Η δημοσκοπική άνοδος της Πλεύσης Ελευθερίας, εγείρει αναμφισβήτητα μία συζήτηση γύρω από την Ζωή Κωνσταντοπούλου και το κόμμα της. Μιλάμε για το «κόμμα της Ζωής Κωνσταντοπούλου» διότι περί αυτού ακριβώς πρόκειται, δηλαδή για ένα προσωποπαγές αρχηγικό κόμμα. Η Ζωή Κωνσταντοπούλου φαίνεται να ενσωματώνει ένα ποσοστό απογοήτευσης και αγανάκτησης που κυριαρχεί στην κοινωνία μετά το έγκλημα των Τεμπών και την πρωτοφανή συγκάλυψη αυτού του εγκλήματος από την κυβέρνηση.

Παρ όλα αυτά η Ζωή Κωνσταντοπούλου την ίδια ώρα που εξανίσταται στη βουλή για το δίκαιο, την ίδια ώρα δίνει διαπιστευτήρια απέναντι στην κυρίαρχη πολιτική. Μόνο έτσι μπορεί να μεταφραστεί η ολόπλευρη στήριξή της στη δημιουργία των λεγόμενων Ωνάσειων πρότυπων σχολείων. Ταυτόχρονα, έπλεκε εγκώμια στον μέχρι πρότινος υπουργό παιδείας Κυριάκο Πιερρακάκη «εκτιμώντας το τεκμήριο της θέλησης του, για βελτιώσεις και αναγνωρίζοντας μία θετική νομοθετική πρωτοβουλία στο νομοσχέδιο για την επαγγελματική εκπαίδευση και κατάρτιση» όπως χαρακτηριστικά δήλωνε. Είναι μάλιστα ενδεικτικό ότι η ίδια έχει δηλώσει πως θεωρεί δογματικό τον διαχωρισμό μεταξύ ιδιωτικού και δημόσιου πανεπιστημίου καθώς για την ίδια το ζήτημα είναι η «ποιότητα», παραβλέποντας έτσι την πολιτική των ταξικών φραγμών στην εκπαίδευση.

Η Ζωή Κωνσταντοπούλου δεν πολιτεύτηκε πρώτη φορά τώρα. Λίγες μέρες μετά την δολοφονία του Παύλου Φύσσα τον Οκτώβριο του 2013, ψηφιζόταν στην βουλή η αναστολή της κρατικής χρηματοδότησης κομμάτων, αν ηγετικά στελέχη τους κατηγορούνται ως μέλη εγκληματικής οργάνωσης. Η Κωνσταντοπούλου, μόνη από την τότε Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, ψηφίζει «παρούσα». Τον Δεκέμβρη, σε νέα ψηφοφορία στη Βουλή για την αναστολή της χρηματοδότησης απουσιάζει. Τον Μάρτιο του 2014 χαρακτηρίζει «πολιτειακή εκτροπή» την άρση ασυλίας των χρυσαυγιτών βουλευτών.

Τάσεις προς την δεξιά και ακροδεξιά πολιτική πτέρυγα έχουν και διάφοροι υποψήφιοι – μέλη της Πλεύσης ελευθερίας. Ο Μιχάλης Χουρδάκης συνυπογράφει το 2021 κείμενο στήριξης του πρύτανη Παπαϊωάννου, γνωστού στο φοιτητικό κίνημα ως πρύτανη των ΜΑΤ καθώς εγκατέστησε σε μόνιμη βάση την αστυνομία μέσα στο πανεπιστήμιο και καλούσε διαρκώς τα ΜΑΤ να εισβάλουν στο πανεπιστήμιο εναντίον αγωνιστών φοιτητών. Ενώ τον Σεπτέμβριο του 2022, ο Βασίλης Γραμματικόπουλος εκθειάζει στο facebook τον ακροδεξιό Κωνσταντίνο Κατσίφα ως «πρότυπο» γενναιότητας. Η κατά τα άλλα «αντισυστημική» Ζωή Κωνσταντοπούλου καθόλου δεν φαίνεται να ενοχλείτε από τέτοιες ενέργειες των συνοδοιπόρων της. Καθόλου τυχαία, λοιπόν αλλά με στόχευση, υιοθέτησε το μότο ούτε αριστερά ούτε δεξιά, κοιτάμε μπροστά, θέλοντας ουσιαστικά να αποστασιοποιηθεί από την αριστερά και να γεφυρώσει τις σχέσεις της με το δεξιό και ακροδεξιό ακροατήριο.

