γράφει η Τάνια Ζωγράφου

Οι «φίλοι» του πολιτισμού φόρεσαν πλερέζες. Σηκώθηκε όρθια η τρίχα τους και δήλωσαν τον αποτροπιασμό τους. Και οι εικόνες στα Μέσα Μαζικής Αποβλάκωσης έκαναν το γύρο του κόσμου. Στη Λιμόζ, της ξεσηκωμένης Γαλλίας, το δημαρχείο, κτίριο του 19ου αιώνα, έγινε πασίγνωστο με την καιόμενη στέγη του. Μας το έδειξαν ξανά και ξανά και ξανά. Για να νοιώσουμε τη βαρβαρότητα των ξεσηκωμένων. Και άρα το άδικό τους. Ο Μακρόν υποσχέθηκε πως θα πληρώσουν τις «ζημιές», αυτοί που βανδάλισαν.

Ας αφήσουμε την πιθανότητα της προβοκάτσιας, λέγε με «εμπρησμός του Ράιχσταγκ» το 1933.

Ας δεχτούμε πως ανεγκέφαλοι εκφράσανε με αυτόν τον τρόπο την οργή τους. Μα ποια παιδεία σεβασμού του πολιτισμού δόθηκε στους νεολαίους; Στα σχολεία ερείπια, υποστελεχωμένα, χωρίς οικονομικούς πόρους και που για αυτά ξεσηκώθηκαν; Από την παγκόσμια πραγματικότητα, όπου νταήδες χωρίς κουκούλες μπορούν ατιμώρητα να κάνουν τις πιο απεχθείς πράξεις;

Το 2019, ένα πραγματικό μνημείο της παγκόσμιας κληρονομιάς, η Παναγία των Παρισίων, έπιασε φωτιά και καταστράφηκε ολοσχερώς η στέγη της. Τον «βανδαλισμό», δεν τον πλήρωσε κανείς. Ούτε ο εργολάβος που έκανε τις εργασίες, ούτε το υπουργείο του Μακρόν που επέβλεπε τις εργασίες, ούτε ο Μακρόν ο ίδιος.

Και ας μιλήσουμε για βανδαλισμούς μνημείων παγκόσμιας κληρονομιάς.

Τα κλεμμένα μάρμαρα του Παρθενώνα, προϊόν βανδαλισμού δεν ήταν; Και όμως, ακόμα και σήμερα τα κρατάνε σφιχτά οι Άγγλοι αποικιοκράτες. Η Νίκη της Σαμοθράκης και η Αφροδίτη της Μήλου δεν αφαιρέθηκαν δόλια από τη γη που τις γέννησε, με φιρμάνια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας; Και όμως, ακόμα τις κρατάνε σφιχτά οι Γάλλοι αποικιοκράτες.

Η καταστροφή της αρχαίας Παλμύρας στη Συρία, ενός Μνημείου Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO, συντελέστηκε από το 2015 μέχρι το 2017 από τους τζιχαντιστές. Για να ακολουθήσουν οι λεηλασίες από αμερικανούς στρατιωτικούς. Ο 82χρονος επί σειρά ετών διευθυντής του αρχαιολογικού χώρου της Παλμύρας, βασανίστηκε και αποκεφαλίστηκε δημόσια επειδή αρνήθηκε να αποκαλύψει πού είχαν κρυφτεί οι θησαυροί της πόλης για να προστατευτούν.

Η λεηλασία του Εθνικού Μουσείου του Ιράκ στη Βαγδάτη τον Απρίλιο του 2003, αμέσως μετά την πτώση του καθεστώτος του Σαντάμ Χουσεΐν από την αμερικανική εισβολή, αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες πολιτιστικές καταστροφές του 21ου αιώνα. Ανακατεμένοι στο πλιάτσικο ήταν και τα αμερικανικά στρατεύματα κατοχής, με τον τότε Υπουργό Άμυνας των ΗΠΑ, Ντόναλντ Ράμσφελντ, να δηλώνει ωμά: «Αυτά συμβαίνουν… Η ελευθερία είναι ακατάστατη».

Ας γυρίσουμε και πιο πίσω. Τη Δρέσδη στη Γερμανία («Φλωρεντία του Έλβα») την ισοπέδωσαν, το 1945, βρετανικά και αμερικανικά αεροπλάνα, παρόλο που ήταν χαρακτηρισμένη «ανοχύρωτη πόλη», παρόλο που δεν υπήρχε δείγμα στρατιώτη μέσα σε αυτήν. Σφυροκοπούσαν τα μνημεία της επί 36 ολόκληρες ώρες. Η Δρέσδη, ήταν μια από τις πιο σημαντικές ευρωπαϊκές πόλεις της Ευρώπης στα γράμματα και τις τέχνες. Σε αυτήν υπήρχαν πολυάριθμα μνημεία σε ρυθμούς μπαρόκ και ροκοκό, που έδωσαν στην πόλη μια εξαιρετικά ιδιότυπη αρχιτεκτονική φυσιογνωμία.

Αφού τσιμεντώνουμε την Ακρόπολη. Αφού στο φυσικού κάλλους Σαρακήνικο στη Μήλο σηκώνεται πεντάστερο ξενοδοχείο. Αφού ο Τραμπ γκρεμίζει μια βιβλιοθήκη για να φτιάξει μια αίθουσα χορού. Αφού τα πολιτιστικά μνημεία αποτιμώνται αγοραία οικονομικά, ας μην καμώνονται κάποιοι πως «νοιάζουνται» για τον πολιτισμό.

Και όλα τα παραπάνω είναι ελάχιστα από αυτά που συμβαίνουν στη γειτονιά μας γιατί αν πάμε στις άλλες ηπείρους οι κανιβαλισμοί – βανδαλισμοί τέλος δεν έχουν.

Από ποιον να παραδειγματιστούν οι νεολαίοι όταν μεσουρανούν οι νταήδες χωρίς κουκούλα;