Η ευρωβουλεύτρια της ΝΔ, Ελεονώρα Μελέτη, σε ομιλία της στην Ολομέλεια του Ευρωκοινοβουλίου ανέφερε ότι : «Και οι εργοδότες αντιμετωπίζουν προκλήσεις. Ξέρετε πόσοι εργοδότες εκβιάζονται από αντιεπαγγελματίες εργαζόμενους; Πόσες επιχειρήσεις ειδικά μικρομεσαίες αντιμετωπίζουν πίεση και δυσκολίες στη διαχείριση των ομάδων τους; Και οι εργοδότες είναι θύματα των ψυχοκοινωνικών παραγόντων, όχι μόνο οι εργαζόμενοι».

Η παρέμβασή της έγινε στο πλαίσιο μιας συζήτησης για την ψυχική υγεία στον χώρο της εργασίας. Η συγκεκριμένη ευρωβουλεύτρια, ενώ μιλούσε για τους κινδύνους και τις δυσκολίες που συναντούν οι εργαζόμενοι όταν έρχονται αντιμέτωποι με τοξικούς συναδέλφους ή ακόμα και προϊστάμενους (αλλά όχι εργοδότες!), έσπευσε να εξισώσει τους εργοδότες με τους εργαζόμενους, και κατέληξε να μιλά για εκβιαστές υπαλλήλους και εκβιαζόμενα αφεντικά! Όταν, στην πραγματικότητα, ο ένας διαφεντεύει την επιχείρηση και ο άλλος εξαρτάται απόλυτα από τον εργοδότη για να πάρει τον μισθό του για να ζήσει! Άραγε, θα ρωτούσε κανείς, πόσες σχετικές επίσημες αναφορές έχουν υπάρξει από εκβιαζόμενους εργοδότες και πόσες καταγγελίες στην Επιθεώρηση Εργασίας για εκβιαστές εργαζόμενους;

Αυτό, όμως, που αρχικά χαρακτηρίστηκε ως ατυχής διατύπωση, που δήθεν απομονώθηκε για λόγους πολιτικής σκοπιμότητας από κύκλους της αριστεράς (αυτά ήταν τα λόγια της Μελέτη προς υποστήριξη της θέσης της), είναι στην πραγματικότητα ο πυρήνας της κυβερνητικής πολιτικής και της ΕΕ για τις εργασιακές σχέσεις: είναι ένα ακόμα επιχείρημα, αυτό της ψυχολογικής πίεσης κατά του εργοδότη, και μια καλή αφορμή για να εφαρμοστούν επιπλέον πολιτικές «προστασίας» των εργοδοτών, δηλαδή περαιτέρω καταπίεσης των εργαζομένων. Δεν είναι τυχαίο ότι ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης στη συνέντευξη τύπου παρείχε πλήρη κυβερνητική κάλυψη στην ευρωβουλεύτρια και τις δηλώσεις της. Την παρουσίασε ως «σκιώδη εισηγήτρια του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος σε φάκελο που αφορά τον εργασιακό εκφοβισμό και την προστασία από τους ψυχοκοινωνικούς κινδύνους στην εργασία», που στη συγκεκριμένη περίπτωση έπεσε θύμα «λαθροχειρίας και ανθρωποφαγίας».

Ταυτόχρονα, αποσιωπήθηκε από τον δημόσιο λόγο κάτι πολύ σημαντικό: η έκθεση «Ψυχοκοινωνικοί κίνδυνοι, άγχος και ψυχική υγεία στην εργασία», που εγκρίθηκε από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στις 6 Οκτωβρίου με 413 ψήφους υπέρ, είχε ως κύριο μέλημα να δοθούν τα θεσμικά εργαλεία στην εργοδοσία για κάλυψη σε περίπτωση δικής τους αυθαιρεσίας. Συγκεκριμένα, κατατέθηκαν από πλευράς ΝΔ τροπολογίες με τις οποίες επιχειρήθηκε η θέσπιση μηχανισμών για «την ασφάλεια δικαίου για τους εργοδότες και την αποτροπή καταχρηστικών ή αβάσιμων αξιώσεων». Έτσι, σε κάθε καταγγελία ψυχοκοινωνικής βλάβης, οι εργαζόμενοι, και όχι ο εργοδότης, θα καλούνται να αποδείξουν ότι αυτή συνδέεται με τις συνθήκες εργασίας, χάνοντας ένα σημαντικό νομικό και δεσμευτικό εργαλείο στις διεκδικήσεις τους.

Άλλωστε, η πολιτική της δεξιάς είναι μία: παλεύει για το δίκιο του εργοδότη. Απλώς κάποιες φορές αυτή εκφράζεται με χοντροκομμένο τρόπο, ο οποίος δυσκολεύει την διαχείρισή της ακόμα και στους ψηφοφόρους της. Ειδικότερα, όταν οι καταγγελίες για εργοδοτική ασυδοσία μόνο αυξάνουν, με πιο πρόσφατη την κραυγαλέα καταγγελία εργαζόμενης σε εστιατόριο της Ερεσσού για 700 ώρες αδήλωτης και απλήρωτης υπερωρίας, όπως αναφέρει το Συνδικάτο Επισιτιστικών και Τουριστικών Επαγγελμάτων Λέσβου! Και ο κατάλογος είναι μακρύς.

Πηγή: Λαϊκός Δρόμος