Το πρώτο μέρος από το αφιέρωμα του περιοδικού Πορεία στην Αντιφασιστική Νίκη των Λαών

Το δεύτερο μέρος επισυνάπτεται στο τέλος του πρώτου μέρους

Συμπληρώνονται φέτος 80 χρόνια από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου στην Ευρώπη. Από τη μεγάλη αντιφασιστική νίκη των λαών. Από τότε που οι λαοί της κατεχόμενης από τους Γερμανούς και Ιταλούς φασίστες Ευρώπης, με πρωτοπορία, ψυχή και αιμοδότη τους κομμουνιστές και τα κομμουνιστικά κόμματα και με επικεφαλής τη Σοβιετική Ένωση συνέτριψαν το φασισμό.

Ο μεγαλύτερος και καταστρεπτικότερος πόλεμος όλων των εποχών. Σε αυτόν θα λάβουν μέρος 61 χώρες, το 80% του παγκόσμιου πληθυσμού και κόστισε στην ανθρωπότητα 50 εκατ. νεκρούς -τα 20 από αυτά Σοβιετικοί- και ανυπολόγιστες υλικές καταστροφές. Η Σ. Ένωση με επικεφαλής τον Στάλιν και το κομμουνιστικό κόμμα, θα σηκώσει το κύριο βάρος του πολέμου και τελικά ο Κόκκινος Στρατός, θα υψώσει τη σημαία της νίκης, την κόκκινη σημαία με το σφυροδρέπανο στην καρδιά του φασιστικού κτήνους στο Βερολίνο.

ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΤΗΣ ΠΟΛΩΝΙΑΣ

Ο πόλεμος θα ξεκινήσει την 1^η Σεπτεμβρίου 1939 όταν οι Γερμανοί θα επιτεθούν στη γειτονική Πολωνία. Οι Αγγλογάλλοι που είχαν εγγυηθεί την ασφάλεια της Πολωνίας και είχαν υπογράψει και ανάλογες συμφωνίες (Αγγλοπολωνικό Σύμφωνο, 2 Αυγούστου 1939) (Γαλλοπολωνικό Σύμφωνο «Αμοιβαίας Βοήθειας», 17 Μαΐου 1939 και συμπληρωματική συμφωνία 4 Σεπτεμβρίου 1939) θα κηρύξουν μεν τον πόλεμο στη Γερμανία αλλά δεν θα ρίξουν ούτε μία τουφεκιά και θα αφήσουν την Πολωνία εντελώς αβοήθητη, με αποτέλεσμα παρά την ηρωική αντίσταση των Πολωνών, να την καταπιούν οι Γερμανοφασίστες σε λίγες μέρες.

ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ

Όλα τα προηγούμενα χρόνια η πολιτική που ακολουθούσαν Άγγλοι, Γάλλοι και Αμερικάνοι ιμπεριαλιστές ήταν να αφήνουν τον Χίτλερ να δυναμώνει και να επεκτείνεται με την κρυφή και πολλές φορές φανερή ελπίδα ότι θα τον στρέψουν ενάντια στη Σοβιετική Ένωση τoυ σοσιαλισμού και αυτό το είχαν ονομάσει πολιτική κατευνασμού. Αυτό θα οδηγήσει στις 29 Σεπτεμβρίου 1938 στη ντροπιαστική και επαίσχυντη Συμφωνία του Μονάχου, όπου επί της ουσίας οι Αγγλογάλλοι άνοιγαν την όρεξη στο φασιστικό θηρίο. Στη Συμφωνία του Μονάχου θα λάβουν μέρος η Αγγλία, η Γαλλία, η Γερμανία και η Ιταλία, ο Νέβιλ Τσάμπερλεν πρωθυπουργός της Αγγλίας, ο Εντουάρ Νταλαντιέ, πρόεδρος της Γαλλίας, ο Χίτλερ και ο Μουσολίνι. Την Τσεχοσλοβακία δε θεώρησαν ότι έπρεπε να την καλέσουν αν και αποφάσισαν το διαμελισμό της. Παραχώρησαν στον Χίτλερ την περιοχή της Σουδητίας γιατί εκεί ζούσαν γερμανόφωνοι. Ο Τσάμπερλεν θα αποκαλέσει την Συμφωνία του Μονάχου «έντιμη ειρήνη», οι Τσεχοσλοβάκοι προδοσία. Στις 11 Μαρτίου 1938 χιτλερικά στρατεύματα καταλαμβάνουν την Αυστρία. Άγγλοι, Γάλλοι και Αμερικανοί δε θα κουνήσουν ούτε το μικρό τους το δαχτυλάκι. Τον Μάρτιο του 1939 χιτλερικά στρατεύματα καταλαμβάνουν και την Τσεχοσλοβακία και πάλι Άγγλοι, Γάλλοι, Αμερικανοί δεν θα κάνουν απολύτως τίποτα. Μετά την κατάληψη της Αυστρίας η Σοβιετική Ένωση είχε προτείνει στους Αγγλογάλλους κοινή στρατιωτική δράση για τη διαφύλαξη της Τσεχοσλοβάκικης ανεξαρτησίας αλλά οι Δυτικοί θα απορρίψουν τις προτάσεις των Σοβιετικών.

