Α΄ ΕΛΜΕ ΑΘΗΝΑΣ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΩΤΟΦΑΝΗ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΠΕΙΘΑΡΧΙΚΟΥ ΟΡΓΑΝΟΥ ΤΗΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΗΣ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ Α ΑΘΗΝΑΣ

Στις 10 Ιουλίου του 2026, εκδικάστηκε από το  Πρώτο τμήμα του Α΄ Πρωτοβάθμιου Πειθαρχικού  Συμβουλίου η ένσταση του συναδέλφου Παπαδόπουλου Θανάση στην σχετική απόφαση της ΔΔΕ Α’ Αθήνας, του Μαΐου του 2024 που του είχε επιβάλει ποινή στέρησης τριών ημερών για μη παροχή τηλεκπαίδευσης λόγω τεχνικού κωλύματος.

Θυμίζουμε για την υπόθεση συνοπτικά ότι:

Τον Ιανουάριο του 2024 ο συνάδελφος Παπαδόπουλος Θανάσης, ενημέρωσε εγκαίρως τη διεύθυνση του 57ου Γυμνασίου Αθήνας, που βρισκόταν σε κατάληψη, ότι λόγω αντικειμενικού κωλύματος (έλλειψη internet) δεν μπορεί να κάνει τηλεκπαίδευση. Όταν ξεκίνησαν δια ζώσης μαθήματα ο συνάδελφος αναπλήρωσε τις διδακτικές ώρες σύμφωνα με απόφαση του Συλλόγου διδασκόντων.

Κατόπιν αναφοράς της Διευθύντριας του 57ου Γυμνασίου, ο τότε ΔΔΕ Α’ Αθήνας, ενεργώντας ως μονοπρόσωπο όργανο, όχι μόνο δεν έλαβε υπόψη του το απολογητικό υπόμνημα του συναδέλφου και τις αντικειμενικές δυσκολίες που αντιμετώπιζε, αλλά πρόσθεσε και δεύτερο πειθαρχικό παράπτωμα: αδικαιολόγητη απουσία από τα καθήκοντά του το οποίο όμως ΔΕΝ υπήρχε καν στο έγγραφο της κλήσης σε απολογία του συναδέλφου. Συνολικά  του επέβαλε ποινή στέρησης μισθού τριών ημερών. Παράλληλα δεν δόθηκε στον συνάδελφο η αναφορά της διευθύντριας ο οποίος αναγκάστηκε να την πάρει με εισαγγελική παραγγελία.

Η απόφαση του Πρώτου τμήματος του Α΄ Πρωτοβάθμιου Πειθαρχικού  Συμβουλίου:

Με μία μεσοβέζικη απόφαση, αθωώνει τον συνάδελφο ως προς το πειθαρχικό παράπτωμα της αδικαιολόγητης αποχής από την εκτέλεση των καθηκόντων, αλλά όχι από το πειθαρχικό παράπτωμα της παράβασης υπαλληλικού καθήκοντος και μειώνει την πειθαρχική ποινή από τρεις μέρες σε μία ημέρα στέρησης μισθού.

Δηλαδή,  το Πρωτοβάθμιο πειθαρχικό όργανο  απαλλάσσει τον συνάδελφο για  κάτι για το οποίο δεν θα έπρεπε να του επιβληθεί ποινή, αφού δεν υπήρχε στην κλήση για απολογία, αλλά διατηρεί την ποινή της παράβασης  υπαλληλικού καθήκοντος. Την οποία έρχεται – και αυτό αξίζει να τονιστεί!- να μειώσει σε μία ημέρα στέρησης μισθού! 

Πώς αλήθεια να ερμηνεύσει κάποιος μία τέτοια πρωτοφανή απόφαση; Προσπάθεια διατήρησης λεπτών ισορροπιών με ακροβατικές κινήσεις; Κάπως αλλιώς; Πώς; Ας βγάλει ο καθένας τα συμπεράσματα του! 

Το σκεπτικό της απόφασης είναι εντυπωσιακό και προξενεί μεγάλες απορίες:

Λίγο ή πολύ κρίνει ότι η έλλειψη internet δεν είναι ένα ανυπέρβλητο εμπόδιο « δεν συνιστά ανωτέρα βία ». Με βεβαιότητα και χωρίς κανένα αποδεικτικό τονίζει ότι ο συνάδελφος δεν έκανε τα πάντα για να το λύσει « δεν προέβη στις κατάλληλες προετοιμασίες για να έχει πρόσβαση στο internet ».  Ενώ απορία προξενεί η έκφραση ότι « ο υπάλληλος εκ των προτέρων δήλωσε ότι δεν δύναται να συμμετέχει στην εξ αποστάσεως εκπαίδευση ».  Δηλαδή είναι επιβαρυντικό  το γεγονός ότι ενημέρωσε εγκαίρως το σχολείο του (;).

