαν -εν μέσω καταγγελιών για απροκάλυπτες παρεμβάσεις των Αμερικάνων επικυρίαρχων- οι ακροδεξιές μαριονέτες του Τραμπ.

Μετά τον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών στη Βραζιλία και το οριακό προβάδισμα του Φλάβιο Μπολσονάρο, άρχισε να σκοτεινιάζει ο πολιτικός ορίζοντας και στη γεωπολιτικά κρίσιμη Βραζιλία, καθώς μια ενδεχόμενη επικράτηση του εκλεκτού του Τραμπ και εκεί θα σηματοδοτούσε δραστική αλλαγή του συσχετισμού δυνάμεων στην επίμαχη περιοχή με ευρύτερες περιφερειακές και διεθνείς διαστάσεις σε βάρος του «στρατηγικού ανταγωνιστή» των ΗΠΑ, την Κίνα.

Ωστόσο, και στη Βραζιλία το έδαφος για τη νεκρανάσταση της αμερικανοκίνητης ακροδεξιάς (που ούτως ή άλλως κατέχει την πλειοψηφία στο Κογκρέσο, πιέζοντας για ολοένα και πιο δεξιά μετατόπιση του πολιτικού σκηνικού) το έστρωσε, πέρα από τις υπονομευτικές ενέργειες του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, πρώτα και κύρια η αντιλαϊκή πολιτική Λούλα της φτώχειας, της ακρίβειας σε βασικά αγαθά, της φορομπηξίας και της διατήρησης της δημοσιονομικής πειθαρχίας με την επιβολή μνημονιακού τύπου πρωτογενών πλεονασμάτων-πετσοκόμματος των κοινωνικών δαπανών. Όλα αυτά σε συνδυασμό με τη διαφθορά και τα σκάνδαλα επί των σοσιαλδημοκρατικών διακυβερνήσεων οδήγησαν στην αποστοίχιση ευρύτατων εργατολαϊκών στρωμάτων από το κόμμα του Λούλα και στον επανεγκλωβισμό τους στα δίχτυα της «αντισυστημικής» ακροδεξιάς.

Η εκλογική νίκη του Λούλα από την άλλη αντανακλά ευρύτερες κοινωνικές διεργασίες και μήνυμα τόσο απέναντι στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, όσο και στους ντόπιους λακέδες του, που επιχειρούν να εντάξουν (και) τη Βραζιλία στην «πίσω αυλή» των ΗΠΑ. Ο Τραμπ συναντά τώρα ένα εμπόδιο στη Λατινική Αμερική, ανεξάρτητα από τις εξελίξεις που θα ακολουθήσουν. Η ήττα του γιου Μπολσονάρο, του εκλεκτού του Τραμπ, συνιστά μια ήττα για τις ΗΠΑ και αυτό πιστοποίησε και η ανακοίνωση του Λευκού Οίκου. Είναι χαρακτηριστικό της σχέσης της ακροδεξιάς αντιπολίτευσης με τους Αμερικάνους ιμπεριαλιστές, το γεγονός πως μετά την ήττα του Μπολσονάρο και την έκδοση εντάλματος σύλληψης σε βάρος του λόγω σκανδάλων, μέσα σε λίγες ώρες είχε εκδοθεί αμερικάνικη βίζα στο όνομά του και εκείνος μεταφέρθηκε στις ΗΠΑ.

Τελικά, η ευρεία κινητοποίηση του κόμματος Λούλα σε συνδυασμό με την ακραία νεοφιλελεύθερη πολιτική που ξεδιάντροπα ευαγγελίζεται ο Μπολσονάρο, της κλιμάκωσης της φτώχειας, της φορομπηξίας, των ιδιωτικοποιήσεων και των παντοειδών απαλλαγών και δώρων προς το μεγάλο κεφάλαιο, ντόπιο και ξένο, με την προαναγγελθείσα εκ μέρους του άνευ όρων εκποίηση του φυσικού πλούτου και των σπάνιων γαιών στις ΗΠΑ «για να σπάσει η εξάρτησή τους από την Κίνα σε κρίσιμα ορυκτά, ειδικά σε στοιχεία κρίσιμων γαιών», οδήγησαν τους αναποφάσιστους σε στροφή της τελευταίας στιγμής προς «το μικρότερο κακό», δίνοντας στον Λούλα την προεδρία για τέταρτη φορά με ποσοστό 51,79% έναντι 48,21% του αντιπάλου του.

Το αποτέλεσμα αυτό έρχεται να αποτυπώσει για άλλη μια φορά το ρευστό πολιτικό σκηνικό στη Βραζιλία και την εκτεταμένη πόλωση που διαπερνά το πολιτικό σύστημα και το κοινωνικό σώμα της χώρας, απότοκο της πολυετούς οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής κρίσης που μαστίζει και την ευρύτερη περιοχή.

Απέναντι στην ηττημένη αλλά πάντα ισχυρή ακροδεξιά και τις πιέσεις που ασκούν ήδη οι αγορές με φόντο το υψηλό κρατικό χρέος (70% του ΑΕΠ) και το έλλειμμα 7%, ο Λούλα έστειλε μήνυμα διατήρησης των υφιστάμενων δημοσιονομικών κοφτών και των αιματοβαμμένων πρωτογενών πλεονασμάτων, προωθώντας μάλιστα ως υπουργό οικονομικών τoν Ζ. Αλκμίν, νυν κεντροδεξιό αντιπρόεδρο και «αγαπημένο παιδί των αγορών».

Την επανεκλογή Λούλα χαιρέτισαν φυσικά Κίνα και Ρωσία, αλλά και η ΕΕ που επενδύει στο «ελεύθερο εμπόριο με κανόνες» με τις χώρες της Λατινικής Αμερικής, ενώ ο Τραμπ έκανε λόγο για στημένες εκλογές.

Πηγή: Λαϊκός Δρόμος