ΣΤΗΡΙΞΗ ΤΩΝ ΝΑΖΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΗΠΑ

Αμερικάνικες εταιρείες όπως η Τζένεραλ Μότορς, η Φόρντ, η Στάνταρντ Όιλ και άλλες βοήθησαν τη χιτλερική Γερμανία στις πολεμικές της προετοιμασίες για την εξαπόλυση του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Λόγω της αντεργατικής και αντικομουνιστικής της πολιτικής, η χιτλερική Γερμανία έχαιρε μεγάλης εκτίμησης στους κυρίαρχους κύκλους των ΗΠΑ. Σύμφωνα με εκτιμήσεις που έγιναν μεταπολεμικά, τουλάχιστον 171 αμερικάνικα μονοπώλια στη διάρκεια του πολέμου είχαν μετοχές σε γερμανικές επιχειρήσεις. Ο αντιφασίστας Αμερικανός πρέσβης στο Βερολίνο την περίοδο 1933-1938 Ουίλιαμ Ντοντ γράφει στο ημερολόγιό του ότι αμερικανική επιχείρηση κατασκευής αεροπλάνων πούλησε σε ανάλογη γερμανική επιχείρηση τις ευρεσιτεχνίες ώστε οι χιτλερικοί μπόρεσαν σε λίγο να αρχίσουν την κατασκευή πολεμικών αεροπλάνων, ότι η Στάνταρ Όιλ βοήθησε το γερμανικό χημικό συγκρότημα «Ι Γκε Φόρμπεν» στην παραγωγή συνθετικής βενζίνης. Ακόμα και μετά την κήρυξη του πολέμου η Στάνταρ Όιλ συνέχισε να πουλάει στη Γερμανία βενζίνη μέσω εταιρειών της Νοτίου Αμερικής. Το 1938 η αμερικανική κυβέρνηση ενώ αρνιόταν να πουλήσει πολεμικό υλικό στη δημοκρατική Ισπανία για τις ανάγκες του εμφυλίου πολέμου ενάντια στον φασίστα Φράνκο, πουλούσε στη χιτλερική Γερμανία μεταλλεύματα, χαλκό, παλιοσίδερα, καύσιμα, ορυκτέλαια και άλλα. Η φασιστική Γερμανία είχε την συμπάθεια των κυρίαρχων κύκλων σε ΗΠΑ, Αγγλία, Γαλλία.

ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΑΓΓΛΟΓΑΛΩΝ ΚΑΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ

Στις 28 Νοεμβρίου 1934 ο Λόιντ Τζωρτζ δήλωνε στο αγγλικό κοινοβούλιο: «Σε σύντομο διάστημα, ίσως σε ένα ή δύο χρόνια οι συντηρητικές δυνάμεις στην Αγγλία θα βλέπουν τη Γερμανία σαν προμαχώνα ενάντια στον κομουνισμό στην Ευρώπη. Η Γερμανία βρίσκεται στην καρδιά της Ευρώπης….. και αν στη Γερμανία πάρουν την εξουσία οι κομμουνιστές τότε θα ακολουθήσει η Ευρώπη.. Ας μην καταδικάζουμε τόσο βιαστικά τη Γερμανία. Θα καλωσορίσουμε ακόμα τη Γερμανία σαν φίλο μας». Στο ίδιο μήκος κύματος, τον Νοέμβριο του 1937, ο υπουργός Εξωτερικών της Αγγλίας λόρδος Χάλιφαξ δήλωνε ότι «η βρετανική κυβέρνηση είναι πεπεισμένη ότι ο Φύρερ συνεισέφερε μεγάλο έργο όχι μόνο για την ίδια τη Γερμανία αλλά ότι με τη συντριβή του κομμουνισμού στην ίδια του τη χώρα έκλεισε στον κομμουνισμό τον δρόμο προς τη Δυτική Ευρώπη και γι’ αυτό η Γερμανία, με το δίκιο της μπορεί να θεωρηθεί σαν προμαχώνας ενάντια στον κομμουνισμό».

