Ο «e-prologos» αναδημοσιεύει ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον άρθρο για ενημέρωση των αναγνωστών του, από τους Global Times, που απηχεί τις απόψεις της κινέζικης κυβέρνησης, με τον χαρακτηριστικό τίτλο «Το νέο Δόγμα Μονρόε, ένα σπαθί που κρέμεται πάνω από τη Λατινική Αμερική». Όπως φαίνεται και από τον τίτλο, το άρθρο αναφέρεται στην κατάσταση που επικρατεί στη Λατινική Αμερική ύστερα από τη στρατιωτική επέμβαση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα και την απαγωγή του προέδρου της Μαδούρο και της συζύγου του, την προοπτική που διαγράφεται για όλη την περιοχή της νότιας Αμερικής και τη στάση της Κίνας.

Στο άρθρο μας με τίτλο «Η νέα Εθνική Στρατηγική Ασφάλειας των ΗΠΑ – Το φιλοπόλεμο δόγμα της εξωτερικής πολιτικής Τραμπ για την παγκόσμια ηγεμονία των ΗΠΑ», που δημοσιεύτηκε στο «Λαϊκό Δρόμο» (Σάββατο 10 Ιανουαρίου 2026) και αναρτήθηκε στον «e-prologos», σημειώναμε χαρακτηριστικά για τη στάση της Κίνας που αποτελούσε δέκτη του μηνύματος της στρατιωτικής επέμβασης του Τραμπ:

«Ο κινέζικος ιμπεριαλισμός έχει αναδειχθεί, σε αυτή τη φάση, σημαντικός παίκτης στη δυτική σφαίρα επιρροής των ΗΠΑ, επιδιώκοντας να περιορίσει και να υπονομεύσει την αμερικανική επιρροή στην “αυλή” του μακροπρόθεσμα… Ιεραρχούν έτσι (οι ΗΠΑ) σαν ένα βασικό πεδίο ανταγωνισμού τον έλεγχο και την κυριαρχία πάνω στο Δυτικό Ημισφαίριο και τον περιορισμό της επιρροής των Κινέζων ανταγωνιστών τους… η Κίνα κάνει σαφές ότι σκοπεύει να διατηρήσει και να επεκτείνει την επιρροή της στη Λατινική Αμερική, αμφισβητώντας την κυριαρχία των ΗΠΑ στην «πίσω αυλή της», σηματοδοτώντας την πρόθεσή της να μην υποχωρήσει απέναντι στις απειλές των ΗΠΑ, υποδηλώνοντας ότι θεωρεί τη Λατινική Αμερική ως βασικό πεδίο του παγκόσμιου στρατηγικού ανταγωνισμού τους».

Το άρθρο των Global Times ξεδιπλώνει την πολιτική του κινέζικου ιμπεριαλισμού, στέλνοντας τα δικά του μηνύματα στην Ουάσιγκτον, ξεκαθαρίζοντας πως όχι μόνο δεν πρόκειται να κάνει πίσω και να αποχωρήσει από τη Λ. Αμερική που έχει τεράστια επενδεδυμένα συμφέροντα, αλλά θα δυναμώσει την διείσδυση και την επιρροή της στην περιοχή και θα συσπειρώσει τις χώρες σε μια σκληρή αντιπαράθεση απέναντι στις ΗΠΑ.

Δυο σημεία του κινέζικου άρθρου είναι χαρακτηριστικά.

Το Πρώτο: «Αν οι ΗΠΑ είναι μεθυσμένες από τα προσωρινά στρατιωτικά τους κέρδη στη Βενεζουέλα, γεγονός που τις οδηγεί στο να πιστεύουν ότι μπορούν να ενεργούν ατιμώρητα σε όλη την περιοχή, διαπράττουν ένα σοβαρό λάθος υπολογισμού τόσο της ιστορίας όσο και της πραγματικότητας. Η σημερινή Λατινική Αμερική δεν είναι η περιοχή των μέσων του 19ου και των αρχών του 20ού αιώνα. Ενώ η ηγεμονία θα σπείρει διχασμό, η συλλογική επιδίωξη για κυρίαρχη ανάπτυξη μεταξύ των λαών της περιοχής παραμένει μια ακαταμάχητη δύναμη».
Ξεχάστε το δόγμα Μονρόε, λέει το Πεκίνο στην Ουάσιγκτον, δεν βρισκόμαστε σήμερα στο 19^ο αιώνα, όταν θεωρούσατε τη Λ. Αμερική «πίσω αυλή σας» που δεν επιτρέπατε σε καμιά άλλη δύναμη να αποκτήσει επιρροή.

Το δεύτερο σημείο έχει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Γιατί υποστηρίζει πως απέναντι «στο νέο Δόγμα Μονρόε», που είναι «ένα σπαθί που κρέμεται πάνω από τη Λατινική Αμερική», αυτό που «απαιτείται είναι η σφυρηλάτηση μιας “κοφτερής λεπίδας” ισότητας για να κόψει τις αλυσίδες της ηγεμονικής παρέμβασης».

