Σε όλο τον πλανήτη ένα τεράστιο, ορμητικό, πρωτοφανέρωτο ρεύμα αλληλεγγύης ξέσπασε για την Παλαιστίνη. Όμοιό του μπορεί να βρει κανείς στον 20ο αιώνα αυτό που αφορούσε τον εμφύλιο πόλεμο στην Ισπανία (1936-1938) και τα πολύμορφα κινήματα ενάντια στον πόλεμο των ΗΠΑ στο Βιετνάμ. Δεν υποτιμούμε διόλου το πολιτικό κίνημα υπέρ της Οκτωβριανής Επανάστασης στη Ρωσία (1917 και δώθε) καθώς και τα κινήματα αλληλεγγύης στα εθνικοαπελευθερωτικά ξεσπάσματα μετά τον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο, το ανάλογο ενάντια στους βομβαρδισμούς του Κλίντον στη Σερβία (1999) και άλλα μικρότερης έντασης και εμβέλειας.
Όμως, το παλαιστινιακό τα ξεπερνάει όλα. Στολίσκοι με την τετράχρωμη σημαία πλέουν προς τη Γάζα, φοιτητές κατά την ορκωμοσία τους σηκώνουν την μαρτυρική σημαία, γράφονται τραγούδια και θεατρικά έργα, εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπων διαδηλώνουν, το διαδίκτυο γράφει Παλαιστίνη, τυπώνονται σήματα, κονκάρδες και μπλούζες, συνθήματα σε δρόμους, σπίτια, μέσα συγκοινωνίας, ακτιβισμοί, ομιλίες, συζητήσεις, συγγραφείς και διανοούμενοι κινητοποιούνται. Δεν είναι διόλου υπερβολή αν πούμε ότι η αλληλεγγύη σήμερα λέγεται Παλαιστίνη, προφέρεται με οργή, γίνεται πράξη.
Το Ισραήλ και η συμμαχία των πολιτικών του φίλων βρίσκεται απολύτως απομονωμένο και οι πολίτες του αποφεύγουν σε τρίτες χώρες να λένε τον τόπο καταγωγής τους. Η ιστορία, κατά ένα περίεργο τρόπο, ευνοεί τους πολιορκημένους και στρατιωτικά ηττημένους και δείχνει την ηθική και πολιτική της εύνοια στους φτωχούς, απόκληρους και τα πεινασμένα παιδιά. Η αιμάσσουσα Γάζα παίρνει μ’ αυτόν τον τρόπο την εκδίκησή της από τον πάνοπλο περιφερειακό τραμπούκο και τα «άρματα του Γεδεών». Αλλά η αλληλεγγύη, που πρέπει να είναι διεθνιστική πράξη, έχει το πλάτος και το βάθος της.
Το πρώτο σχετίζεται με τον όγκο των ανθρώπων και των συλλογικοτήτων (συνδικάτα, σύλλογοι, φορείς) που αποφασίζουν να ξυπνήσουν για να «δουν καλύτερα όνειρα». Το βάθος της αλληλεγγύης έχει να κάνει με τις αιτίες που γέννησαν και τρέφουν το κακό. Και αυτό το τρίπτυχο, που έχει ονοματεπώνυμο, το κατέχουν καλά οι κομμουνιστές. Λέγεται ιμπεριαλισμός, καπιταλισμός, σιωνισμός. (Αλήθεια, γιατί κατάπιαν τη γλώσσα τους όσοι σέρβιραν στον κόσμο τα προηγούμενα χρόνια πως τέλειωσαν όλοι οι -ισμοί;)
Εμείς διόλου δεν προσπερνάμε εύκολα τον κυρίαρχο ανθρωπισμό που συνεπαίρνει τον κόσμο και τον ενεργοποιεί του πλευρό της Παλαιστίνης. Αλλά ο αθώος ανθρωπισμός -όσο διαδεδομένος κι αν είναι- σκοντάφτει πάνω στις ερπύστριες των τανκς του Ισραήλ, των ΗΠΑ, της ΕΕ και σηκώνει αμήχανα τα χέρια στα αμείλικτα ερωτήματα τα οποία θέτει η ζωή και η ιστορία. Γιατί γίνεται πόλεμος, γιατί ο λιμός, γιατί η γενοκτονία και άλλα συναφή. Για μας που ζούμε το νεοδημοκρατικό ζόφο, με μία κυβέρνηση που σφίγγει φιλικά τα ματωβαμμένα χέρια του Νετανιάχου, που δίνει γη και νερό στους φονιάδες των λαών, η συμπαράσταση στην Παλαιστίνη σχετίζεται και με τον αγώνα και το ταξικό δίκιο στη δική μας χώρα.
Πιο δίπλα, η ηγεσία του ΚΚΕ που σάλπισε αναχώρηση και «διπλανή πλατεία». Ανακάλυψε πως πρέπει να υπερασπίσει τα σύνορα του… 1967 στο Ισραήλ και όπως οι παλιοί αποικιοκράτες (Άγγλοι, Γάλλοι, Γερμανοί κ.ά.) έβαζαν τα ματογυάλια τους και τράβαγαν ευθείες στους χάρτες. Αλήθεια οι φιλέλληνες του 1821 υπεράσπιζαν τον εθνικοαπελευθερωτικό ελληνικό αγώνα λέγοντας πως τα σύνορα πρέπει να ’ναι στη γραμμή… Αμβρακικού-Παγασητικού ή για το δίκιο των εξεγερμένων; Αστειότητες Περισσού. Όπως και να ’χει το ζήτημα, πρέπει να κολυμπήσουμε στα βαθιά, σε αχαρτογράφητα νερά και ίσως σε «βρόμικα» κύματα.
Με το νου και την καρδιά μας στο θερμόμετρο του κόσμου, στην ατμομηχανή των εξελίξεων, στη θυσία και τον αγώνα της Παλαιστίνης που είναι κυριολεκτικά η «καιόμενη βάτος». Χωρίς οπισθοβουλίες και υποδιαστολές, αλλά με τη βαθιά πεποίθηση πως η νίκη των αδύναμων της Μέσης Ανατολής θα είναι νίκη και απαντοχή για όλους τους λαούς.
Αλληλεγγύη στην Παλαιστίνη!
Θανάσης Τσιριγώτης
e-prologos.gr
