1.134 νε­κροί, 2.500 τραυ­μα­τί­ες… οι πε­ρισ­σότε­ροι ανάπη­ροι… 800 ορ­φα­νά…

Χω­ρίς κε­ριά, je suis, πα­γκόσμιους θρή­νους και… επε­τεί­ους. Χω­ρίς συ­ντε­τριμ­μένους δη­μο­σιο­γράφους, χω­ρίς συλ­λυ­πη­τή­ρια και αλ­λη­λεγ­γύη από την πα­γκόσμια πο­λι­τι­κή ελίτ… Χω­ρίς δάκρυα… Στε­γνά, απλά μια εί­δη­ση…

Ήταν 24 Απρι­λί­ου 2013, όταν το κτί­ριο Rana Plaza στην Ντάκα του Μπα­γκλα­ντές κα­τέρ­ρευ­σε «από τις δο­νή­σεις των γεν­νη­τριών και των ρα­πτο­μη­χα­νών»… όπως απο­φάν­θη­καν οι ει­δι­κοί. Στα ερεί­πιά του, γεν­νή­θη­κε το πλέον πο­λύ­νε­κρο βιο­μη­χα­νι­κό «ατύ­χη­μα», κα­τα­γράφο­ντας αριθ­μούς που αντι­στοι­χούν μόνο σε απο­λο­γι­σμούς πο­λε­μι­κών συρ­ράξε­ων.

Δεν ήταν ατύ­χη­μα. Το Rana Plaza, που φι­λο­ξε­νού­σε 5 βιο­μη­χα­νί­ες έν­δυ­σης, κα­τα­σκευάστη­κε στην λο­γι­κή των ανα­δυόμε­νων επεν­δυ­τι­κών «ελ­ντο­ράντο» της Ν.Α Ασί­ας. Η απου­σία κάθε ελέγ­χου και η ασύ­δο­τη δράση των «επεν­δυ­τών» έφτια­ξαν ένα κτί­ριο φέρε­τρο.

Το 2006-7 κα­τα­σκευάζε­ται ένα τε­τρα­ώρο­φο κτί­ριο. Μέχρι το 2012, προ­στί­θε­νται χω­ρίς άδεια 4 όρο­φοι επι­πλέον και χω­ρίς καν τα υπο­τυ­πώδη στοι­χεία του φέρο­ντα ορ­γα­νι­σμού. Επί­σης χω­ρίς με­λέτη και άδεια το­πο­θε­τού­νται στην τα­ράτσα του κτι­ρί­ου τέσ­σε­ρις ηλε­κτρο­γεν­νή­τριες.

Δύο μέρες πριν την κα­τάρ­ρευ­ση, το κτί­ριο εμ­φα­νί­ζει ρωγ­μές. Οι ανη­συ­χί­ες και οι δια­μαρ­τυ­ρί­ες των ερ­γα­ζο­μένων αντι­με­τω­πί­στη­καν με αδια­φο­ρία και πιέσεις και τε­λι­κά  υπο­χρε­ώθη­καν να συ­νε­χί­σουν τη δου­λειά. Μόνο μια τράπε­ζα που στε­γάζο­νταν σε χώρο του κτι­ρί­ου εκ­κε­νώθη­κε.

Για το τε­ρα­τώδες αυ­τό έγκλη­μα, κα­νένα από τα 40 άτο­μα στα οποία απαγ­γέλ­θη­καν κα­τη­γο­ρί­ες, δεν έχει ακόμα κα­τα­δι­κα­στεί. Άλ­λω­στε 5 ακρι­βώς μή­νες πριν (24/11/12), έγι­νε ένα ακόμη «ατύ­χη­μα» σε ερ­γο­στάσιο υφα­σμάτων στο Μπα­γκλα­ντές με 112 νε­κρούς. Για αυ­τό κα­τα­δι­κάστη­καν δύο άτο­μα (διοι­κη­τι­κοί υπάλ­λη­λοι!) με πρόστι­μο και δύο χρόνια φυ­λα­κή.