Όλο το απόσπασμα υποστηρίζει: «Στην πραγματικότητα, οι ΗΠΑ προσπαθούν να αποκόψουν τις σελίδες του διεθνούς νομικού κώδικα του 21ου αιώνα και να γυρίσουν το ημερολόγιο πίσω στην εποχή του «νόμου της ζούγκλας» του 19ου αιώνα. Σε αυτό το πλαίσιο, η υπεράσπιση της δικαιοσύνης απαιτεί μια πιο ισχυρή ασπίδα για την εκτροπή των άμεσων χτυπημάτων, αλλά ακόμη πιο σημαντικό, απαιτεί τη σφυρηλάτηση μιας «κοφτερής λεπίδας» ισότητας για να κόψει τις αλυσίδες της ηγεμονικής παρέμβασης»

Και ο νοών νοείτω….

*****

Το νέο Δόγμα Μονρόε, ένα σπαθί που κρέμεται πάνω από τη Λατινική Αμερική

Από τους Global Times

Δημοσιεύτηκε: 22 Ιανουαρίου 2026, 23:01

Καθώς οι τίτλοι για την στρατιωτική επίθεση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα και την βίαιη κατάληψη του προέδρου της, Νικολάς Μαδούρο, σταδιακά δίνουν τη θέση τους στη Γροιλανδία και το χάσμα ΗΠΑ-Ευρώπης στο Νταβός, μια ανατριχιαστική πραγματικότητα παραμένει: η κυριαρχία και η περιφερειακή ασφάλεια των χωρών της Λατινικής Αμερικής εξακολουθούν να κρατούνται όμηροι από ένα σπαθί του βόρειου γείτονά τους.

Την Πέμπτη, η Wall Street Journal (WSJ) επικαλέστηκε άτομα που γνωρίζουν το θέμα και ισχυρίστηκαν ότι η κυβέρνηση Τραμπ αναζητά άτομα από την κουβανική κυβέρνηση για να διευκολύνουν μια αλλαγή καθεστώτος μέχρι το τέλος του έτους. Ενώ οι Αμερικανοί αξιωματούχοι «δεν έχουν ένα συγκεκριμένο σχέδιο» για να τερματίσουν την κουβανική κυβέρνηση, σύμφωνα με το αμερικανικό μέσο ενημέρωσης, μια τέτοια συζήτηση χρησιμεύει ως λίγο περισσότερο από αλάτι στις ακόμα φλεγόμενες πληγές της Λατινικής Αμερικής με φόντο την επέμβαση της Βενεζουέλας.

Αυτό το ρεπορτάζ της WSJ σύρει για άλλη μια φορά το φάντασμα του Δόγματος Μονρόε – ένα φάντασμα που στοιχειώνει την Αμερική για δύο αιώνες – πίσω στο προσκήνιο με μια πιο βάρβαρη μορφή. Υπό την τρέχουσα κυβέρνηση των ΗΠΑ, το νέο Δόγμα Μονρόε έχει αποκαλύψει τα πιο επικίνδυνα χρώματά του: μια εκστρατεία ιμπεριαλιστικής επέκτασης που μεταμφιέζεται σε «εθνική ασφάλεια». Τα χαρακτηριστικά του δεν περιορίζονται πλέον απλώς σε πολιτική χειραγώγηση, διπλωματική απομόνωση ή εμπορικά εμπάργκο. Αντίθετα, έχει εξελιχθεί σε ένα σύστημα δομικής χειραγώγησης: μια πολύπλευρη επίθεση που συνδυάζει στρατιωτικές επιθέσεις, οικονομικό στραγγαλισμό, ενεργειακούς αποκλεισμούς και διάχυτη εσωτερική ανατροπή.

Από τις άμεσες στρατιωτικές επεμβάσεις του παρελθόντος έως τις σύγχρονες «έγχρωμες επαναστάσεις», τον οικονομικό πόλεμο και τις ψυχολογικές επιχειρήσεις, η παρεμβατική εργαλειοθήκη της Ουάσιγκτον «αναβαθμίζεται» συνεχώς. Για τις χώρες της Λατινικής Αμερικής, το νέο Δόγμα Μονρόε δεν είναι «δώρο» από τον «καλό γείτονά» της. Eίναι ένα σπαθί που κρέμεται από μια κλωστή, η λεπίδα του λάμπει με το ψυχρό φως του παρεμβατισμού.

Η επιδρομή στο Καράκας ήταν απλώς μια κραυγαλέα δοκιμασία για το νέο Δόγμα Μονρόε. Για τα γεράκια της Ουάσιγκτον, η Βενεζουέλα είναι απλώς το πρώτο ντόμινο. Αξιοποιούν τη δυναμική της στρατιωτικής ηγεμονίας για να δημιουργήσουν ένα «φαινόμενο ψύξης» σε όλη την περιοχή: υποταχθείτε ή γίνετε ο επόμενος στόχος. Αυτή η γυμνή πολιτική ισχύος αποτελεί μια πλήρη βεβήλωση του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών και των θεμελιωδών αρχών της κυρίαρχης ισότητας και της μη παρέμβασης.

