από το fb της Νίνας Γεωργιάδου

Σφράγισε το κλείστρο της φωτογραφικής μηχανής του Sebastiao Salgado κι έκλεισαν τα μάτια, που είχαν μάθει να βλέπουν «το φως, μέσα από τους κεραυνούς».

Ο ποιητής της φωτογραφίας, αποτύπωσε την ομορφιά και την οδύνη του κόσμου σε άσπρο, μαύρο και όλες τις διαβαθμίσεις του γκρίζου και κράτησε τα χρώματα για τα τροπικά φυτά του Ατλαντικού Δάσους.

Ο Sebastiao Salgado απέφυγε τον εντυπωσιασμό της έγχρωμης φωτογραφίας, αφήνοντας στη φαντασία των ανθρώπων την αναπαράσταση των χρωμάτων και αποτύπωσε, σε άσπρο και μαύρο, το πιο σκοτεινό και το πιο φωτεινό του κόσμου.

Ταξιδεύοντας σε όλη τη Γη, «αιχμαλώτισε» με το φακό του τις αποστεωμένες φιγούρες των βεδουίνων, τα φυλακισμένα-πίσω απ τη μπούργκα- πρόσωπα των γυναικών του Αφγανιστάν, τη γενοκτονία στη Ρουάντα, την απόγνωση της προσφυγιάς στην Υποσαχάρια Αφρική και τη Μεσόγειο.

Ο Sebastiao Salgado δεν ήταν όμως μόνο ο φωτογράφος του ασπρόμαυρου μεγαλείου!

Ήταν ο επίμονος κηπουρός του Ατλαντικού Δάσους που, μαζί με τη Λέλια του – Το Αλάτι της Γης – φύτεψαν περισσότερα από δύο εκατομμύρια δέντρα στο, συρρικνωμένο από την αδηφαγία του κέρδους, τροπικό δάσος της Βραζιλίας κι έκαναν ξανά έναν κρανίου τόπο, παράδεισο της Εδέμ.

Ο φακός των ματιών του και της φωτογραφικής του μηχανής, o φακός που εστίαζε στη φτώχεια, την αγριότητα του πολέμου και την περιβαλλοντική αποσύνθεση θα λείψουν απ’ τον κόσμο.

«Ο φωτογράφος είναι αυτός που ζωγραφίζει με το φως»

Κι έτσι, ο Sebastiao ανεβαίνει στο ύψος των κεραυνών που του έμαθαν να βλέπει τη μαγεία της διάχυσης του φωτός.

Θα μείνουν όμως τα δέντρα και τα τροπικά φυτά του Βραζιλιάνικου Δάσους και οι χιλιάδες αποτυπώσεις απ’ την ομορφιά και την οδύνη του κόσμου!

Τι κρίμα μόνο που δεν πρόλαβε να αποτυπώσει τις βιβλικές εικόνες της συντετριμμένης Γάζας.

https://publicdelivery.org/sebastiao-salgado-exodus