Από τη γενιά της κρίσης…

Η νεολαία έχει βιώσει πολλές εξόδους τα τελευταία χρόνια, «έξοδο από τα μνημόνια», «έξοδο στις αγορές», απειλές για «έξοδο από την Ευρωπαϊκή Ένωση». Αυτό που φαίνεται όμως δύσκολο στην «Ελλάδα 2.0» είναι η έξοδος από την οικογενειακή εστία, με τους νέους ως και 37 ετών να αδυνατούν σε μεγάλο ποσοστό να αντεπεξέλθουν στις οικονομικές προκλήσεις της αυτόνομης συντήρησης. Αυτό μπορεί να εκπλήσσει ορισμένους οπαδούς της αριστείας, αφού η χώρα σημειώνει σωρεία διακρίσεων στον διεθνή στίβο: δεύτερη υψηλότερη ανεργία στην ΕΕ (όπου εργαζόμενος σύμφωνα με τους ευρωπαίους εταίρους είναι όποιος εργάζεται έστω και μερικές ώρες το μήνα…), πρώτη χειρότερη αγοραστική δύναμη του πληθυσμού στην ΕΕ, τρίτο υψηλότερο ποσοστό φτώχειας στην ΕΕ (όπου φτωχός για τους ευρωπαίους ιθύνοντες όποιος έχει απολαβές κάτω των 6.000 € ετησίως…), πάνω από 50% της απασχόλησης αφορά μορφές ελαστικής εργασίας και η λίστα συνεχίζεται. Βέβαια, τα κυρίαρχα μέσα μαζικής ενημέρωσης δεν προβάλλουν αυτές τις «πρωτιές», καταγράφοντας τη δική τους πρωτιά ως τα χειρότερα ειδησεογραφικά μέσα της Ευρώπης. Οι «επιτυχίες» αυτές της χώρα συμβαίνουν στο γενικότερο πλαίσιο όπου το 1% του πληθυσμού κατέχει το 45% του παγκόσμιου πλούτου, μεγαλύτερο ποσοστό από ό,τι κατείχαν οι βασιλιάδες της φεουδαρχίας, ενώ το 45% του πληθυσμού ζει με λιγότερο από το 1% του παγκόσμιου πλούτου και οι πρόσφυγες και μετανάστες ξεπερνάνε τα 120 εκατομμύρια.

…στη γενιά του πολέμου…

Οι κυρίαρχες δυνάμεις της Ευρώπης διαφημίζουν τώρα το πρόγραμμα Re-Arm Europe, δηλαδή τον επανεξοπλισμό της Ευρώπης σε πολεμικά μέσα. Η ισχυρότερη στρατιωτική δύναμη του πλανήτη, οι ΗΠΑ δηλώνουν καθαρά και ξάστερα ότι προετοιμάζονται για πόλεμο ώστε να υπερασπιστούν τη θέση που κατέκτησαν στον κόσμο. Βασικός ανταγωνιστής τους η ιμπεριαλιστική Κίνα που σημειώνει τους υψηλότερους ρυθμούς οικονομικής ανάπτυξης στην ιστορία του καπιταλιστικού κόσμου. Αυτές οι αρκετά σημαντικές θα λέγαμε εξελίξεις αλληλεπιδρούν με την παγκόσμια και πανευρωπαϊκή άνοδο της ακροδεξιάς, στην οποία το δρόμο έστρωσαν οι κατά τα άλλα «μετριοπαθείς» υποστηρικτές της πιο άγριας γενοκτονίας του 21ου αιώνα, οι δυτικοί υποστηρικτές του σιωνιστικού Ισραήλ που ανάμεσα σε πάνω από 50.000 νεκρούς Παλαιστινίους, δολοφονεί κάθε μέρα κατά μέσο όρο πάνω από 160 παιδιά. Στη χώρα μας από τη μια η κυβέρνηση Μητσοτάκη σπρώχνει έναν σκασμό λεφτά του ελληνικού λαού στα εξοπλιστικά και από την άλλη αποστρατιωτικοποιεί τα νησιά για να στείλει όπλα στο φασιστικό καθεστώς Ζελένσκι στην Ουκρανία, ενώ ταυτόχρονα σφιχταγκαλιάζεται με τον σφαγέα Νετανιάχου προχωρώντας σε νέες συμφωνίες με το κράτος – δολοφόνο του Ισραήλ.

…για τη γενιά των νικηφόρων αγώνων

Κι όμως το στίγμα που φέρει η εποχή δεν είναι αυτό της παραίτησης και υποταγής, αλλά της αναπόφευκτης αντίστασης. Από τη μια γωνιά του κόσμου ως την άλλη, από τους Χούθι της Υεμένης ως τις λεωφόρους της Νέας Υόρκης, από τον Έβρο ως την Κρήτη και από τη Θεσσαλονίκη ως την Αθήνα των εκατοντάδων χιλιάδων απεργών που καταδίκασαν την κυβερνητική συγκάλυψη του κρατικού εγκλήματος στα Τέμπη, και το πιο σημαντικό, στην ίδια τη Λωρίδα της Γάζας, η παλαιστινιακή σημαία κυματίζει ψηλά, σαλπίζοντας το μήνυμα της ελπίδας που γεννιέται όχι από ευχολόγια και προσευχές, αλλά από τη σιγουριά της πράξης, από την οργάνωση και τον αγώνα. Οι νεκροί έχουν το ίδιο αίμα, είτε είναι οι 57 νεαρές ψυχές που σκότωσαν οι ιδιωτικοποιήσεις στην κοιλάδα των Τεμπών, είτε είναι οι χιλιάδες των πνιγμένων προσφύγων, είτε οι δεκάδες χιλιάδες των βομβαρδισμένων της σημερινής εποχής των τεράτων. Αυτό το αίμα δικαιώνουν οι αγώνες της νέας γενιάς, βαδίζοντας στα χνάρια της ιστορίας που σε πείσμα των ισχυρών, 80 χρόνια μετά τη μεγάλη αντιφασιστική νίκη των λαών, προχωράει αμείλικτη προς την αυριανή ευτυχία του κόσμου.

από το περιοδικό Πορεία, τ. 60, που κυκλοφορεί