Την ίδια περίοδο ο Γάλλος υπουργός Εξωτερικών Μπουέ δήλωνε στον Γερμανό πρέσβη στο Παρίσι Βέλτσεκ ότι είναι προτιμότερη μια συνεννόηση με τη χιτλερική Γερμανία γιατί από έναν πόλεμο θα έβγαινε ωφελημένος ο διεθνής κομμουνισμός και στις 24 Ιουνίου 1941, δύο μέρες μετά την επίθεση, των Γερμανοφασιστών στη Σοβιετική Ένωση, ο τότε γερουσιαστής των ΗΠΑ Χάρυ Τρούμαν σε δήλωσή του που δημοσιεύτηκε στους Τάιμς της Νέας Υόρκης δήλωνε: «Αν δούμε ότι η Γερμανία κερδίζει, θα πρέπει να βοηθήσουμε τη Ρωσία ενώ αν δούμε ότι η Ρωσία κερδίζει, θα πρέπει να βοηθήσουμε τη Γερμανία. Και έτσι θα τους αφήσουμε να σκοτώνονται σε όσο το δυνατό μεγαλύτερο αριθμό». Ο Χάρυ Τρούμαν, ο μετέπειτα πρόεδρος των ΗΠΑ, ο πρόεδρος των ατομικών βομβών στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι, ο πρόεδρος του Σχεδίου Μάρσαλ, ο πρόεδρος των ΗΠΑ την περίοδο του εμφυλίου πολέμου στην πατρίδα μας.

Ο Γάλλος στρατηγός Ντε Γκολ μετέπειτα πρόεδρος της Γαλλίας γράφει στα απομνημονεύματά του: «Πρέπει να ειπωθεί ότι ορισμένοι κύκλοι ήθελαν να βλέπουν τον αντίπαλο λιγότερο στον Χίτλερ και περισσότερο στον Στάλιν. Απασχολούνταν περισσότερο με τις δυνατότητες πως θα έπιαναν στα βρόχια τους τη Ρωσία- είτε με τη βοήθεια στη Φιλανδία, είτε με βομβαρδισμό του Μπακού ή με μία απόβαση στην Κωνσταντινούπολη- παρά με το ζήτημα πως θα ξεμπερδέψουν με τη Γερμανία». Τέτοιες ήταν οι σκέψεις των δυτικών δυνάμεων ΗΠΑ, Αγγλίας, Γαλλίας.

ΣΥΜΦΩΝΟ ΜΟΛΟΤΩΦ -ΡΙΜΠΕΝΤΡΟΠ

Και στις 23 Αυγούστου 1939 υπογράφεται το Σύμφωνο Μόλοτωφ- Ρίμπεντροπ, το σύμφωνο μη επίθεσης μεταξύ Γερμανίας και Σοβιετικής Ένωσης. Οι Αγγλογάλλοι θα λυσσάξουν. Όλα τους τα σχέδια και οι ελπίδες για μια επίθεση των Γερμανών στη Σοβιετική Ένωση αμέσως μετά την αναμενόμενη επίθεση των Γερμανοφασιστών στην Πολωνία ματαιώνονταν.

Ο Μωρίς Τορέζ, Γενικός Γραμματέας του Γαλλικού Κομμουνιστικού Κόμματος γράφει στην αυτοβιογραφία του για τις αντιδράσεις των Αγγλογάλλων στο Σύμφωνο Μόλοτωφ-Ρίμπεντροπ: «Φώναζαν τώρα οι ίδιοι που στο Μόναχο έκαναν πέρα τη Σοβιετική Ένωση και πρόδωσαν την υπόθεση της συλλογικής ασφάλειας, οι ίδιοι που είχαν κάνει το παν για να σαμποτάρουν τις διαπραγματεύσεις της Μόσχας και είχαν την κρυφή και κάποτε και φανερή επιθυμία να εισβάλει ο Χίτλερ στη Σοβιετική Ένωση και να τη συντρίψει».

