RED: Μόσχα – Καρλ Μαρξ

(ενεργοποιείστε από τις ρυθμίσεις υπότιτλους στα ελληνικά)

Θυμάμαι τις καλές σου μέρες,
οι άνεμοι κουβαλούσαν τον Οκτώβρη στις γροθιές τους.
Τα παιδιά παρέλασαν με αστέρια στα μάτια τους,
και το μέλλον έμοιαζε μόνο λίγα βήματα μακριά.

Έμαθες στον κόσμο να ονειρεύεται με κόκκινο χρώμα,
να υψώσει μια σημαία σαν ανατολή του ηλίου.
Ψιθύρισες στους φτωχούς,
«Η ιστορία λυγίζει μπροστά σε όσους τη σπρώχνουν».

Αλλά μετά νίκησες, ή νόμιζες ότι νίκησες,
και η νίκη σε νανούρισε.
Ξέχασες τον αγώνα που σε δημιούργησε,
και ο αγώνας σε ξέχασε ξανά.

Οι ατσάλινοι θόλοι αντανακλούσαν τον ουρανό,
αλλά οι ουρές για ψωμί απλώνονταν σαν σκιές.
Οι ποιητές μάζεψαν τα σημειωματάριά τους,
οι εργάτες ετοίμασαν τις βαλίτσες τους.

Και ρωτάω:

Είσαι ευτυχισμένη τώρα, Μόσχα;
Τα φαντάσματα χειροκροτούν τη σιωπή σου;
Το χιόνι πέφτει απαλά πάνω σε μαρμάρινους τάφους,
σαν κομφετί για ένα πάρτι που δεν ήρθε κανείς.

Είσαι ευτυχισμένη τώρα, Μόσχα;
Μετέτρεψες τη φωτιά σε μουσειακό γυαλί.
Η επανάσταση κρύβεται πίσω από ένα βελούδινο σχοινί,
με την τιμή εισιτηρίου τυπωμένη στην πόρτα.

Κάποτε ήσουν ο Βόρειος Αστέρας
για όσους έχουν άδειες τσέπες και γεμάτες καρδιές.
Τώρα τα πιο λαμπρά σου φώτα
πουλάνε αναμνηστικά της δικής τους εξαφάνισης.

Για ποιο πράγμα βαδίζουν τώρα τα παιδιά;
Για likes, μάρκες, σύνορα, οθόνες;
Ποιο τραγούδι αντικαθιστά το ένα
που υποσχέθηκε ψωμί και ειρήνη;

Και πες μου,
αν ο κόσμος ακόμα κλαίει από πείνα,
αν ο εργάτης εξακολουθεί να σπάει την πλάτη του,
αν ο τύραννος μετράει ακόμα τα νομίσματα.

Ήταν το όνειρο ένα όνειρο,
ή απλώς μια παύση μεταξύ αυτοκρατοριών;

Είσαι ευτυχισμένη τώρα, Μόσχα;
Είσαι καλά;
Μας θυμάσαι;
Υπάρχει ακόμα κάτι που θέλεις από μένα;

Γιατί αν η ανθρωπότητα αγωνίζεται,
και η ζωή είναι αγώνας,
και ο αγώνας δεν τελειώνει ποτέ.

Τότε ίσως, απλώς ίσως,
κάπου κάτω από τα παγωμένα πεζοδρόμια σου,
ακόμα θαμμένη στο τσιμέντο του παρελθόντος σου
μια ήσυχη θράκα περιμένει να αναπνεύσει.

Και γι’ αυτό ρωτάω ξανά:
Είσαι ευτυχισμένη τώρα, Μόσχα;
Και οι δύο ξέρουμε την απάντηση.
Είσαι έτοιμη λοιπόν για άλλη μια φορά;
για Οκτώβρηδες που δεν έχουν βιωθεί ακόμα;