Αξίζει, επίσης να σημειωθεί ότι το Πειθαρχικό όργανο υποβαθμίζει εντελώς το γεγονός ότι ο συνάδελφος αναπλήρωσε με δια ζώσης μαθήματα της χαμένες ώρες και επισημάνει πως αυτό δεν αναιρεί το γεγονός πως δεν έκανε όσα όφειλε να κάνει για να ξεπεράσει το τεχνικό ζήτημα της απουσίας σύνδεσης με το διαδίκτυο, όπως όφειλε να είχε κάνει! 

Επιπλέον, το Πειθαρχικό όργανο υποβαθμίζει και  δικαιολογεί την τραγικά μεγάλη καθυστέρηση να γνωστοποιηθεί στον συνάδελφο η γραπτή αναφορά της Διευθύντριας και ότι η ένσταση στην ποινή του  προϊσταμένου έγινε χωρίς να έχει γνώση της παρά το γραπτό mail του νομικού του εκπροσώπου, στο οποίο τονιζόταν πως ο συνάδελφος δεν είχε λάβει ποτέ αυτό το ουσιώδες έγγραφο. Το ότι χρειάστηκε να αιτηθεί εισαγγελική παραγγελία για να το λάβει και ότι έλαβε γνώση της γραπτής  αναφοράς μόλις τον Απρίλιο του 2026 είναι κάτι που το Πειθαρχικό όργανο το βρίσκει απόλυτα φυσιολογικό! 

Επομένως:

Γίνεται ολοένα και πιο ξεκάθαρο ότι  ένα ολόκληρο οπλοστάσιο από θεσμικούς όρους και ορολογίες με μεγάλη γκάμα ερμηνειών, που συγκροτούν το πειθαρχικό δίκαιο,  επιστρατεύεται ανάλογα με την περίπτωση για να φοβίσει, να αποτρέψει, να παραδειγματίσει, να σωφρονίσει κατά το δοκούν. 

Όποιος έχει τη θεσμική εξουσία μπορεί να ορίσει κάθε φορά τι είναι ανωτέρα βία, ανυπέρβλητο κώλυμα, εξαιρετικό και απρόβλεπτο γεγονός, μπορεί να ερμηνεύει αυθαίρετα ποιες κατάλληλες προετοιμασίες έκανε ή δεν έκανε ένας εκπαιδευτικός για οποιοδήποτε θέμα ώστε να οδηγείται υπόλογος στα πειθαρχικά συμβούλια υπό την απειλή ποινικών συνεπειών.

Βιώνουμε ένα σύστημα που επιδιώκει τον φρονηματισμό, τον εκφοβισμό,
την περικοπή βασικών συνδικαλιστικών δικαιωμάτων.

Απέναντι σε αυτό το σύστημα κανείς δε θα είναι μόνος του / μόνη της.

 Θα στηρίξουμε τον συνάδελφό μας στη συνέχιση του αγώνα του για δικαίωση.

Το πλήθος των ψηφισμάτων υπέρ του διωκόμενου συναδέλφου μας  είναι ενδεικτικό της πάνδημης απαίτησης του κλάδου για άμεσο τερματισμό αυτής της νομικά αβάσιμης δίωξης.

Με αυτήν την απόφαση δημιουργείται η δυνατότητα να επιβάλει η διοίκηση  αυθαίρετες ποινές κάθε φορά που αναστέλλεται  η εκπαιδευτική διαδικασία από κάθε μορφής κινητοποιήσεις ή άλλες αιτίες. Το εκπαιδευτικό κίνημα οφείλει να πάρει όλα τα απαραίτητα μέτρα για την ανάσχεση αυτής της διοικητικής αυθαιρεσίας.

Η απόφαση αυτή δημιουργεί ένα  επικίνδυνα αρνητικό προηγούμενο για όλους τους εκπαιδευτικούς και παράλληλα είναι επίθεση και στις συλλογικές αποφάσεις του κλάδου εφόσον η ΟΛΜΕ έχει υποστηρίξει, με την αρ, πρωτ. 203/ 6 – 12 – 24, τα δικαιώματα των εκπαιδευτικών έναντι της υποχρεωτικότητας της τηλεκπαίδευσης με ίδια μέσα γενικά αλλά και εν μέσω καταλήψεων.

Ζητάμε από την ΟΛΜΕ να στηρίξει εμπράκτως με οικονομική ενίσχυση τον δικαστικό αγώνα που θα συνεχίσει ο συνάδελφος. 

Απαιτούμε την κατάργηση του νέου πειθαρχικού για το Δημόσιο.

Για το ΔΣ

      Ο Πρόεδρος       Η Γεν. Γραμματέας

Στέφανος Παπαλέξης       Ζαχαρω Κονιδάκη