Μαύ­ρη και «μαύ­ρη» ερ­γα­σί­α­…

Τις μέρες με­τά την κα­τάρ­ρευ­ση του Rana Plaza, η αρ­χι­κή πλή­ρης αδυ­να­μία των αρ­χών, να προσ­διο­ρί­σουν τους αριθ­μούς νε­κρών και αγνο­ού­με­νων, απο­δεί­κνυε το μέγε­θος της μαύ­ρης-αδή­λω­της ερ­γα­σί­ας. Αυ­τής της «ερ­γα­σί­ας» που υπο­τί­θε­ται διώκουν οι αρ­χές, αλ­λά που τε­λι­κά αν­θεί σε ολόκλη­ρο τον κα­πι­τα­λι­στι­κό κόσμο, ακόμη και εκεί που η «επί­ση­μη ερ­γα­σία» αμεί­βε­ται με 30 ευ­ρώ το μή­να!

Αυ­τός ήταν ο λόγος που χρειάστη­καν μή­νες για να προσ­διο­ρι­στεί ο τε­λι­κός αριθ­μός των θυ­μάτων. Που μάλ­λον δεν ήταν τε­λι­κός, αφού τα συ­νερ­γεία απλά στα­μάτη­σαν να ανα­σύ­ρουν πτώμα­τα όταν… «χάθη­καν οι ελ­πί­δες». Πε­ρισ­σότε­ρα από 100 άτο­μα (από τους δη­λω­μένους αγνο­ού­με­νους) δεν βρέθη­καν πο­τέ.

            … και ανάπτυ­ξη­

Οι συν­θή­κες ερ­γα­σί­ας στο Μπα­γκλα­ντές εί­ναι απάν­θρω­πες. Εί­ναι αυ­τές που το κα­τα­τάσ­σουν στις οι­κο­νο­μι­κές τί­γρεις της Ασί­ας, για να χρη­σι­μο­ποι­ή­σου­με το νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρο λε­ξι­λόγιο των και­ρών. Το Μπα­γκλα­ντές με 168 εκα­τομ­μύ­ρια (8^η σε πλη­θυ­σμό χώρα στον κόσμο­), βρί­σκε­ται στον κα­τάλο­γο των 10 τα­χύ­τε­ρα ανα­δυόμε­νων οι­κο­νο­μιών. Εί­ναι ένα οι­κο­νο­μι­κό θαύ­μα, όπως το χα­ρα­κτη­ρί­ζουν οι «διε­θνείς οί­κοι» αξιο­λόγη­σης και οι «οι­κο­νο­μι­κοί ανα­λυ­τές». Η καλ­πάζου­σα ανάπτυ­ξη που πα­ρου­σιάζει, οφεί­λε­ται κα­τά βάση στη βιο­μη­χα­νία υφα­σμάτων και έν­δυ­σης, αφού τα προ­ϊ­όντα του κλάδου αφο­ρούν το 80% των εξα­γω­γών της, το­πο­θε­τώντας το Μπα­γκλα­ντές στη δεύ­τε­ρη σχε­τι­κή θέση, με­τά την Κί­να.

Αυ­τές οι ερ­γα­σια­κές σχέσεις εί­ναι που προ­σφέρουν ανάπτυ­ξη όχι μόνο στην ίδια την χώρα, αλ­λά και στις ιμπε­ρια­λι­στι­κές δυ­νάμεις και τα μο­νο­πώλια που λυ­μαί­νο­νται αυ­τή τη με­γάλη αγο­ρά. Οι πο­λυ­ε­θνι­κές του κλάδου της έν­δυ­σης-υπόδη­σης,  που έχουν σχε­δόν εξο­λο­κλή­ρου με­τα­φέρει την πα­ρα­γω­γή τους στις χώρες της Ν.Α. Ασί­ας, έχουν στους ισο­λο­γι­σμούς τους, τα κέρ­δη από το αί­μα των ερ­γα­τών του Rana Plaza και των υπόλοι­πων 5000 ερ­γο­στα­σί­ων  του Μπα­γκλα­ντές.

