Στο όνομα του Θεού, του Σπλαχνικού, του Ελεήμονα

Προς τον λαό των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, και προς όλους εκείνους που, μέσα σε έναν καταιγισμό διαστρεβλώσεων και κατασκευασμένων αφηγήσεων, συνεχίζουν να αναζητούν την αλήθεια και να φιλοδοξούν για μια καλύτερη ζωή:

Το Ιράν -με αυτό ακριβώς το όνομα, τον χαρακτήρα και την ταυτότητά του- είναι ένας από τους αρχαιότερους συνεχείς πολιτισμούς στην ανθρώπινη ιστορία. Παρά τα ιστορικά και γεωγραφικά του πλεονεκτήματα σε διάφορες εποχές, το Ιράν δεν επέλεξε ποτέ, στη σύγχρονη ιστορία του, τον δρόμο της επίθεσης, της επέκτασης, της αποικιοκρατίας ή της κυριαρχίας. Ακόμη και αφού υπέστη κατοχή, εισβολή και συνεχή πίεση από παγκόσμιες δυνάμεις -και παρά το γεγονός ότι διέθετε στρατιωτική υπεροχή έναντι πολλών γειτόνων του- το Ιράν δεν εξαπέλυσε ποτέ πόλεμο. Ωστόσο, έχει απωθήσει αποφασιστικά και γενναία εκείνους που το επιτέθηκαν.

Ο ιρανικός λαός δεν τρέφει έχθρα προς άλλα έθνη, συμπεριλαμβανομένων των λαών της Αμερικής, της Ευρώπης ή των γειτονικών χωρών. Ακόμη και μπροστά σε επανειλημμένες ξένες επεμβάσεις και πιέσεις σε όλη την περήφανη ιστορία τους, οι Ιρανοί έχουν σταθερά κάνει μια σαφή διάκριση μεταξύ κυβερνήσεων και των λαών που αυτές κυβερνούν. Αυτή είναι μια βαθιά ριζωμένη αρχή στον ιρανικό πολιτισμό και τη συλλογική συνείδηση -όχι μια προσωρινή πολιτική στάση.

Για το λόγο αυτό, η παρουσίαση του Ιράν ως απειλής δεν συνάδει ούτε με την ιστορική πραγματικότητα ούτε με τα παρατηρήσιμα γεγονότα του παρόντος. Μια τέτοια αντίληψη είναι προϊόν των πολιτικών και οικονομικών ιδιοτροπιών των ισχυρών -της ανάγκης να κατασκευαστεί ένας εχθρός προκειμένου να δικαιολογηθεί η πίεση, να διατηρηθεί η στρατιωτική κυριαρχία, να συντηρηθεί η βιομηχανία εξοπλισμών και να ελεγχθούν στρατηγικές αγορές. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, αν δεν υπάρχει απειλή, εφευρίσκεται.

Μέσα σε αυτό το ίδιο πλαίσιο, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν συγκεντρώσει τον μεγαλύτερο αριθμό δυνάμεων, βάσεων και στρατιωτικών δυνατοτήτων γύρω από το Ιράν -μια χώρα που, τουλάχιστον από την ίδρυση των Ηνωμένων Πολιτειών, δεν έχει εξαπολύσει ποτέ πόλεμο. Πρόσφατες αμερικανικές επιθέσεις που εξαπολύθηκαν από αυτές ακριβώς τις βάσεις έχουν δείξει πόσο απειλητική είναι στην πραγματικότητα μια τέτοια στρατιωτική παρουσία. Φυσικά, καμία χώρα που αντιμετωπίζει τέτοιες συνθήκες δεν θα παρέλειπε να ενισχύσει τις αμυντικές της ικανότητες. Αυτό που έχει κάνει το Ιράν -και συνεχίζει να κάνει- είναι μια μετρημένη απάντηση που βασίζεται στη νόμιμη αυτοάμυνα, και σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί εκδήλωση πολέμου ή επίθεσης.

