Εν έτη 2025, ακόμα μια ρατσιστική και μισαναπηρική δήλωση εκφράστηκε στη ελληνική τηλεόραση και συγκεκριμένα στον ΣΚΑΊ από τον δημοσιογράφο Δημήτρη Οικονόμου οπού παρουσίασε την αναπηρία ως μια κατάσταση χειρότερη από τον θάνατο λέγοντας : «Σκέψου τον εαυτό σου σε ένα καροτσάκι, ίσως να είναι καλύτερη περίπτωση να είσαι νεκρός, από το να είσαι σε ένα καρότσι από το πρωί μέχρι το βράδυ».

Δεν είναι όμως η μόνη επίθεση που δέχονται τα άτομα με αναπηρίες, ολόκληρο το σύστημα πάρα τις νομοθεσίες που ψηφίζει όλα αυτά τα χρόνια δεν έχει προβεί σε καμία ουσιαστική αλλαγή της ζωής των ανθρώπων με αναπηρίες, ανθρώπων που αποτελούν το 15% του πληθυσμού της χώρας. Αντίθετά οι πολιτικές που εφαρμόζει σε όλους τους τομείς, με την διάλυση της δημόσιας παιδείας και της υγείας, την ακρίβεια και την φτώχεια κάνουν ακόμα δυσκολότερη την αξιοπρεπή και χωρίς διακρίσεις διαβίωσης τους. Οι πολιτικές αυτές όπως φαίνεται και από τις έρευνες τις Eurostat (2022), έχουν σοβαρές επιπτώσεις. Το 5,1% των ατόμων με σοβαρές αναπηρίες βρίσκονται αντιμέτωπα με τον κίνδυνο της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού.

Με τη διάλυση της δημόσιας παιδείας οι ανισότητες στην εκπαίδευση γίνονται ακόμα μεγαλύτερες. Το 2021 τα άτομα με αναπηρίες ή/ και ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες, που φοιτούσαν στην γενική και ειδική πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση, ανέρχονταν σε 101.683 μαθητές, αποτελώντας το 7% του μαθητικού πληθυσμού. Ο μαθητικός αυτός πληθυσμός όμως δεν λαμβάνει σε καμία περίπτωση την εκπαίδευση και την προσοχή που του αναλογεί. Παρά τις κυβερνητικές αναγγελίες για αύξηση του ειδικού εκπαιδευτικού προσωπικού, τα κενά στα σχολεία εξακολουθούν να είναι τεράστια, με αποτέλεσμα οι εκπαιδευτικοί της γενικής τάξης να αναλαμβάνουν εξολοκλήρου την εκπαίδευση των μαθητών αυτών. Πράγμα που πρακτικά είναι αδύνατο να συμβεί ειδικά όταν μετά τις «μεταρρυθμίσεις» του 2020 ο αριθμός των μαθητών/τριών στις τάξεις της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας φτάνει τους 25-27 μαθητές. Αλλά και στα σχολεία που υπάρχουν εκπαιδευτικοί ειδικής αγωγής (κυρίως στην πρωτοβάθμια) καλούνται να διαχειριστούν ένα μεγάλο αριθμό μαθητών ανά τάξη. Τα αποτελέσματα αυτής της υποστελέχωσης είναι οι ήδη υπερφορτωμένοι και χαμηλόμισθοι εκπαιδευτικοί να αναλαμβάνουν έναν όγκο εργασίας πολύ μεγαλύτερο από αυτόν που μπορούν να διαχειριστούν. Έτσι δεν έχουν την δυνατότητα να δώσουν στους μαθητές τους την προσοχή και το εξατομικευμένο εκπαιδευτικό πρόγραμμα που έχουν ανάγκη. Από την πλευρά τους οι μαθητές με ΕΕΑ/Α δεν μπορούν να αναπτύξουν γνωστικές, κοινωνικές και ψυχοσυναισθηματικές δεξιότητες στον βαθμό που χρειάζεται ώστε να γίνουν αυτόνομα και ανεξάρτητα άτομα. Ακόμα οι ελλείψεις αυτές αναγκάζουν τους γονείς να προσλάβουν ιδιωτικό παιδαγωγό προκειμένου να βοηθήσει το παιδί τους μέσα και έξω από την σχολική τάξη, αναλαμβάνοντας οι ίδιοι το κόστος του.

Δεν είναι όμως η έλλειψη του ειδικού εκπαιδευτικού προσωπικού το μόνο πρόβλημα στην εκπαίδευση για τα άτομα με ΕΕΑ/Α. Η κατάρρευση και η υποχρηματοδότηση των σχολικών υποδομών βλάπτει σοβαρά την ασφαλή και χωρίς περιορισμούς μετακίνηση των μαθητών σε όλη την έκταση της σχολικής μονάδας. Πέρα από τις κλασικές ελλείψεις που υπάρχουν στην εκπαίδευση και επηρεάζουν αρνητικά όλους τους μαθητές, οι μαθητές με αναπηρίες περιορίζονται ακόμα περισσότερο. Τα περισσότερα σχολεία δεν καλύπτουν ούτε στο ελάχιστο βασικές προδιαγραφές όπως ράμπες με κλίση >5%, WC για ΑΜΕΑ, ασανσέρ και πολλά άλλα. Έτσι οι μαθητές αυτοί δεν μπορούν να κινηθούν με ευκολία ή μερικές φορές και καθόλου στον χώρο του σχολείου, είτε αυτό σημαίνει να βγουν στο προαύλιο την ώρα του διαλείμματος είτε να αλλάξουν αίθουσα λόγω κάποιου μαθήματος ή δραστηριότητας. Αναγκάζονται επίσης να χρησιμοποιούν την τουαλέτα των εκπαιδευτικών ή να φορούν πάνα τις ώρες που βρίσκονται στο σχολείο καθώς η δική τους τουαλέτα άλλες φορές δεν υπάρχει καθόλου και άλλες είναι ακατάλληλη για οποιαδήποτε χρήση.

Αυτά που συμβαίνουν σε όλες τις βαθμίδες της δημόσιας εκπαίδευση σε συνδυασμό με την αντιλαϊκή κυβερνητική πολιτική σε όλους τους υπόλοιπους τομείς της ζωής αποτελούν μια φανερή και ολόπλευρη επίθεση στους μη προνομιούχους. Μια πολιτική που με μοναδικό γνώμονα το κέρδος, προωθεί τις ιδιωτικοποιήσεις, καταργεί το κράτος πρόνοιας, δείχνοντας έτσι πως μόνο όποιος έχει τα χρήματα μπορεί να ζει αξιοπρεπώς σε αυτή τη χώρα.

Κατερίνα

πηγή: περιοδικό Πορεία, τ. 60 που κυκλοφορεί