Η μέρα της γυ­ναί­κα­ς…

Το 90% των ερ­γα­ζο­μένων από τα 4 πε­ρί­που εκα­τομ­μύ­ρια, που ερ­γάζο­νται στον κλάδο της υφα­ντουρ­γί­ας στο Μπα­γκλα­ντές, εί­ναι γυ­ναί­κες. Αυ­τό ήταν και το πο­σο­στό των γυ­ναι­κών με­τα­ξύ των νε­κρών και των τραυ­μα­τιών του Rana Plaza. Στο κτί­ριο εκεί­νη τη μέρα βρί­σκο­νταν 3.500 ερ­γα­ζόμε­νες (-οι), χω­ρίς βέβαια να εί­ναι δυ­να­τόν να υπο­λο­γι­στεί ο ακρι­βής αριθ­μός λόγω της αδή­λω­της ερ­γα­σί­ας,

Οι πε­ρισ­σότε­ρες από όσες επέζη­σαν, εί­ναι σή­με­ρα άνερ­γες, έχο­ντας υπο­στεί ισχυ­ρό ψυ­χι­κό σοκ και κου­βα­λώντας κάθε εί­δους ανα­πη­ρία. Απο­ζη­μιώσεις δεν έχουν δο­θεί ού­τε στις οι­κο­γένειες των νε­κρών, ού­τε στις ανάπη­ρες ερ­γάτριες, ού­τε βέβαια και στα ορ­φα­νά του Rana Plaza. Των απο­ζη­μιώσε­ων άλ­λω­στε προη­γού­νται οι απο­φάσεις της… «δι­καιο­σύ­νης».

Οι ΜΚΟ (τύ­που Oxfam), που «έτρε­ξαν» με­τά τις 24/4/13 στο Μπα­γκλα­ντές, ως τσι­ράκια των ιμπε­ρια­λι­στι­κών κέντρων, ανα­ζη­τούν ακόμη τους υπεύ­θυ­νους. Μέχρι να βρε­θούν επι­δί­δο­νται σε αγώνα υπε­ράσπι­σης της μπα­γκλα­ντε­σια­νής βιο­μη­χα­νί­ας, πάντα για τη δια­τή­ρη­ση των θέσε­ων ερ­γα­σί­ας και το κα­λό των ερ­γα­ζο­μένων. Με τέτοια προ­πα­γάν­δα ενα­ντιώθη­καν στο ξέσπα­σμα ορ­γής που ακο­λού­θη­σε το έγκλη­μα  του Rana Plaza και τις κι­νη­το­ποι­ή­σεις που «βλάπτουν την εύ­ρυθ­μη λει­τουρ­γία των βιο­μη­χα­νιών».

Εί­ναι οι ίδιες ΜΚΟ, που ως τμή­μα των μη­χα­νι­σμών της κυ­ρί­αρ­χης προ­πα­γάν­δας την 8^η Μάρ­τη, ξε­χνού­σαν τα αμέτρη­τα-κα­θη­με­ρι­νά εγκλή­μα­τα που γί­νο­νται σε βάρος των ερ­γα­τριών στα Rana Plaza του πλα­νή­τη και ανα­κάλυ­πταν την κα­τα­πί­ε­ση στον γυ­ναι­κείο φε­ρε­τζέ… μόνο των χω­ρών όμως που δεν υπο­τάσ­σο­νται στον δυ­τι­κό ιμπε­ρια­λι­σμό.

       …και η υπο­κρι­σία της Δύ­σης

1.134 νε­κροί πέρα­σαν και περ­νούν κάθε χρόνο στα ψι­λά των εφη­με­ρί­δων. Η «πο­νόψυ­χη», «δη­μο­κρα­τι­κή» δύ­ση, που εί­ναι έτοι­μη ακόμη και να βομ­βαρ­δί­σει ολόκλη­ρες χώρες για να «αντι­με­τω­πί­σει εγκλή­μα­τα­», σφυ­ρί­ζει αδιάφο­ρα απένα­ντι στον εγκλη­μα­τι­κό πόλε­μο της βιο­μη­χα­νί­ας της Ν.Α Ασί­ας όπως και του υπόλοι­που κόσμου.