Οι σχέσεις μεταξύ Ιράν και Ηνωμένων Πολιτειών δεν ήταν αρχικά εχθρικές, και οι πρώιμες αλληλεπιδράσεις μεταξύ του ιρανικού και του αμερικανικού λαού δεν χαρακτηρίζονταν από εχθρότητα ή ένταση. Το σημείο καμπής, ωστόσο, ήταν το πραξικόπημα του 1953 -μια παράνομη αμερικανική επέμβαση με στόχο την παρεμπόδιση της εθνικοποίησης των πόρων του Ιράν. Αυτό το πραξικόπημα διέκοψε τη δημοκρατική διαδικασία του Ιράν, αποκατέστησε τη δικτατορία και ενέσπειρε βαθιά δυσπιστία μεταξύ των Ιρανών προς τις πολιτικές των ΗΠΑ. Αυτή η δυσπιστία εμβαθύνθηκε περαιτέρω με την υποστήριξη της Αμερικής στο καθεστώς του Σάχη, την υποστήριξή της στον Σαντάμ Χουσεΐν κατά τον πόλεμο της δεκαετίας του 1980, την επιβολή των μακροβιότερων και πιο εκτεταμένων κυρώσεων στη σύγχρονη ιστορία και, τελικά, την απρόκλητη στρατιωτική επίθεση -δύο φορές, εν μέσω διαπραγματεύσεων- κατά του Ιράν.

Ωστόσο, όλες αυτές οι πιέσεις δεν κατάφεραν να αποδυναμώσουν το Ιράν. Αντίθετα, η χώρα έχει γίνει ισχυρότερη σε πολλούς τομείς: τα ποσοστά αλφαβητισμού έχουν τριπλασιαστεί -από περίπου 30% πριν από την Ισλαμική Επανάσταση σε πάνω από 90% σήμερα· η τριτοβάθμια εκπαίδευση έχει επεκταθεί δραματικά· έχουν επιτευχθεί σημαντικές πρόοδοι στη σύγχρονη τεχνολογία· οι υπηρεσίες υγείας έχουν βελτιωθεί· και οι υποδομές έχουν αναπτυχθεί με ρυθμό και κλίμακα ασύγκριτα με το παρελθόν. Αυτές είναι μετρήσιμες, παρατηρήσιμες πραγματικότητες που είναι ανεξάρτητες από κατασκευασμένες αφηγήσεις.

Ταυτόχρονα, ο καταστροφικός και απάνθρωπος αντίκτυπος των κυρώσεων, του πολέμου και της επίθεσης στις ζωές του ανθεκτικού ιρανικού λαού δεν πρέπει να υποτιμάται. Η συνέχιση της στρατιωτικής επίθεσης και οι πρόσφατοι βομβαρδισμοί επηρεάζουν βαθιά τις ζωές, τις στάσεις και τις προοπτικές των ανθρώπων. Αυτό αντανακλά μια θεμελιώδη ανθρώπινη αλήθεια: όταν ο πόλεμος προκαλεί ανεπανόρθωτη βλάβη σε ζωές, σπίτια, πόλεις και μέλλοντα, οι άνθρωποι δεν θα παραμείνουν αδιάφοροι απέναντι σε εκείνους που ευθύνονται.

Αυτό εγείρει ένα θεμελιώδες ερώτημα: Ποια ακριβώς από τα συμφέροντα του αμερικανικού λαού εξυπηρετούνται πραγματικά από αυτόν τον πόλεμο; Υπήρχε καμία αντικειμενική απειλή από το Ιράν για να δικαιολογήσει μια τέτοια συμπεριφορά; Η σφαγή αθώων παιδιών, η καταστροφή φαρμακευτικών εγκαταστάσεων θεραπείας καρκίνου ή ο καύχημα ότι μια χώρα θα βομβαρδιστεί μέχρι να γυρίσει «πίσω στην εποχή του λίθου» εξυπηρετούν οποιονδήποτε σκοπό πέρα από την περαιτέρω βλάβη της παγκόσμιας θέσης των Ηνωμένων Πολιτειών;

Το Ιράν επεδίωξε διαπραγματεύσεις, κατέληξε σε συμφωνία και εκπλήρωσε όλες τις δεσμεύσεις του. Η απόφαση να αποχωρήσει από εκείνη τη συμφωνία, να κλιμακώσει προς την αντιπαράθεση και να εξαπολύσει δύο πράξεις επιθετικότητας εν μέσω διαπραγματεύσεων ήταν καταστροφικές επιλογές της αμερικανικής κυβέρνησης -επιλογές που εξυπηρέτησαν τις αυταπάτες ενός ξένου επιτιθέμενου.