Η Σοβιετική Ένωση με το σύμφωνο Μόλοτωφ-Ρίμπεντροπ θα κερδίσει δύο χρόνια ειρήνης, δύο χρόνια χρόνο, για να προετοιμαστεί για την επίθεση των γερμανοφασιστών που ήξερε ότι ερχόταν και τελικά στις 22 Ιουνίου 1941, αφού ο Χίτλερ είχε καταπιεί μια σειρά χώρες της Ευρώπης, ανάμεσα σε αυτές και τη Γαλλία και αφού είχε γονατίσει την Αγγλία, επιτέθηκε στη Σοβιετική Ένωση.

ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΜΠΑΡΜΠΑΡΟΣΑ

Άρχιζε η «Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα». Για τους λαούς της Σοβιετικής Ένωσης άρχιζε ο Μεγάλος Πατριωτικός Πόλεμος που δεν έχει προηγούμενό του στην ανθρώπινη ιστορία. Η επίθεση ξεκίνησε στις 4:00 το πρωί. Οι Γερμανοί είχαν συγκεντρώσει 5.000 αεροπλάνα, 6.000 κανόνια, 4.300 τάνκς, 190 μεραρχίες, 5 εκατομμύρια άντρες. Τέτοια συγκέντρωση δυνάμεων πρώτη φορά έβλεπε ο κόσμος.

ΣΤΑΛΙΝΓΚΡΑΝΤ

Ποτέ και πουθενά δεν ξανάγιναν μάχες σαν του Στάλινγκραντ, όπου για 200 μέρες θα συγκρούονται 2 εκατομμύρια άντρες και από τα δύο μέρη. Από τα 46.000 κτίρια της πόλης θα ισοπεδωθούν τα 41.000. Ο Κόκκινος Στρατός θα εξολοθρεύσει στο Στάλινγκραντ 5 στρατιές, γερμανικές και των δορυφόρων της Ρουμάνων, Ούγγρων, Ιταλών, το 1/4 όλων των δυνάμεων που διατηρούσαν οι Γερμανοί στο Ανατολικό μέτωπο. Η μάχη θα κοστίσει στους λαούς της Σοβιετικής Ένωσης 1 εκ. πολίτες και στρατιώτες, πιθανόν και περισσότερους.

Το Στάλινγκραντ θα γίνει το σύμβολο της νίκης ενάντια στους φασίστες επιδρομείς. Από το Στάλινγκραντ θα ανοίξει ο δρόμος για την απελευθέρωση των κατεχόμενων χωρών και των λαών της Ευρώπης από τον φασισμό και ο κομμουνιστής ποιητής Φώτης Αγγουλές θα γράψει :

«Πριν από τη δόξα ήρθεν ο ήλιος στις στέπες.
Και λιώσαν τα χιόνια και ζεστάθηκαν οι καρδιές των ανθρώπων
Ύστερα, πήρε ο χάρος τον Τσάρο
Και ύστερα οι λαοί αποκτήσανε το Στάλινγκραντ»

ΚΟΥΡΣΚ

Ποτέ και πουθενά δεν ξανάγινε μάχη σαν την τιτανομαχία του Κουρσκ, τη μεγαλύτερη μάχη αρμάτων, όπου για 50 μέρες θα συγκρούονται 6.000 άρματα και 2,5 εκατομμύρια άντρες και απ’ τις δύο πλευρές και όπου οι Γερμανοφασίστες θα νιώσουν τη σιδερένια ανάσα του Κόκκινου Στρατού και όπως ομολογεί και ο στρατηγός των Ναζί Γκουντέριαν στις «Αναμνήσεις ενός στρατιώτη»: «…Αποτέλεσμα της ήττας ήταν να περάσει απόλυτα ή πρωτοβουλία στον αντίπαλο». Για να έχουμε μία εικόνα του μεγέθους της μάχης, να σημειώσουμε μόνο πως το συνολικό μήκος των χαρακωμάτων που έσκαψαν οι σοβιετικοί πολίτες στον θύλακα του Κουρσκ είναι ίσο με την απόσταση από το Σαν Φρανσίσκο μέχρι την Ουάσιγκτον ή το Μόντρεαλ.

Πολιορκία σαν του Λένινγκραντ, που κράτησε 900 μέρες. Άρχισε μερικούς μήνες πριν το Περλ Χάρμπορ και θα τελειώσει περίπου ταυτόχρονα με την απόβαση στη Νορμανδία. Το 1941 όταν θα αρχίσει η πολιορκία η πόλη είχε δυόμιση εκατομμύρια κατοίκους. Στη διάρκεια της πολιορκίας θα πεθάνουν ο ένας στους τρεις.