Όχι από κα­νε­νός εί­δους πα­ράλει­ψη. Μα επει­δή το Rana Plaza εί­ναι ένα κομ­μάτι από τη σάρ­κα της Αμε­ρι­κής και της Ευ­ρώπης. Η ει­κόνα της γε­ωρ­γί­ας και της βιο­μη­χα­νί­ας του Μπα­γκλα­ντές, της Ιν­δο­κί­νας, της Ιν­δο­νη­σί­ας, όπως και των χω­ρών της υπο­σα­χάριας Αφρι­κής εί­ναι η πί­σω όψη του δυ­τι­κού κόσμου. Εί­ναι, πιο σω­στά, δη­μιούρ­γη­μα του δυ­τι­κού ιμπε­ρια­λι­σμού. Και ως τέτοιο, όχι απλά δεν θέλει να το αλ­λάξει, πα­ρά μόνο πα­λεύ­ει μα­νια­σμένα για την δια­τή­ρη­σή του­.

Από το Charlie μέχρι το… Rana Plazα­

Την επί­θε­ση στο Charlie, ακο­λού­θη­σαν πο­λύ­ω­ρα αφιε­ρώμα­τα δα­κρυ­σμένων δη­μο­σιο­γράφων, εκα­τομ­μύ­ρια κε­ριά, όρ­κοι στην υπε­ράσπι­ση της δη­μο­κρα­τί­ας, δη­λώσεις στή­ρι­ξης και συ­μπόνιας όλων των δυ­τι­κών ηγε­τών και ανα­ρίθ­μη­τες εκ­πο­μπές, ντο­κι­μα­ντέρ και επε­τεια­κές εκ­δη­λώσεις στη μνή­μη των 12 θυ­μάτων.

Για την Πα­να­γία των Πα­ρι­σί­ων, ο πλα­νή­της δάκρυ­σε, όπως ανέφε­ραν συ­νε­χώς τα ΜΜΕ και σε ελάχι­στες ώρες, ένα διόλου ευ­κα­τα­φρόνη­το πο­σό συ­γκε­ντρώθη­κε για την ανοι­κο­δόμη­ση της.

Δεν υπο­τι­μά κα­νείς ού­τε τη ση­μα­σία ού­τε τα θύ­μα­τα της προ­βο­κα­τόρι­κης επί­θε­σης στο Charlie, ού­τε την κα­τα­στρο­φή ενός τέτοιου θρη­σκευ­τι­κού­ και­ πο­λι­τι­στι­κού μνη­μεί­ου. Οφεί­λου­με όμως να θυ­μί­ζου­με και να θυ­μόμα­στε τον ωκε­α­νό των ιμπε­ρια­λι­στι­κών εγκλη­μάτων.

Ποιος θυ­μάται ότι το 1991 οι ΗΠΑ επι­τι­θέμε­νες στο Ιράκ βομ­βάρ­δι­σαν την πυ­ρα­μί­δα της αρ­χαί­ας πόλης Ουρ; Ένα μνη­μείο του πα­γκόσμιου πο­λι­τι­σμού ηλι­κί­ας σχε­δόν 6000 ετών. Ποιος θυ­μάται ότι οι Αμε­ρι­κάνοι έστη­σαν στρα­τόπε­δα και ελι­κο­δρόμια πάνω σε αρ­χαιο­λο­γι­κούς χώρους στην πε­ριο­χή της Βα­βυ­λώνας; Ποιος θυ­μάται την βι­βλιο­θή­κη της Βα­γδάτης και την τύ­χη που της επι­φύ­λα­ξε η αμε­ρι­κάνι­κη επί­θε­ση και κα­το­χή; Που εί­ναι οι δη­λώσεις αλ­λη­λεγ­γύ­ης και οι επέτειοι όλων αυ­τών των εγκλη­μάτων;

