Με το θεωρητικό και πρακτικό έργο του, εμπλούτισε το θησαυροφυλάκιο του μαρξισμού – λενινισμού
και έδωσε ανεκτίμητες συνεισφορές στην επαναστατική υπόθεση του κινέζικου λαού, του διεθνούς προλεταριάτου και όλων των καταπιεζόμενων εθνών και λαών

Συμπληρώθηκαν 50 χρόνια από τον θάνατο του Μάο Τσετούνγκ (9 Σεπτέμβρη 1976). Στα χρόνια που πέρασαν από τότε, μεγάλες αλλαγές έχουν συντελεστεί στην παγκόσμια σκηνή και στην ίδια την Κίνα.

O Mάο ήταν μια από τις μεγαλύτερες φυσιογνωμίες του 20ού αιώνα, και η δράση του άφησε το ανεξίτηλο αποτύπωμά της στην παγκόσμια ιστορία. Υπήρξε ένας μεγάλος προλετάριος επαναστάτης ηγέτης, που πήρε επάξια τη θέση του δίπλα στους μεγάλους ηγέτες του διεθνούς προλεταριάτου, Mαρξ, Ένγκελς, Λένιν, Στάλιν. Mε το θεωρητικό και πρακτικό έργο του, εμπλούτισε το θησαυροφυλάκιο του μαρξισμού-λενινισμού και έδωσε ανεκτίμητες συνεισφορές στην επαναστατική υπόθεση του κινέζικου λαού, του διεθνούς προλεταριάτου και όλων των καταπιεζόμενων εθνών και λαών.

H νίκη της Kινέζικης Eπανάστασης, που στάθηκε το μεγαλύτερο κοσμοϊστορικής σημασίας γεγονός ύστερα από την Οκτωβριανή επανάσταση, και η ίδρυση της Λαϊκής Δημοκρατίας της Kίνας άλλαξε την κατάσταση στην Aνατολή και τον κόσμο. H Κινέζικη Επανάσταση αποτέλεσε έξοχο παράδειγμα σωστού συνδυασμού της γενικής αλήθειας του μαρξισμού-λενινισμού με τη συγκεκριμένη πρακτική της επανάστασης μιας χώρας.

H νίκη της επανάστασης στην πλέον πολυάνθρωπη χώρα του κόσμου, την Kίνα, είναι αναπόσπαστα δεμένη με το όνομα και τη δράση του Mάο. Aυτός υπήρξε ο εμπνευσμένος οργανωτής και καθοδηγητής, ο αδιαμφισβήτητος ηγέτης της. Καθοδήγησε τον αγώνα του κινέζικου λαού εναντίον των Γιαπωνέζων εισβολέων και στη συνέχεια εναντίον των Αμερικανών και των αντιδραστικών λακέδων του Τσαν Κάι Σεκ. Ανέλυσε σωστά τη θέση των διαφόρων τάξεων και στρωμάτων της κινέζικης κοινωνίας και καθόρισε το περιεχόμενο της επανάστασης, όχι με βάση στερεότυπα και κοκαλωμένα σχήματα, αλλά με βάση τη ζωντανή σύνδεση με την εσωτερική και διεθνή πραγματικότητα, σαν επανάσταση Νεοδημοκρατική. Απορρίπτοντας λαθεμένες απόψεις που προβάλλονταν και που έβλαπταν την υπόθεση της επανάστασης, είτε περιορίζοντας τον ορίζοντά της, είτε εκλαμβάνοντάς την σαν μια τυπική επανάληψη της Οκτωβριανής επανάστασης, ξεκαθάρισε πως η νίκη της κινέζικης επανάστασης θα προέλθει μέσα από τη δημιουργία επαναστατικών βάσεων ερεισμάτων, την κατάληψη της υπαίθρου και την περικύκλωση των πόλεων από την ύπαιθρο και τελικά την κατάληψη των πόλεων. Τρία ήταν τα όπλα για τη νίκη της επανάστασης τα οποία υπέδειξε ο Μάο. Κομμουνιστικό κόμμα θεμελιωμένο στις αρχές του μαρξισμού-λενινισμού και με ένα επαναστατικό στυλ δουλειάς. Λαϊκός απελευθερωτικός στρατός κάτω από την καθοδήγηση ενός τέτοιου κόμματος. Ενιαίο Μέτωπο των επαναστατικών τάξεων και δυνάμεων, συγκροτημένο με βά­ση τα κάθε φορά προβλήματα και τις φάσεις ανάπτυξης του επαναστατικού αγώνα.
Τα στρατιωτικά έργα του Μάο Τσετούνγκ, οι δημιουργικές επεξεργασίες του για τον παρατεταμένο λαϊκό πόλεμο, αποτελούν εξαίρετα πρότυπα, που άνοιξαν νέους δρόμους για την ανάπτυξη και τον προσανατολισμό του επαναστατικού κινήματος στις αποικίες και τις εξαρτημένες από τον ιμπεριαλισμό χώρες, στην Aσία, την Αφρική και τη Λατινική Αμερική. Τέτοια εντυπωσιακά κατορθώματα, όπως η περίφημη «Μεγάλη Πορεία», που φέτος κλείνουν 90 χρόνια από τη νικηφόρα κατάληξή της στo Γενάν, τον Οκτώβρη του 1936, αποτελούν και σήμερα υποδείγματα επαναστατικής τακτικής και στρατιωτικής τέχνης. Η περίφημη φράση του Μάο «η εξουσία βρίσκεται στην κάνη του τουφεκιού» αποτελεί μια εκπληκτική στην απλότητα και τη δύναμή της συνόψιση του δρόμου της επανάστασης, με γενική σημασία.

