Και τι να πει κανείς για τους όψιμους αντιφασίστες (τρομάρα τους) που χρόνια τώρα σαλιάριζαν με τη Χρυσή Αυγή, ή κάποιους άλλους που ποτέ δεν είχαν ακούσει τίποτε, ούτε για φόνους, ούτε για τραμπουκισμούς, ούτε για σβάστικες, ούτε, ούτε… Να σαν τον Μαρκουλάκη παρακάτω που μας ενημερώνει ότι τώρα που αποφάνθηκε η ελληνική δικαιοσύνη “μπορούμε να το πούμε: Δεν είναι αθώοι”.

Πριν το πει η δικαιοσύνη που να ξέρει ο άνθρωπος; πως να κατηγορήσει τον Μιχαλολιάκο, το Λαγό ή τα άλλα παιδιά; χωρίς στοιχεία; χωρίς να αποφανθεί η δικαιοσύνη;

Εμείς αφιερώνουμε και στον ηθοποιό και σε κάποιους άλλους το παρακάτω ποίημα:

Φοβάμαι

τους ανθρώπους που εφτά χρόνια

έκαναν πως δεν είχαν πάρει χαμπάρι

και μια ωραία πρωία –μεσούντος κάποιου Ιουλίου–

βγήκαν στις πλατείες με σημαιάκια κραυγάζοντας

«Δώστε τη χούντα στο λαό».

Φοβάμαι τους ανθρώπους

που με καταλερωμένη τη φωλιά

πασχίζουν τώρα να βρουν λεκέδες στη δική σου.

Φοβάμαι τους ανθρώπους

που σου ‘κλειναν την πόρτα

μην τυχόν και τους δώσεις κουπόνια

και τώρα τους βλέπεις στο Πολυτεχνείο

να καταθέτουν γαρίφαλα και να δακρύζουν.

Φοβάμαι τους ανθρώπους

που γέμιζαν τις ταβέρνες

και τα ‘σπαζαν στα μπουζούκια

κάθε βράδυ

και τώρα τα ξανασπάζουν

όταν τους πιάνει το μεράκι της Φαραντούρη

και έχουν και «απόψεις».

Φοβάμαι τους ανθρώπους

που άλλαζαν πεζοδρόμιο όταν σε συναντούσαν

και τώρα σε λοιδορούν

γιατί, λέει, δεν βαδίζεις στον ίσιο δρόμο.

Φοβάμαι, φοβάμαι πολλούς ανθρώπους.

Φέτος φοβήθηκα ακόμα περισσότερο.

(Μανώλης Αναγνωστάκης, Φοβάμαι)

e-prologos.gr

Βρήκατε ενδιαφέρον το άρθρο; Μοιραστείτε το