Κάπου εκεί στο Βέλγιο, κιτρινισμένες από το χρόνο φωτογραφίες για τους 200 εκτελεσμένους κομμουνιστές της Καισαριανής την Πρωτομαγιά του 1944 ξύπνησαν ιστορικές μνήμες. Τόσο που άρχισαν να ψάχνουν ορισμένοι τι ήταν η Καισαριανή, οι κομμουνιστές του παλιού επαναστατικού ΚΚΕ, οι δωσίλογοι της κατοχής, όπως ο Παπαδόγκωνας και οι κουκουλοφόροι συνεργάτες των Γερμανών, πώς ο ΕΛΑΣ της Λακωνίας σκότωσε σε ενέδρα έναν αξιωματικό του κατακτητή. Όλα αυτά και μύρια άλλα συνέβησαν στη γερμανική κατοχή, στην Αντίσταση, στο ΕΑΜ, τον ΕΛΑΣ, το ατσάλινο ΚΚΕ (καμία σχέση με το σημερινό), η αυταπάρνηση, το θάρρος των φυλακισμένων, διωγμένων, εκτελεσμένων μαχητών/τριών. Αθάνατοι ήρωες, αθάνατη γενιά! Σ’ αυτήν την «πάστα ανθρώπων» υποκλινόμαστε νυν και αεί.
Μεγάλος αγώνας, κοντή ηγεσία, στραβή γραμμή! Μιλάμε για τον αγώνα των αγροτών, τα πάνω από ένα μήνα μπλόκα που κατέληξαν συντεταγμένα στο… Σύνταγμα. Και να ’σου τα χειροκροτήματα των δουλικών ΜΜΕ για την ευταξία των αγροτών, για την πειθαρχημένη παρέλαση κάτω από το χειροκρότημα της Δεξιάς. Πρόκειται για μία αγροτική Βάρκιζα. Είναι για όλο το λαϊκό κίνημα ένας δάσκαλος από την ανάποδη. Ένα παράδειγμα προς αποφυγή. Πίσω από τις μεγάλες αεροκουβέντες βρίσκεται ολοζώντανη η πολιτική γραμμή του ΚΚΕ, ΠΑΜΕ κλπ. Διότι, οι αγώνες για το ΚΚΕ είναι σφιχτός -μέχρι πνιγμού- έλεγχος. Πνίξιμο της πρωτοβουλίας των μαζών, επίδειξη παρελάσεων, κατάλογος αμέτρητων αιτημάτων, περιφρόνηση των κοινωνικών και πολιτικών συμμαχιών. Στο τέλος του προδιαγεγραμμένου σχεδίου, μία οργανωμένη κατεβασιά στο Σύνταγμα, λες και πρόκειται για επίδειξη των μελών μιας εταιρείας. Ας βγουν συμπεράσματα.
Ένα τραγούδι, για να ’ναι τραγούδι πρέπει να έχει ρυθμό, περιεχόμενο, στίχους, δηλαδή λέξεις με νόημα, μουσική, να λέει κάτι στον ακροατή και άλλα τέτοια συναφή. Φυσικά υπάρχουν πεζολογήματα που έχουν ρυθμικότητα, διαθέτουν μονότονη μουσική, αρέσουν στη νεολαία, το είδαν οι δεξιοί και έφτιαξαν κόντρα στη ραπ την τραπ, η οποία μιλάει μία γλώσσα αντιλαϊκή, αντιεξισωτική, «φιλοχρήματη», εξουσιαστική και άλλα παρόμοια. Έτσι στο φετινό πανηγυράκι της eurovision, αφού ξεμείναμε από ιδέες και τραγουδιστές, στέλνουμε τον… Ακύλα. Ας μας συγχωρέσουν οι φίλοι του και όσοι διακονούν το ελληνικό τραγούδι. Η στήλη δεν τον ψηφίζει, επ’ ουδενί.
Δυναμώνουν οι επιθέσεις των τραπεζών και των funds κατά των κατοικιών. Πλήθυναν οι εξώσεις, σπίτια βγαίνουν στο σφυρί, άνθρωποι πετιούνται στο δρόμο, πολλαπλασιάζονται τα ανθρώπινα δράματα. Όλα «αντί πινακίου φακής», αφού τα σπίτια πουλιούνται κοψοχρονιά. Το δημόσιο χάνει δισ. ευρώ αλλά ο απώτατος στόχος είναι προφανής. Να κερδοσκοπήσουν οι τράπεζες και τα funds. Το ζήτημα της κατοικίας αποτελούσε ανέκαθεν ένα κομβικό σημείο για την κοινωνική συνοχή. Η παρότρυνση των τραπεζών την περίοδο της χρηματιστηριακής φούσκας ώθησε χιλιάδες εργαζόμενους να πάρουν δάνεια για σπίτια με αντίτιμο μεγάλες δόσεις ή υποθήκες. Ύστερα ήρθε η κόλαση και τώρα οι αγριοκαπιταλιστές σαρώνουν την αγορά. Τα συνδικάτα πρέπει να μπουν μπροστά. Κανένας δεν πρέπει να μείνει μόνος και «κανένα σπίτι δεν πρέπει να πέσει στα χέρια τραπεζίτη».
Θανάσης Τσιριγώτης
Πηγή: Λαϊκός Δρόμος
e-prologos.gr