Τη συμβολή τους σε αυτόν τον μεγάλο πόλεμο θα δώσουν όλοι οι λαοί της κατεχόμενης Ευρώπης, αλλά και της Ασίας, που με ραχοκοκαλιά, ψυχή και αιμοδότη τους κομμουνιστές και τα κομμουνιστικά κόμματα θα καθοδηγήσουν τον παρτιζάνικο πόλεμο που θα αναπτυχθεί.

ΕΛΛΑΔΑ

Ο ελληνικός λαός θα δώσει τη δική του συμβολή, πληρώνοντας βαρύ φόρο αίματος στον αγώνα ενάντια στους Ιταλούς, Γερμανούς και Βούλγαρους φασίστες. Από την πρώτη στιγμή της ιταλικής επίθεσης, το σύνθημα της παλλαϊκής αντίστασης θα δώσει ο γενικός γραμματέας του ΚΚΕ Νίκος Ζαχαριάδης με το ιστορικό του γράμμα από τις φυλακές της Κέρκυρας που θα δημοσιευθεί στις αθηναϊκές εφημερίδες στις 2 Νοεμβρίου 1940: «…. Ο κάθε βράχος, η κάθε ρεματιά, το κάθε χωριό, καλύβα με καλύβα, η κάθε πόλη, σπίτι με σπίτι, πρέπει να γίνει φρούριο του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα…..». Ψυχή του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα στάθηκε το ΚΚΕ που μέσα από τις γραμμές του ΕΑΜ- ΕΛΑΣ, συνένωσε, ξεσήκωσε και καθοδήγησε τον λαό μας στη θανάσιμη πάλη του ενάντια στους κατακτητές και τους ντόπιους συνεργάτες τους.

Σήμερα τα επιτελεία των ιμπεριαλιστών προσπαθούν με κάθε τρόπο να σβήσουν από τη μνήμη των λαών, να αποσιωπήσουν, να συσκοτίσουν, να διαστρεβλώσουν την τεράστια σημασία της αντιφασιστικής νίκης. Να υποβαθμίσουν τον ρόλο της Σοβιετικής ‘Ένωσης του Κόκκινου Στρατού και των κομμουνιστών, τους πιο συνεπείς εχθρούς του φασισμού και τη συμβολή τους στην αντιφασιστική νίκη.

Προσπαθούν να μας πείσουν για τον δήθεν μεγάλο ρόλο που έπαιξαν τα θέατρα του πολέμου στον Ειρηνικό, στην Ινδοκίνα, στη Βόρεια Αφρική, στη Σικελία, στη Νορμανδία. Προσπαθούν να μας πείσουν ότι η μεγαλύτερη επιχείρηση του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου ήταν η απόβαση στην Νορμανδία. Χωρίς να θέλουμε να υποβαθμίσουμε τον αγώνα χιλιάδων Άγγλων, Αμερικανών, Καναδών και άλλων στρατιωτών, 156.000 αποβιβάστηκαν στη Νορμανδία στις 6 Ιουνίου 1944 και είχαν να αντιμετωπίσουν 60- 70 εχθρικές μεραρχίες, μία δύναμη 4 φορές μικρότερη από αυτή που αντιμετώπιζε την ίδια περίοδο ο Κόκκινος Στρατός.

Την 1^η Ιουλίου 1942 οι Γερμανοί είχαν στο ανατολικό μέτωπο περισσότερες από 237 μεραρχίες από τις οποίες 35 θωρακισμένων και μηχανοκίνητες, καθώς και 5 μεραρχίες ιππικού. Και την ίδια περίοδο στο μέτωπο της Βορείου Αφρικής, οι Γερμανοί διέθεταν μόλις τέσσερις μεραρχίες και 11 ιταλικές, ενώ τα αμερικανικά στρατεύματα δεν πραγματοποιούσαν καθόλου επιχειρήσεις. Τον Οκτώβριο του 1942 στο Ελ Αλαμέιν στη Βόρεια Αφρική η 8η βρετανική στρατιά αντιμετώπισε 80.000 του Ρόμελ, την ίδια ώρα που στο ανατολικό μέτωπο συγκρούονταν εκατομμύρια άντρες σε ένα αχανές μέτωπο που κυμαινόταν από 3.000 έως 6.200 χιλιόμετρα και η μάχη του Στάλινγκραντ είχε ανάψει για τα καλά.