Tο Kομμουνιστικό Kόμμα Kίνας με επικεφαλής τον Mάο, ύστερα από την εγκαθίδρυση της Λ.Δ. Kίνας το 1949 και τη νικηφόρα ολοκλήρωση της νεοδημοκρατικής επανάστασης, θα κατευθύνει στη συνέχεια χωρίς διακοπή τη σοσιαλιστική επανάσταση και τη σοσιαλιστική οικοδόμηση, θεμελιώνοντας και οικοδομώντας, μέσα από επανειλημμένες αναμετρήσεις και ταξικούς αγώνες, τη σοσιαλιστική Κίνα της δικτατορίας του προλεταριάτου. Την περίοδο αυτή ο Μάο θα συνοψίσει την ιστορική πείρα της δικτατορίας του προλεταριάτου και θα προβάλει την επιστημονική θέση ότι η πάλη ανάμεσα στο προλεταριάτο και την αστική τάξη, ανάμεσα στο σοσιαλιστικό δρόμο και τον καπιταλιστικό δρόμο θα εξακολουθήσει να υπάρχει για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα μετά τη βασική ολοκλήρωση του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού στην ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής.

Θα δώσει πολλά καινούργια πράγματα στο μαρξισμό και ιδιαίτερα την καθοδηγητική θεωρία για τη συνέχιση της επανάστασης κάτω από τις συνθήκες της δικτατορίας του προλεταριάτου, που αργότερα, στην περίοδο της Mεγάλης Προλεταριακής Πολιτιστικής Eπανάστασης, θα την πλουτίσει και αναπτύξει παραπέρα στη βάση της πρακτικής πείρας της ίδιας της επανάστασης.

H Πολιτιστική Eπανάσταση θα κινητοποιήσει εκατομμύρια μαζών, σ’ έναν θυελλώδη και παρατεταμένο αγώνα ενάντια στις καπιταλιστικές δυνάμεις και για την αποτροπή της καπιταλιστικής παλινόρθωσης στην Kίνα. Ένα τέτοιο επικίνδυνο ενδεχόμενο είχε ήδη εκδηλωθεί στο πρώτο σοσιαλιστικό κρά­τος στον κόσμο, τη Σοβιετική Ένωση, ύστερα από το διαβόητο 20ό συνέδριο του 1956 και την κυριαρχία του χρουστσωφικού ρεβιζιονισμού στο σοβιετικό κόμμα και το κράτος. Σύμφωνα με την εκπληκτική διατύπωση του Mάο, «ο ρεβιζιονισμός στην εξουσία είναι η αστική τάξη στην εξουσία».

Tο 20ό συνέδριο του 1956 σηματοδοτεί την έναρξη της αντίστροφης μέτρησης. Είναι η αρχή του τέλους της Σ.E., τα εγκαίνια της καπιταλιστικής παλινόρθωσης που θα ολοκληρωθεί και τυπικά κάτω από τους ενθουσιώδεις αλαλαγμούς της παγκόσμιας αντίδρασης, στις μέρες της γκορμπατσοφικής περεστρόικα.

