Εκπαιδευτικός Όμιλος – «αντιτετράδια της εκπαίδευσης»

Όμηροι του «πειθαρχικού άδικου» μέχρι θανάτου οι δημόσιοι υπάλληλοι
Η δίωξη του σ. Γιώργου Καββαδία έχει στόχο την πολιτική και συνδικαλιστική δράση

Το κατ΄ ευφημισμόν «πειθαρχικό δίκαιο» των δημοσίων υπαλλήλων που θεσμοθετείται από ένα αντιδημοκρατικό, αυταρχικό θεσμικό πλαίσιο, έχει ως κύριο στόχο την καταστολή βασικών εργασιακών δικαιωμάτων των δημοσίων υπαλλήλων, ακόμα και το δικαίωμα τής απεργίας και της συνδικαλιστικής δράσης.

Ο ν. 5225/2025 διατηρεί και ενισχύει διατάξεις όπως η «αναξιοπρεπής συμπεριφορά», η «απείθεια», η «κακόβουλη άσκηση κριτικής» προς τη διοίκηση και η «παραβίαση εχεμύθειας», οι οποίες αφήνουν μεγάλα περιθώρια ερμηνείας. Τέτοιες κατηγορίες έχουν χρησιμοποιηθεί σε περιπτώσεις δημόσιας κριτικής προς διοικητικές επιλογές, παρεμβάσεων στα μέσα ενημέρωσης ή ακόμα και ύστερα από καταγγελίες που δεν αποδείχθηκαν. Αυστηροποιούνται ποινές όπως αφαίρεση ΜΚ, πρόστιμα από 3.000 έως 100.000 ευρώ, θέση σε αυτοδίκαιη αργία ή απόλυση χωρίς δίκη με συνοπτικές διαδικασίες, λόγω σύλληψης ή λόγω περιοριστικών όρων, όπως  έχει γίνει «ουκ ολίγες φορές» αναίτια και απρόκλητα με κατασκευασμένες κατηγορίες από τις δυνάμεις καταστολής εναντίον διαδηλωτών.  Όταν η πολιτική και συνδικαλιστική δράση βαφτίζεται πειθαρχικό ζήτημα, η διοίκηση μετατρέπεται σε χώρο επιτήρησης και φόβου (το άρθρο 107 που αναφέρει ρητά ότι η άσκηση συνδικαλιστικής, πολιτικής ή κοινωνικής δράσης δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση από μόνη της αναξιοπρεπή ή ανάρμοστη συμπεριφορά αποτελεί διακοσμητικό και παραπλανητικό στοιχείο). Ο στόχος τους είναι να διαμορφώσουν μια άκρως ελεγχόμενη διοίκηση, με κομματικές εντολές, πιέσεις από την πολιτική ηγεσία στους υπηρεσιακούς υφισταμένους, διώξεις με το μανδύα του πειθαρχικού χαρακτήρα, ένα κράτος ασφυκτικά ελεγχόμενο από την κυβέρνηση για να επιτελεί την ταξική του λειτουργία. 

