Κάθε πόλεμος, όποιο χαρακτηριστικό και αν έχει, μας προσφέρει δεκάδες αφορμές για σκέψεις και συλλογισμούς. Δεν είναι μόνο η καταστροφή των παραγωγικών δυνάμεων (εργοστάσια, δρόμοι, γέφυρες κλπ) και ο εκβαρβαρισμός των ηθών από δω και από κει. Κατά τη διάρκεια και -πολύ περισσότερο- κατά τη λήξη του έχουμε την ευκαιρία να συνάξουμε ιδέες και «ιδέες», ιδεολογήματα και ανθρώπινες δυσπλασίες και να βγούμε σοφότεροι από αυτόν. Ο πόλεμος που εξαπέλυσαν οι αμερικάνοι ιμπεριαλιστές και οι σιωνιστές στην Μέση Ανατολή αναπόφευκτα μας οδηγεί σε συμπεράσματα. Για την ακρίβεια κονιορτοποίησε μία σειρά από επιχειρήματα των «πολιτικών φίλων» μας και των άσπονδων αντιπάλων μας και μας παρέχει αρκετά βέλη στη φαρέτρα μας. Ο ιμπεριαλιστικός και άδικος πόλεμος των ΗΠΑ, με τη δίκαιη αντίσταση Ιρανών, Παλαιστινίων, Λιβανέζων, μας γεμίζει αποτροπιασμό αλλά θεωρούμε ότι δοκίμασε πολύ σκληρά το πολιτικό οπλοστάσιο ρεβιζιονιστών, τροτσκιστών και αναρχικών. Δεν είμαστε διόλου κακεντρεχείς, αλλά είμαστε εξαιρετικά σχολαστικοί και αυστηροί σ’ αυτό που συμβαίνει γύρω μας και που το ονομάζουμε ταξική πάλη.

-Εδώ και 30 χρόνια από τις ΗΠΑ και γενικότερα στην (άγρια) Δύση ακούστηκε διθυραμβικά, αλαζονικά και κυνικά η θεωρία για το «τέλος της ιστορίας». Δεν πρόφτασε να στεγνώσει το μελάνι των απολογητών του ιμπεριαλισμού και όλα τα ιστορικά τέρατα παρουσιάστηκαν γυμνά και απροκάλυπτα.
Πόλεμος, φασισμός, ξενοφοβία, ισλαμοφοβία, τρομοκρατία των όπλων, διπλωματία των βομβών, εξευτελισμός του ΟΗΕ, οι διεθνείς κανόνες έγιναν σκουπιδόχαρτα και η ιστορία φάνηκε να περιγελά όσους πίστεψαν ότι έφτασε το τέλος της.
Ο δυτικός γερασμένος κόσμος, αφού πήρε τρεις βαθιές ανάσες (παλινόρθωση σε ΕΣΣΔ-Κίνα, νέες τεχνολογίες, τεχνητή νοημοσύνη) βυθίζεται στο έρεβος της κρίσης και των σπασμών του.

-Η παγκοσμιοποίηση: Όταν επιμέναμε ότι βρισκόμαστε στον αστερισμό του ιμπεριαλισμού, εισπράξαμε συγκαταβατικά χαμόγελα και αποδοκιμασίες γιατί μιλούμε «ξύλινη γλώσσα». Είμαστε οι «άπιστοι Θωμάδες» του χαρούμενου λούνα παρκ της λεγόμενης παγκοσμιοποίησης. Σύμφωνα με αυτήν γίναμε όλοι πολίτες ενός πλανητικού χωριού, όπου η παγκοσμιοποίηση αναφέρεται στη διεύρυνση των αγορών και των συναλλαγών, όπου το κεφάλαιο και η τεχνολογία, οι πληροφορίες σουλατσάρουν ελεύθερα και ανεμπόδιστα σ’ όλο τον κόσμο και για όλο τον κόσμο.

Η απελευθέρωση των αγορών ακολουθεί ανεμπόδιστα την παλιά αποικιοποίηση, τον εκσυγχρονισμό, την εκβιομηχάνιση και την ανάπτυξη και οι παλιές πολιτικές φόρμες δεν ταιριάζουν με το νέο τοπίο. Στη γωνία βρισκόταν όμως ο Τραμπ και η νέα τάξη πραγμάτων!

-Συνακόλουθα με τα παραπάνω χτύπησε η καμπάνα της κατάργησης των συνόρων, ενίοτε με το πνεύμα του μοντέρνου διεθνισμού. Τα εθνικά σύνορα, χαρακτηριστικό των εθνοκρατών (ναι, αυτών που έχουν αστική σημαία), λοιδορήθηκαν ως παλιομοδίτικα σχήματα που δεν χωράνε στη νέα σκέψη. Αλήθεια, τι θα ’λεγαν οι Παλαιστίνιοι, οι Λιβανέζοι, οι Ιρανοί για τούτο το εφεύρημα;

Και αν τα σύνορα είναι ξεπερασμένα και η εθνική ανεξαρτησία και αξιοπρέπεια «ρούχο που πάλιωσε», τότε οι Ιρανοί αγωνίζονται για μία αυταπάτη, μια ουτοπία, ένα αδειανό πουκάμισο;

-Όλοι υποφέρουν από τον πόλεμο: Σαν να λέμε πως όλοι υποφέρουν από τη ζέστη και το κρύο και πως ο πόλεμος είναι μία διαταξική έννοια. Πως οι επιπτώσεις του είναι ίδιες για τις φτωχές οικογένειες του νότιου Λιβάνου και της Τεχεράνης με αυτές των βαθύπλουτων Κροίσων των ΗΠΑ ή του πλανήτη. Όμως σε μία ταξική κοινωνία τα πάντα είναι ταξικά, ακόμα και ο θάνατος!
-Γιατί δεν μιλάνε η Ρωσία και η Κίνα;

Φανταστείτε το σκηνικό δεκάδες χρόνια πριν, όταν τα κάστρα του σοσιαλισμού ήσαν κατακόκκινα. Φανταστείτε το πλανητικό τοπίο με κοκκινοφρουρούς και οπλισμένη την αντίσταση των λαών. Σήμερα, οι χθεσινοί γίγαντες είναι παραδομένοι στο να παρακολουθούν τις αγωνίες των ΗΠΑ, να μετρούν την αντοχή των αντιπάλων τους, να καραδοκούν για την επόμενη μέρα. Και όσο δεν υπάρχει ενιαία, λαϊκή, μαζική δυνατή παγκόσμια Αριστερά, τόσο θα εμφανίζεται κυνικά ο ιμπεριαλισμός. Το κενό θα το καλύπτει ο ισλαμισμός και κάθε είδους θεοκρατία. Αυτή που σήμερα είναι το αντίπαλο δέος των ιμπεριαλιστών. Βλέποντας όλα τα παραπάνω, αισθανόμαστε ασφαλείς με τις αναλύσεις και εξηγήσεις μας, όσο και αν δεν τις γνώρισαν οι πλατιές μάζες. Ως Μ-Λ ΚΚΕ είμαστε βαθιά πεισμένοι ότι η πολιτική και ιδεολογία μας άντεξε στο χρόνο και στις μεγάλες προκλήσεις. Αλλού είναι οι αδυναμίες μας. Θα μπορούσαν να πουν το ίδιο και οι πολιτικοί αντίπαλοί μας;

Θανάσης Τσιριγώτης

πηγή: Λαϊκός Δρόμος