γράφει ο Χρήστος Κάτσικας

Η εκπαίδευση στο στόχαστρο – οι αγώνες στο εδώλιο: Η δίκη των εκπαιδευτικών στον Πειραιά αφορά όλους

Αναβολή για τον Οκτώβριο του 2026 πήρε η δίκη των 4 συνδικαλιστών του Πειραιά

Τι προηγήθηκε

Εκατοντάδες εκπαιδευτικοί από τον Πειραιά και άλλες περιοχές του λεκανοπεδίου διαδήλωσαν σήμερα από τις 8:30 πμ έξω από τα  δικαστήρια του Πειραιά (Σκουζέ 3-5) όπου τέσσερις συνδικαλιστές -τρεις εκπαιδευτικοί και ένας εκπρόσωπος του εργατικού κινήματος- οδηγήθηκαν στο εδώλιο, με αφορμή τη συμμετοχή τους σε κινητοποιήσεις τα προηγούμενα χρόνια. Κινητοποιήσεις που, για τους ίδιους και τα σωματεία τους, αποτελούσαν αυτονόητη άσκηση ενός δικαιώματος: να αντιδρούν σε πολιτικές που θεωρούν επιζήμιες για την εκπαίδευση και την κοινωνία.

Σήμερα στα δικαστήρια του Πειραιά (Σκουζέ 3-5), δεν εκδικαζόταν απλώς μια υπόθεση τεσσάρων ανθρώπων. Θα κρινόταν, για πολλούς, κάτι βαθύτερο: τα όρια της συνδικαλιστικής δράσης και η σχέση της πολιτείας με εκείνους που επιλέγουν να διαμαρτύρονται.

Για τους κατηγορουμένους, Ηλία Πατίδη (Πρόεδρο ΔΣ ΕΛΜΕ Πειραιά), Ακρίτα Καλούση (μέλο ΔΣ), Παναγιώτη Χουντή (πρώην Γραμματέα ΔΣ) και Μάρκο Μπεκρή (Πρόεδρο Ε.Κ. Πειραιά), η υπόθεση δεν είναι προσωπική. Είναι συλλογική. Είναι ένα ακόμη επεισόδιο σε μια ευρύτερη αλυσίδα πειθαρχικών και ποινικών διώξεων που -όπως υποστηρίζουν- στοχεύει να περιορίσει τις αντιδράσεις μέσα στα σχολεία και τα πανεπιστήμια. Μιλούν για ένα κλίμα φόβου, όπου η συμμετοχή σε απεργίες, διαμαρτυρίες ή ακόμη και σε συνδικαλιστικές διαδικασίες μπορεί να έχει συνέπειες.

Οι κατηγορούμενοι δεν είναι απρόσωποι αριθμοί σε μια δικογραφία. Είναι εκπαιδευτικοί που βρέθηκαν στις αίθουσες, μπροστά σε μαθητές, και ταυτόχρονα στους δρόμους, δίπλα σε συναδέλφους τους. Είναι άνθρωποι που επέλεξαν να εκφραστούν δημόσια, με κόστος που σήμερα γίνεται πιο ορατό από ποτέ.

Η κοινωνία καλείται να τοποθετηθεί. Γιατί το ερώτημα δεν αφορά μόνο τους τέσσερις. Αφορά όλους:

– Πόσο ελεύθερη είναι τελικά η συλλογική δράση;
– Και πόσο αντέχει μια δημοκρατία τη διαφωνία;

Οι συνδικαλιστές εντάσσουν και αυτή τη δίωξη στο πλαίσιο της ποινικοποίησης του συνδικαλισμού και των συλλογικών αγώνων. Θυμίζουν την περίπτωση της Χρύσας Χοτζόγλου, που κλείνει ένα χρόνο σε δυνητική αργία, μακριά από το σχολείο της και τους μαθητές της, τα χιλιάδες πειθαρχικά για τη συμμετοχή στην απεργία-αποχή από την αξιολόγηση, τις πρώτες κλήσεις και εκδικάσεις πειθαρχικών για απεργία-αποχή στην Τρίπολη και την Ξάνθη κλπ. Συνδέουν τη βιομηχανία διώξεων εκπαιδευτικών με το καθεστώς διοικητικής και εργοδοτικής τρομοκρατίας, με το νέο πειθαρχικό πλαίσιο στα Πανεπιστήμια, με την καταστολή των διαδηλώσεων, τις συλλήψεις μαθητών, φοιτητών και υγειονομικών, τις διαγραφές φοιτητών, τις προσαγωγές μαθητών ενάντια στις μαθητικές καταλήψεις και τη μόνιμη παρουσία της αστυνομίας στα σχολεία.

Σήμερα Δευτέρα, στις 08:30 πμ η συγκέντρωση έξω από τα δικαστήρια του Πειραιά δεν ήταν απλώς μια ένδειξη αλληλεγγύης. Ήταν και μια υπενθύμιση ότι, σε κάθε εποχή, τα δικαιώματα δεν θεωρούνται δεδομένα – δοκιμάζονται.

Και ίσως, τελικά, αυτό να είναι το πραγματικό διακύβευμα αυτής της δίκης.