Το μέτωπο της Βορείου Αφρικής από τις 10 Ιουνίου 1940 έως τις 13 Μαΐου 1943 είχε ανάπτυγμα που έφτανε μέχρι τα 350 χιλιόμετρα και οι συγκρούσεις κράτησαν 1.068 μέρες.

Το μέτωπο της Ιταλίας από τις 10 Ιουλίου 1943 έως τις 2 Μαΐου 1943 είχε ανάπτυγμα μέχρι 300 χιλιόμετρα και οι συγκρούσεις κράτησαν 663 μέρες. Στο μέτωπο της Δυτικής Ευρώπης από τις 6 Ιουνίου 1944 που έγινε η απόβαση στη Νορμανδία έως τις 9 Μαΐου 1945 το μέτωπο είχε ανάπτυγμα έως 800 χιλιόμετρα και οι συγκρούσεις κράτησαν 338 ημέρες.

Στη διάρκεια του πολέμου οι Γερμανοί έχασαν στο ανατολικό μέτωπο 62.000, αεροπλάνα, στη Δυτική Ευρώπη 8.000 αεροπλάνα, στη Μεσόγειο γύρω στα 9.000 αεροπλάνα, στα Βαλκάνια γύρω στα 7.000 και για την αεράμυνα της Γερμανίας έχασαν 13.500 αεροπλάνα.

Τα νούμερα είναι αμείλικτα, οι συγκρίσεις συντριπτικές για το ποιος σήκωσε το βάρος του πολέμου και ποιος συνεισέφερε όσο κανείς.

Κάθε λεπτό του πολέμου οι λαοί της Σοβιετικής Ένωσης έχαναν 9 πολίτες και στρατιώτες, κάθε ώρα 540 και κάθε μέρα σχεδόν 13.000. Με τέτοιες ανυπολόγιστες θυσίες και με την καθοδήγηση του ΚΚΣΕ, με επικεφαλής τον Στάλιν, η Βέρμαχτ θα έχει στο Ανατολικό μέτωπο το 80% των συνολικών της απωλειών. Συνολικά 607 γερμανικές μεραρχίες θα καταστραφούν ή θα αιχμαλωτιστούν από τον Κόκκινο Στρατό και τελικά μετά από 1.418 μέρες πολέμου, το ναζιστικό τέρας θα πεθάνει στη φωλιά του και η κόκκινη σημαία θα κυματίσει στο Ράιχσταγκ.

Ήταν μια τεράστια νίκη του σοσιαλιστικού συστήματος, μια τεράστια ηθικοπολιτική νίκη της Σοβιετικής Ένωσης και των σοσιαλιστικών ιδεών. Σήμερα η αντικομμουνιστική υστερία, η πλαστογράφηση της ιστορίας, η χυδαία προσπάθεια εξομοίωσης του κομμουνισμού με τον φασισμό, του Στάλιν με τον Χίτλερ αποτελεί επίσημη πολιτική της ιμπεριαλιστικής Ευρωπαϊκής Ένωσης. Σε χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχουν στηθεί μνημεία για να τιμήσουν τα Ες-Ες, τα κομμουνιστικά κόμματα είναι παράνομα και οι κομμουνιστές διώκονται. Η μέρα της αντιφασιστικής νίκης έγινε ημέρα της Ευρώπης, μιας Ευρώπης που ξεζουμίζει τους λαούς της και λεηλατεί τα εισοδήματά τους, μιας Ευρώπης που πνίγει μετανάστες και πρόσφυγες στα νερά του Αιγαίου και της Μεσογείου, μιας Ευρώπης που δίνει το χέρι και κάνει πλάτες στους εγκληματίες φασίστες σιωνιστές του Ισραήλ για να σφάζουν δεκαετίες τώρα τον αδούλωτο Παλαιστινιακό λαό, μιας Ευρώπης που έχει ζεστάνει το αυγό του φιδιού και ο φασισμός έχει σηκώσει ξανά κεφάλι. Ο διεθνής ορίζοντας σκοτεινιάζει και το ενδεχόμενο ενός γενικευμένου πολέμου δεν είναι σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Όσο οι ιμπεριαλιστές θα επιδιώκουν την παγκόσμια κυριαρχία αναπόφευκτα θα ξεσηκώνουν την αντίσταση των λαών και αργά η γρήγορα θα οδηγηθούν στην καταστροφή, όπως και ο Χίτλερ.

Το δεύτερο μέρος του αφιερώματος εδώ

πηγή: περιοδικό Πορεία, τ. 60, που κυκλοφορεί