Παράλληλα το νέο πειθαρχικό «δίκαιο» προβλέπει αλλαγές στη λειτουργία των πειθαρχικών συμβουλίων χωρίς εκπροσώπους των εργαζόμενων (αιρετούς), παρά μόνο με νομικούς σύμβουλους του κράτους (αποκλείονται ακόμη και οι δικαστές), ώστε οι αποφάσεις να είναι ελεγχόμενες, αδιαφανείς, να βγαίνουν εν κρυπτώ μακριά από την συνδικαλιστική δημοσιοποίηση και αντίδραση. Με κατήγορο τη διοίκηση και δικαστήριο του χεριού της, η «ζυγαριά της Θέμιδος» θα γέρνει ανισοβαρώς κατά των διωκόμενων. Επιπροσθέτως οι πραιτοριανοί θα μπορούν να συνεδριάζουν και διαδικτυακά, διενεργώντας γρήγορα κι αποτελεσματικά ομαδικές μαζικές δίκες όταν οι κατηγορίες κρίνονται ως συναφείς. Οι διώξεις θα κοινοποιούνται και  θα θεωρούνται παραδοτέες εντός τριών ημερών από την έκδοσή τους, αφού προβλέπεται επίδοση κατηγοριών μέσω email, ασχέτως αν ο/η διωκόμενος/η νοσεί ή είναι σε άδεια, χωρίς δικαίωμα ένστασης, με μόνο δικαίωμα δικαστικής προσφυγής αν ο κατηγορούμενος υπάλληλος μπορεί να την υποστηρίξει οικονομικά. Με δηλώσεις μετάνοιας ή ομολογίας που ονομάζονται «πειθαρχική συνδιαλλαγή» θα εκβιάζονται πιθανές επιεικείς ποινές, εξευτελίζοντας την αξιοπρέπεια των διωκόμενων, ανάλογες με τις μεταπολεμικές φασιστικής έμπνευσης «δηλώσεις αποκήρυξης του κομμουνισμού». Στην κατεύθυνση αυτή η πρόθεση της κυβέρνησης της ΝΔ να αρθεί η μονιμότητα στο Δημόσιο αποτελεί πρόκληση και ευθύ χτύπημα στο δικαίωμα στη μόνιμη και σταθερή δουλειά σε εκατοντάδες χιλιάδες δημοσίους υπαλλήλους.

Οι πάνω από 2.500 διώξεις σε ολόκληρη την Ελλάδα για συνδικαλιστικούς λόγους (συμμετοχή σε κινητοποιήσεις, συμμετοχή στην απεργία-αποχή από την αξιολόγηση, ενάντια στην τηλεκπαίδευση, σε κατάληψη κ.ά.), αλλά και για δημόσια διατύπωση κριτικής στις πολιτικές της κυβέρνησης, αποτελούν πολιτικές διώξεις που συνιστούν κεντρική επιλογή της κυβέρνησης, «μήνυμα» σε εκπαιδευτικούς και μαθητές, στοχεύοντας στη δημιουργία σχολείων-νεκροταφείων δικαιωμάτων. Η συμμετοχή σε κινητοποίηση βαφτίζεται και τιμωρείται ως «ανάρμοστη συμπεριφορά εντός ή εκτός υπηρεσίας» ή «διατάραξη της σχολικής ειρήνης», η δημόσια έκφραση άποψης «κακόβουλη κριτική κατά της προϊστάμενης αρχής», το σύνθημα «φωνασκία» που τιμωρείται, η φωνή της διαφωνίας βαφτίζεται «απειλή για το δημόσιο συμφέρον»!

Οι διώξεις στον Πειραιά

Γιώργος Καββαδίας: Πειθαρχική εκκρεμότητα και μετά τη σύνταξη

Στις 5 Αυγούστου 2026 κλήθηκαν σε απολογία, μετά από παραπομπές της Διεύθυνσης Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Πειραιά -η εκδίκαση των υποθέσεων έχει οριστεί 30 Σεπτέμβρη 2026- τέσσερις εν ενεργεία εκπαιδευτικοί και ο Γιώργος Καββαδίας, συνταξιούχος εδώ και περίπου δύο χρόνια. Πρόκειται για τους Ακρίτα Καλούση, Δημήτρη Μητρόπουλο, Νάση Σακκιώτη, Νεκτάριο Χατζηανδρέου και το Γιώργο Καββαδία. Είναι προφανές ότι οι παραπάνω παραπομπές συνδέουν ευθέως τις κλήσεις με το ευρύτερο κύμα πειθαρχικών υποθέσεων στο χώρο της εκπαίδευσης. Η βασική υπόθεση αφορά τη συμμετοχή εκπαιδευτικών στη στάση εργασίας και στην κινητοποίηση της 10ης Μαΐου 2023 κατά των εξετάσεων PISA, κινητοποίηση η οποία είχε συνδικαλιστική κάλυψη. Στους εκπαιδευτικούς αποδίδεται η κατηγορία της «αναξιοπρεπούς ή ανάρμοστης ή ανάξιας για υπάλληλο συμπεριφοράς εκτός υπηρεσίας», δηλαδή μια συνδικαλιστική κινητοποίηση κινδυνεύει να μεταφερθεί από το πεδίο της συλλογικής δράσης στο πεδίο του πειθαρχικού παραπτώματος. Πρόκειται για μια προκλητική πολιτική που αποδεικνύει στην πράξη την πολιτική βούληση της κυβέρνησης της ΝΔ για συνδικαλιστική φίμωση και κατεδάφιση θεμελιωδών δημοκρατικών συλλογικών κατακτήσεων και δικαιωμάτων. 