Η επίθεση στις ζωτικές υποδομές του Ιράν -συμπεριλαμβανομένων των ενεργειακών και βιομηχανικών εγκαταστάσεων- στοχεύει άμεσα τον ιρανικό λαό. Πέρα από το ότι αποτελούν έγκλημα πολέμου, τέτοιες ενέργειες έχουν συνέπειες που εκτείνονται πολύ πέρα από τα σύνορα του Ιράν. Δημιουργούν αστάθεια, αυξάνουν το ανθρώπινο και οικονομικό κόστος και διαιωνίζουν κύκλους έντασης, φυτεύοντας σπόρους δυσαρέσκειας που θα διαρκέσουν για χρόνια. Αυτό δεν είναι επίδειξη δύναμης· είναι σημάδι στρατηγικής σύγχυσης και αδυναμίας επίτευξης μιας βιώσιμης λύσης.

Δεν ισχύει επίσης ότι η Αμερική μπήκε σε αυτή την επίθεση ως εντολοδόχος του Ισραήλ, επηρεαζόμενη και χειραγωγούμενη από αυτό το καθεστώς; Δεν είναι αλήθεια ότι το Ισραήλ, κατασκευάζοντας μια ιρανική απειλή, επιδιώκει να αποσπάσει την παγκόσμια προσοχή από τα εγκλήματά του κατά των Παλαιστινίων; Δεν είναι προφανές ότι το Ισραήλ στοχεύει τώρα να πολεμήσει το Ιράν μέχρι ο τελευταίος Αμερικανός στρατιώτης και το τελευταίο δολάριο των Αμερικανών φορολογουμένων -μετατοπίζοντας το βάρος των αυταπατών του στο Ιράν, την περιοχή και τις ίδιες τις Ηνωμένες Πολιτείες σε επιδίωξη παράνομων συμφερόντων;

Είναι το «America First» πραγματικά μεταξύ των προτεραιοτήτων της σημερινής κυβέρνησης των ΗΠΑ;

Σας προσκαλώ να κοιτάξετε πέρα από τη μηχανή παραπληροφόρησης -αναπόσπαστο μέρος αυτής της επίθεσης- και να μιλήσετε σε εκείνους που έχουν επισκεφθεί το Ιράν. Παρατηρήστε τους πολλούς καταξιωμένους Ιρανούς μετανάστες -που εκπαιδεύτηκαν στο Ιράν- οι οποίοι τώρα διδάσκουν και διεξάγουν έρευνα στα πιο διάσημα πανεπιστήμια του κόσμου ή συνεισφέρουν στις πιο προηγμένες εταιρείες τεχνολογίας στη Δύση. Συνάδουν αυτές οι πραγματικότητες με τις διαστρεβλώσεις που σας λέγονται για το Ιράν και τον λαό του;

Σήμερα, ο κόσμος βρίσκεται σε ένα σταυροδρόμι. Η συνέχιση στο μονοπάτι της αντιπαράθεσης είναι πιο δαπανηρή και μάταιη από ποτέ. Η επιλογή μεταξύ αντιπαράθεσης και εμπλοκής είναι και πραγματική και κρίσιμη· το αποτέλεσμά της θα διαμορφώσει το μέλλον για τις επόμενες γενιές. Σε όλη τη χιλιετή περήφανη ιστορία του, το Ιράν έχει επιβιώσει από πολλούς επιτιθέμενους. Το μόνο που απομένει από αυτούς είναι δυσφημισμένα ονόματα στην ιστορία, ενώ το Ιράν αντέχει -ανθεκτικό, άξιο και περήφανο.

2/04/2026

από το fb του Γεώργιου Λιερού