Το με­γα­λύ­τε­ρο έγκλη­μα στην ιστο­ρία της βιο­μη­χα­νι­κής πα­ρα­γω­γής, όχι απλά ξε­χάστη­κε 6 χρόνια με­τά, αλ­λά ακόμη και την στιγ­μή που συ­νέβη ελάχι­στες φο­ρές βρή­κε θέση στην δυ­τι­κή δη­μο­σιο­γρα­φία. Αλ­λά και όταν έγι­νε θέμα στα δυ­τι­κά ΜΜΕ, έγι­νε με ιδιαί­τε­ρη προ­σο­χή, χω­ρίς φράσεις και λέξεις που θα προ­κα­λού­σαν «επι­κίν­δυ­νους» συ­νειρ­μούς και προ­πάντων χω­ρίς κα­μία συ­ναι­σθη­μα­τι­κή φόρ­τι­ση­.

Η απάντη­ση των γυ­ναι­κών, της ερ­γα­τι­κής τάξης και των λα­ών εί­ναι… δι­κή τους υπόθε­ση

Κα­νείς δεν πε­ρι­μένει βέβαια από τα κέντρα προ­πα­γάν­δας του ιμπε­ρια­λι­σμού και της ολι­γαρ­χί­ας να ανα­δεί­ξουν το έγκλη­μα του Rana Plaza. Για­τί πο­λύ απλά και αυ­τό το απο­τρόπαιο έγκλη­μα εί­ναι δι­κό τους «παι­δί». Τα ερω­τή­μα­τα τί­θε­νται κα­θα­ρά ρη­το­ρι­κά.

Αυ­τό εί­ναι υπόθε­ση της ερ­γα­τι­κής τάξης του Μπα­γκλα­ντές και των άλ­λων λα­ών. Στις 26 Απρί­λη, δύο μέρες με­τά το έγκλη­μα, εκα­το­ντάδες χι­λιάδες βιο­μη­χα­νι­κοί ερ­γάτες-τριες βγή­καν ορ­γι­σμένοι στους δρόμους της Ντάκα. Τις επόμε­νες μέρες η βιο­μη­χα­νία έν­δυ­σης σε όλο το Μπα­γκλα­ντές γνώρι­σε ένα με­γάλο απερ­για­κό μπλακ άουτ. Έγι­νε ένα με­γάλο βή­μα.

Παρά τις διώξεις, την τρομοκρατία και τις απολύσεις, οι εργάτριες του Μπαγκλαντές στα επόμενα χρόνια και μέχρι το 2018 κατάφεραν να συγκροτήσουν σχεδόν 500 συνδικαλιστικές οργανώσεις. Το 2016 η κυβέρνηση, σε αγαστή συνεργασία με τους μεγαλοβιομήχανους, διέλυσε τα συνδικάτα, τα οποία κινητοποιούνταν με αφορμή έναν ακόμη θάνατο.

Πα­ρά τη λυσ­σα­σμένη αντί­δρα­ση, οι ερ­γάτριες στην κόλα­ση της κλω­στο­ϋφα­ντουρ­γί­ας του Μπα­γκλα­ντές συ­σπει­ρώνο­νται στα σω­μα­τεία τους. Εκεί δεν υπάρ­χει χρόνος για κε­ριά. Γνω­ρί­ζουν κα­λά ότι με τους αγώνες τους μπο­ρούν να νι­κή­σουν την ιμπε­ρια­λι­στι­κή και κα­πι­τα­λι­στι­κή βαρ­βα­ρότη­τα. Μόνο έτσι μπο­ρούν να τι­μούν τη μνή­μη των χι­λιάδων νε­κρών τους.

πηγή: Λαϊκός Δρόμος

Δείτε και αυτό:

«Ανήκομεν εις την Δύσιν» (video) : Ενάντια σε όσους κηρύσσουν την παραμονή στην ΕΕ ή την αδυναμία εξόδου μας