Η πιο χαρακτηριστική περίπτωση είναι αναμφίβολα εκείνη του Γιώργου Καββαδία. Ο Γ. Κ. βρίσκεται εκτός ενεργού υπηρεσίας εδώ και περίπου δύο χρόνια, ωστόσο η πειθαρχική υπόθεση τον ακολουθεί και μετά τη συνταξιοδότησή του. Η προδήλως παράλογη δίωξη τού επί μια διετία συνταξιούχου εκπαιδευτικού επιβεβαιώνει και το ανεξέλεγκτο μένος των διοικούντων απέναντι σε αγωνιστές, οι οποίοι τόσο με τη μαζική δράση τους, όσο και με τη διεκδικητική πένα τους αντιστέκονται σταθερά και ανυποχώρητα στην αντιλαϊκή αντιεκπαιδευτική πολιτική της κυβέρνησης. Εκτός από την κατηγορία που συνδέεται με την κινητοποίηση κατά της PISA, του αποδίδονται και οι αιτιάσεις περί «κακόβουλης κριτικής των πράξεων της προϊσταμένης αρχής» και μη τήρησης της εχεμύθειας, για τις οποίες έχει απαλλαγεί διοικητικά από τον Οκτώβριο του 2024.

Να θυμίσουμε ότι ο σ. Γιώργος Καββαδίας δέχεται μια συνεχή επίθεση αυταρχισμού και διώκεται γι’ αυτά που έγραψε(!), σε ένα κείμενο από τα εκατοντάδες που δημοσιεύει κάθε χρόνο, εδώ και σαράντα χρόνια!. Ένα κείμενο που δεν λέει τίποτα περισσότερο από την αλήθεια, που αντιλαμβάνεται όποιος έχει την παραμικρή σχέση με το δημόσιο σχολείο. Έγραψε για «…την αξιολόγηση, τους μειωμένους διορισμούς και τις αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις, με αναπληρωτές και ελαστικά εργαζόμενους εκπαιδευτικούς τα σχολεία μετατρέπονται σε κέντρα διερχομένων (…) η σκληρή πολιτική της παραπέρα συρρίκνωσης του δημόσιου και δωρεάν χαρακτήρα της εκπαίδευσης…», δηλαδή για όλα αυτά που εδώ και χρόνια καταγγέλλει το εκπαιδευτικό κίνημα. Και γι΄ αυτά ασκείται εναντίον του πειθαρχική δίωξη με την κατηγορία της «κακόβουλης κριτικής»! Και ποιος είναι αυτός που κρίνει πότε η κριτική είναι κακόβουλη; Και, κυρίως, τι σημαίνει για τη δημόσια εκπαίδευση, την κοινωνία, τι σημαίνει για τη δημοκρατία, η δίωξη για «κακόβουλη κριτική» σε έναν υπουργό και μια κυβερνητική πολιτική;