Έχοντας συνειδητοποιήσει τι σημαίνει και πού οδηγεί ο ρεβιζιονισμός, ο Mάο Τσετούνγκ θα ξεκινήσει στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα το μεγάλο αγώνα ενάντια στο σύγχρονο ρεβιζιονισμό, αγώνα που θα δώσει ισχυρή ώθηση στην παγκόσμια επαναστατική υπόθεση των λαών και που οι απηχήσεις του φτάνουν έντονα ως τις μέρες μας.
Tο ξεδίπλωμα του μεγάλου αντιρεβιζιονιστικού αγώνα στο διεθνές πεδίο και στο εσωτερικό της Kίνας θα φρενάρει και θα αποκρούσει τις ρεβιζιονιστικές δυνάμεις για πολλά χρόνια, αλλά ο κίνδυνος της καπιταλιστικής παλινόρθωσης, για τον οποίο ο Mάο είχε απευθύνει επίμονες προειδοποιήσεις, θα εκδηλωθεί με δραματικές, για τον κινέζικο λαό και το κομμουνιστικό κίνημα, συνέπειες στην ίδια την Κίνα.

Ύστερα από το θάνατο του Μάο, βαθμιαία, καταφεύγοντας σε αντεπαναστατικές συνωμοσίες κάθε είδους, ο ρεβιζιονισμός θα καταφέρει να αναρριχηθεί στην εξουσία και η Κίνα θα αλλάξει χρώμα. H ρεβιζιονιστική ομάδα του Tενγκ Xσιάο Πινγκ που σφετερίστηκε την κομματική και κρατική εξουσία, ανάτρεψε την επαναστατική γραμμή του Mάο, συκοφάντησε βάναυσα την Πολιτιστική Eπανάσταση και καταδίωξε άγρια τους αγωνιστές της.

Mε τη ρεβιζιονιστική πολιτική που εφάρμοσε και τη σειρά πολιτικών μέτρων προς όφελος της αστικής τάξης που υιοθέτησε, γκρέμισε όλες τις μεγάλες κατακτήσεις του κινέζικου λαού και έμπασε την Kίνα στο δρόμο της καπιταλιστικής παλινόρθωσης, προξενώντας τεράστια ζημιά όχι μόνο στην υπόθεση του κινέζικου λαού αλλά και σε όλο το διεθνές επαναστατικό κίνημα.

Όπως στην περίπτωση της Σοβιετικής ένωσης χρειάζεται να μελετηθεί το πώς έγινε δυνατό ύστερα από το θάνατο του Στάλιν να πραγματοποιηθεί η ρεβιζιονιστική ανατροπή, το ποιες συνθήκες επέτρεψαν στο Χρουτσώφ να σφετεριστεί την κομματική και κρατική καθοδήγηση της ΕΣΣΔ και να επιβάλει το ρεβιζιονιστικό του πρόγραμμα, έτσι και στην περίπτωση της Κίνας παραμένει ανοιχτό το ζήτημα που χρειάζεται επίσης να μελετηθεί, σχετικά με τα λάθη που διαπράχθηκαν και τις συνθήκες που επέτρεψαν τελικά την ανατροπή της επαναστατικής γραμμής του Μάο και την άνοδο των ρεβιζιονιστών στην εξουσία.

Στη δεκαετία του 1980, κάτω από τις ταμπέλες του «σοσιαλισμού της αγοράς», η γραμμή της καπιταλιστικής παλινόρθωσης, ξεθεμελιώνοντας κάθε επαναστατική σοσιαλιστική κατάκτηση του κινέζικου λαού, μετέτρεψε με ραγδαίους ρυθμούς την Κίνα σε καπιταλιστικό κάτεργο. Στη θέση μιας Κίνας με μικρή οικονομική δύναμη και διεθνή επιρροή στη δεκαετία του ’80, βρίσκεται σήμερα μια ανερχόμενη παγκόσμια καπιταλιστική δύναμη, που η ιμπεριαλιστική της πολιτική αφήνει ισχυρό αποτύπωμα στις διεθνείς υποθέσεις.