Δεν χρειάζεται να ασχολούμαστε με το αν η διαρροή της WSJ είναι ακριβής ή αν ένα πραξικόπημα στην Κούβα θα πραγματοποιηθεί όντως μέχρι το τέλος του 2026. Ο πραγματικός κίνδυνος δεν έγκειται σε ένα συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα, αλλά στη νοοτροπία της Ουάσιγκτον να αντιμετωπίζει την παρέμβαση ως δικαίωμα και την ηγεμονία ως τάξη. Όσο ο μηχανισμός του νέου Δόγματος Μονρόε παραμένει σε κίνηση, η ειρήνη στη Λατινική Αμερική θα παραμείνει εύθραυστη.

Αν οι ΗΠΑ είναι μεθυσμένες από τα προσωρινά στρατιωτικά τους κέρδη στη Βενεζουέλα, γεγονός που τις οδηγεί στο να πιστεύουν ότι μπορούν να ενεργούν ατιμώρητα σε όλη την περιοχή, διαπράττουν ένα σοβαρό λάθος υπολογισμού τόσο της ιστορίας όσο και της πραγματικότητας. Η σημερινή Λατινική Αμερική δεν είναι η περιοχή των μέσων του 19ου και των αρχών του 20ού αιώνα. Ενώ η ηγεμονία θα σπείρει διχασμό, η συλλογική επιδίωξη για κυρίαρχη ανάπτυξη μεταξύ των λαών της περιοχής παραμένει μια ακαταμάχητη δύναμη.

Επιπλέον, καθώς οι μονομερείς παρορμήσεις της Ουάσιγκτον δεν περιορίζονται πλέον στην «αυλή» της, η παγκόσμια δυσαρέσκεια για τα ηγεμονικά της λόγια και πράξεις έχει φτάσει σε οριακό σημείο – οι πρόσφατες απειλές της Ουάσιγκτον σχετικά με τη Γροιλανδία ανάγκασαν ακόμη και τους συμμάχους των ΗΠΑ στην άλλη άκρη του Ατλαντικού Ωκεανού να πάρουν θέση, επικαλούμενοι ότι το «δίκαιο είναι η δύναμη» δεν πρέπει να γίνει ο παγκόσμιος νόμος της διεθνούς συμπεριφοράς.

Στην πραγματικότητα, οι ΗΠΑ προσπαθούν να αποκόψουν τις σελίδες του διεθνούς νομικού κώδικα του 21ου αιώνα και να γυρίσουν το ημερολόγιο πίσω στην εποχή του «νόμου της ζούγκλας» του 19ου αιώνα. Σε αυτό το πλαίσιο, η υπεράσπιση της δικαιοσύνης απαιτεί μια πιο ισχυρή ασπίδα για την εκτροπή των άμεσων χτυπημάτων, αλλά ακόμη πιο σημαντικό, απαιτεί τη σφυρηλάτηση μιας «κοφτερής λεπίδας» ισότητας για να κόψει τις αλυσίδες της ηγεμονικής παρέμβασης.

Αυτή η «λεπίδα» δεν αποτελεί έκκληση για κλιμάκωση της σύγκρουσης, αλλά μάλλον καταλύτη για την ανασυγκρότηση των δυνατοτήτων και την καινοτομία της παγκόσμιας τάξης. Σημαίνει σταθερή υπεράσπιση της πολυμερούς προσέγγισης στο πλαίσιο του διεθνούς δικαίου για τη δημιουργία ενός ισχυρού αντίβαρου στην παρέμβαση. Σημαίνει εμβάθυνση της συνεργασίας Νότου-Νότου, ενίσχυση της περιφερειακής ολοκλήρωσης και οικοδόμηση ανθεκτικών οικονομικών και χρηματοπιστωτικών δικτύων για την αντοχή σε μονομερείς κυρώσεις. Πάνω απ ‘όλα, πρόκειται για την ενίσχυση της στρατηγικής αυτονομίας σε κρίσιμους τομείς για την ενίσχυση των θεμελίων της εθνικής ασφάλειας.

Ο απώτερος στόχος είναι να οδηγηθεί η διεθνής τάξη προς ένα πιο δημοκρατικό και πολυπολικό μέλλον, συρρικνώνοντας έτσι συστηματικά τον χώρο στον οποίο μπορούν να λειτουργήσουν η ηγεμονία και η πολιτική ισχύος. Μόνο όταν ο ηγεμόνας συνειδητοποιήσει ότι οι αρπακτικές του φιλοδοξίες θα επιβαρυνθούν με ένα αβάσταχτο κόστος, θα πάψει τελικά να πέφτει αυτό το κρεμαστό σπαθί.