Πρόκειται επομένως για μια επίμονη πολιτική δίωξης ενός αγωνιστή που δεν υπέστειλε ποτέ τη σημαία του αγώνα ως ενεργός εκπαιδευτικός, που άφησε ισχυρό το αποτύπωμά του στις συνδικαλιστικές διεκδικήσεις των  εκπαιδευτικών και συνεχίζει ως συνταξιούχος να αναδεικνύει, με τη φωτεινή και μαχητική πένα του, το εύρος της αντιλαϊκής λαίλαπας που μαστίζει το χώρο της εκπαίδευσης, συμμετέχοντας στη μαζική δράση και ως συνταξιούχος, ως μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Συνταξιούχων  Εκπαιδευτικών (ΠΕΣΕΚ). Στόχος επομένως της κυβέρνησης είναι ο εκφοβισμός και η φίμωσή του, ώστε να πάψει να αποκαλύπτει ο δημόσιος λόγος του την ολομέτωπη επίθεση στο χώρο της παιδείας, την αντιδραστική πολιτική της ιδιωτικοποίησης και της επίτασης των ταξικών εμποδίων στη μόρφωση των λαϊκών στρωμάτων.

Ο Υπαλληλικός Κώδικας δεν λέει ότι κάθε πειθαρχική διαδικασία σταματά αυτομάτως τη στιγμή της συνταξιοδότησης. Το άρθρο 113, όπως τροποποιήθηκε με τον ν. 5225/2025, ορίζει ότι ο υπάλληλος που έχει απολέσει την υπαλληλική του ιδιότητα δεν μπορεί να διωχθεί πειθαρχικά για πρώτη φορά μετά την αποχώρησή του, εάν όμως η διαδικασία είχε ήδη αρχίσει, μπορεί να συνεχιστεί και μετά τη λύση της υπαλληλικής σχέσης. Αυτό σημαίνει ότι το ουσιαστικό νομικό ερώτημα στην περίπτωση Καββαδία δεν είναι αν απλώς «είναι συνταξιούχος, άρα δεν μπορεί να κληθεί». Είναι εάν και πότε είχε κινηθεί η συγκεκριμένη πειθαρχική διαδικασία πριν από τη συνταξιοδότησή του και ποιο ακριβώς είναι το αντικείμενο της σημερινής παραπομπής. Η διάταξη, πάντως, αποκαλύπτει και κάτι πολύ ευρύτερο: η πειθαρχική ευθύνη μπορεί να ακολουθεί ένα δημόσιο υπάλληλο ακόμη και μετά το τέλος της επαγγελματικής του ζωής. Μάλιστα, εφόσον η διαδικασία συνεχίζεται μετά την αποχώρηση, ποινή ανώτερη του προστίμου μπορεί να μετατραπεί σε χρηματική ποινή έως και δώδεκα μηνιαίων αποδοχών. Αυτό ακριβώς είναι που σωματεία χαρακτηρίζουν «καθεστώς ομηρίας» των εργαζομένων και των συνταξιούχων μέχρι … θανάτου.

• Καταγγέλλουμε το βαθιά αντιδραστικό θεσμικό καθεστώς ομηρίας που δημιουργείται με τον δημοσιοϋπαλληλικό κώδικα για όλους τους εργαζόμενους στο δημόσιο τομέα και το νέο πειθαρχικό πλαίσιο του νόμου 5225/2025. 
• Απαιτούμε να σταματήσουν εδώ και τώρα όλες οι πολιτικές και συνδικαλιστικές διώξεις!
• Απαιτούμε την απόσυρση της δίωξης εναντίον του σ. Γ. Καββαδία!
• Διεκδικούμε την κατάργηση του αντιδραστικού θεσμικού πλαισίου του ν. 3528/2007 (Υπαλληλικός Κώδικας), όπως τροποποιήθηκε ιδίως με τον ν. 5225/2025 που λειτουργεί σαν εργαλείο ομηρίας των εργαζομένων και συνταξιούχων.