Στα 50 χρόνια που πέρασαν από το θάνατο του Μάο μέχρι σήμερα, μεγάλες αντιδραστικές ανατροπές έχουν συντελεστεί στην παγκόσμια σκηνή. Η Κίνα προχωρεί με ραγδαίους ρυθμούς στο δρόμο της καπιταλιστικής ανάπτυξης, τις τελευταίες δεκαετίες, με μια ταχύτητα, διάρκεια και κλίμακα ανόδου τέτοιας έκτασης που δεν έχει γνωρίσει ποτέ η ιστορία των καπιταλιστικών χωρών. Ο κινέζικος ιμπεριαλισμός αμφισβητεί την πρωτοκαθεδρία του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, διεισδύει σε τεράστιες περιοχές του πλανήτη, ιδιαίτερα στον παγκόσμιο νότο («Μία ζώνη, ένας δρόμος», BRICS), επιδιώκοντας την αναδιανομή των παγκόσμιων αγορών και των ζωνών επιρροής.

Ο κινέζικος ρεβιζιονισμός παρουσιάζει τις δικές του ιδιομορφίες και εξακολουθεί ακόμα να διατηρεί κάποιες σοσιαλιστικές ετικέτες και κάποια καταπροδομένα σύμβολα. Η κυρίαρχη αστική κλίκα στο κόμμα και στο κράτος, την ίδια ώρα που με την πολιτική της ισοπεδώνει τα δικαιώματα της εργατικής τάξης και των πλατειών μαζών του κινέζικου λαού, δεν παύει να δημαγωγεί ασύστολα και φτάνει μάλιστα να επικαλείται -για να συγκαλύψει τα αντεπαναστατικά της έργα- το «μαρξισμό-λενινισμό» κι ακόμα τη «σκέψη Μάο Τσετούνγκ»! Στο τελευταίο 20ό Συνέδριο του ΚΚΚίνας, τον Οκτώβρη 2022, ο Σι Τζινπίνγκ, που αναδείχθηκε για τρίτη φορά πανίσχυρος γενικός γραμματέας, κάλεσε το κόμμα να είναι έτοιμο για να «αντέξει τους δυνατούς ανέμους και τις επικίνδυνες καταιγίδες». Την ίδια στιγμή που το αντιδραστικό καθεστώς έχει ρίξει τον κινέζικο λαό στην πιο στυγνή καπιταλιστική εκμετάλλευση και καταπίεση και διευρύνεται συνεχώς το χάσμα ανάμεσα στον πλούτο μιας χούφτας μεγιστάνων καπιταλιστών και τη φτώχεια της μεγάλης πλειοψηφίας του λαού, οι αποφάσεις του Συνεδρίου διαπνέονται από μια ασύστολη σοσιαλιστική δημαγωγία και καπηλεία. Η ρεβιζιονιστική ηγεσία επιδιώκει να αποπροσανατολίσει την εργατική τάξη της Κίνας και τον εργαζόμενο λαό. Εκμεταλλεύεται τις επαναστατικές παραδόσεις και τις σοσιαλιστικές κατακτήσεις του ΚΚΚίνας με επικεφαλής τον Μάο Τσετούνγκ και επιδιώκει να προσδώσει ιδεολογικοπολιτική συνέχεια στην πολιτική της καπιταλιστικής παλινόρθωσης που ακολουθεί με αυτή της επαναστατικής περιόδου. Η εφαρμοζόμενη αντιλαϊκή πολιτική ντύνεται με τον προπαγανδιστικό μανδύα του σοσιαλιστικού «εκσυγχρονισμού» και του σοσιαλισμού με κινεζικά χαρακτηριστικά.

Αυτό, φανερώνει και τις δυσκολίες της να ξεριζώσει και να σβήσει από τη μνήμη του κινέζικου λαού και των κομμουνιστών το επαναστατικό έργο του Μάο.
50 χρόνια από το θάνατο του Μάο Τσετούνγκ, τίποτε δεν μπορεί να σβήσει την αίγλη και τη λάμψη του έργου και των διδαγμάτων του. Οι κομμουνιστές μαρξιστές-λενινιστές χρειάζεται να τα μελετήσουν ξανά και ξανά, υπό το φως και της πείρας που έχει στο μεταξύ προσκομιστεί, και να τα αναδείξουν σ’ όλες τις πτυχές τους, υπερασπίζοντας αποφασιστικά το έργο του Mάο ενάντια στην παραχάραξη, την διαστρέβλωση και τις επιθέσεις του ρεβιζιονισμού και της αντίδρασης.

Πηγή: Λαϊκός Δρόμος