Πώς όμως η κατά τα άλλα «αντισυστημική» και «συνεπής» αρχηγός της Πλεύσης Ελευθερίας κάνει τα λόγια πράξη; Πρόκειται για ένα αρχηγικό κόμμα αστικού τύπου που λειτουργεί στη βάση «ότι πει η αρχηγός» παρακάμπτοντας ακόμα και τις κατ’ επίφαση συλλογικές διαδικασίες των κλασικών αστικών κομμάτων. Δεν έχει περάσει πολύ καιρός από τότε που υποψήφιοι και υποψήφιες της Πλεύσης κατήγγειλαν την αρχηγό του κόμματος για αντιδημοκρατικές μεθοδεύσεις. Υποψήφιοι που μάλιστα είχαν βγει πρώτοι σε σταυροδοσία στις εκλογές του Μαΐου του 2023, βρέθηκαν χαμηλότερα στις λίστες των επαναληπτικών εκλογών με απόφαση της Κωνσταντοπούλου. Η αρχηγός του κόμματος απαντώντας δήλωσε τα εξής: «Ο αρχηγός είναι ο προπονητής της ομάδας που έχει και την ευθύνη, η ομάδα αυτή να πάει καλά. Και ο προπονητής της ομάδας μπορεί να αφήσει κάποιους στον πάγκο και αλίμονο εάν αυτοί, οι οποίοι θα μείνουν στον πάγκο επαναστατήσουν διότι έχουν άλλη άποψη για τη διαμόρφωση της ομάδας». Να σημειωθεί ότι η Ζωή Κωνσταντοπούλου έβαλε σε εκλόγιμη θέση στην Α’ Αθήνας τον σύντροφό της, Διαμαντή Καραναστάση, ο οποίος μάλιστα στις εκλογές της 21ης Μαΐου δεν ήταν καν υποψήφιος. Μακριά από κάθε συλλογική διαδικασία ενεργής συμμετοχής των μελών, οραματίζεται και χτίζει ένα κόμμα όπου όλοι θα υλοποιούν χωρίς γνώμη τις αποφάσεις της αρχηγού. Καμία σχέση δεν έχει αυτό με δημοκρατικές συλλογικές διαδικασίες, αντιθέτως λειτουργεί με τη σκέψη, τις αποφάσεις, τις εντολές και την δημόσια προβολή αποκλειστικά και μόνο της αρχηγού, η οποία απαιτεί να έχει στην βάση της ακόλουθους. Άλλωστε με την είσοδο της Πλεύσης στη Βουλή η αρχηγός του κόμματος Ζωή δήλωσε χαρακτηριστικά ότι «μπορεί να είμαστε 8,9 αλλά εγώ κάνω για 100 βουλευτές και οι υπόλοιποι ο καθένας για 20» δηλώνοντας δημόσια ότι υπερέχει έναντι όλων των ομοϊδεατών της και μάλιστα υπερέχει μακράν.

Η Ζωή Κωνσταντοπούλου μπορεί να υπερασπίζεται και να στηρίζει νομικά τον αγώνα των συγγενών θυμάτων των Τεμπών όπως κάνουν δεκάδες δικηγόροι, δεν μπορεί όμως και δεν θέλει, να αναμετρηθεί με την ίδια την πολιτική που γεννά τα Τέμπη, την πολιτική του ξεπουλήματος και των ιδιωτικοποιήσεων.

Νίκη Π.

από το περιοδικό Πορεία, τ. 60