Βρισκόμαστε μπροστά στην εφαρμογή των δύο πιο σκληρών νόμων ενάντια στη δημόσια δωρεάν παιδεία. Τα όρια σπουδών και οι διαγραφές φοιτητών, καθώς και η νόμιμη ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων, αποτελούν δύο νόμους-βόμβες στον πυρήνα της δημόσιας δωρεάν παιδείας. Από αυτήν την άποψη, το πώς στάθηκαν και στέκονται οι δυνάμεις του φοιτητικού κινήματος μπροστά σε αυτήν την κατάσταση, ιδιαίτερα οι δυνάμεις που αναφέρονται στην Αριστερά και το φοιτητικό κίνημα, αν οργανώνουν τον αγώνα, αν οργανώσουν μαζικές διαδικασίες, όλα αυτά (πρέπει να) βρίσκονται στο επίκεντρο της συζήτησης. Ωστόσο, βαδίζοντας στο φθινόπωρο της εφαρμογής των νόμων αυτών, με το φοιτητικό κίνημα βασικά να μην ορθώνει σήμερα τις αναγκαίες αντιστάσεις, οφείλουμε να βγάλουμε τα αναγκαία συμπεράσματα. Πρώτα απ’ όλα να μιλήσουμε για τον αρνητικό ρόλο που παίζουν σε αυτήν την υπόθεση η πρώτη δύναμη στους Φοιτητικούς Συλλόγους, η ΠΚΣ, αλλά και τα ΕΑΑΚ, η δεύτερη κυρίαρχη δύναμη που αναφέρεται στην Αριστερά.

Κι ενώ βρισκόμασταν σε ένα θερμό καλοκαίρι με τις κινητοποιήσεις αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό λαό, οι δυνάμεις της ΠΚΣ και των ΕΑΑΚ τηρούσαν σιγή ιχθύος μπροστά στις διαγραφές που θα εφαρμόζονταν από 1 Σεπτεμβρίου. Περνούσε ο Σεπτέμβρης της εξεταστικής που οι δυνάμεις αυτές ούτε που διανοήθηκαν να καλέσουν σε συνελεύσεις, με τις διαγραφές πάνω από τα κεφάλια των φοιτητών, αλλά και πάλι τίποτα. Μπροστά στην απεργία της 1ης Οκτώβρη, αυτές οι δυνάμεις και πάλι εξαντλήθηκαν σε αποφάσεις από Διοικητικά Συμβούλια, ακόμα και καταψηφίζοντας (!) τη διεξαγωγή Γενικών Συνελεύσεων. Ενόψει της απεργίας της 14ης Οκτώβρη, ουσιαστικά και πάλι διατηρήθηκε το κλίμα σιωπής, με Φοιτητικούς Συλλόγους να παίρνουν αποφάσεις από Διοικητικά Συμβούλια και ορίζοντας συνελεύσεις μόνο για να «βγουν απ’ την υποχρέωση». Αυτές οι δύο απεργίες ενάντια στο αντεργατικό έκτρωμα της κυβέρνησης θα μπορούσαν να συναντηθούν με το φοιτητικό κίνημα και να δημιουργήσουν ένα άλλο κλίμα. Και έπρεπε να περάσει και η απεργία της 14ης Οκτώβρη, για να αρχίσουν να γίνονται ορισμένες Γενικές Συνελεύσεις και να ξεκινήσουν ορισμένες κινητοποιήσεις, πρακτικά κάτω από την πίεση των φοιτητών που επιθυμούσαν να ξεδιπλωθεί ο αγώνας. Στην πραγματικότητα, οι κυρίαρχες δυνάμεις στο φοιτητικό κίνημα αποδέχτηκαν τον νόμο των διαγραφών και των ιδιωτικών πανεπιστημίων. Στα πλαίσια της δικής τους αδυναμίας και ηττοπάθειας, οι άλλοτε θιασώτες του φοιτητικού κινήματος και των διαδικασιών του, τις έπνιξαν, δεν όρισαν Γενικές Συνελεύσεις, δεν ξεσήκωσαν τους Φοιτητικούς Συλλόγους, αλλά μετέτρεψαν αυτούς σε σφραγίδες που λαμβάνονταν από Διοικητικά Συμβούλια.

Αυτή η πολιτική των ρεφορμιστικών δυνάμεων δεν είναι νέα. Αξίζει να θυμηθούμε τι έλεγαν η ΠΚΣ και τα ΕΑΑΚ όταν διεξαγόταν κινητοποιήσεις απέναντι στον νόμο των διαγραφών και των ιδιωτικών πανεπιστημίων. Τον Φλεβάρη του 2021, όταν ψηφιζόταν ο νόμος των διαγραφών, ο νόμος Κεραμέως-Χρυσοχοϊδη είχαμε ήδη ένα ολόκληρο δίμηνο το φοιτητικό κίνημα στους δρόμους που έσπαζε τότε τις χουντικές απαγορεύσεις και έστελνε στα αζήτητα την πανεπιστημιακή αστυνομία. Την ημέρα της ψήφισης του νόμου, δεκάδες χιλιάδες φοιτητές στην Αθήνα, στη Θεσσαλονίκη και πολλές πόλεις της χώρας, έστελναν το μήνυμα της συνέχισης του αγώνα. Οι δυνάμεις της ΠΚΣ, αφού στην αρχή των κινητοποιήσεων εκείνων δεν συμμετείχαν, όταν ψηφίστηκε ο νόμος, προσκολλημένοι στη λογική του κοινοβουλευτισμού, δήλωσαν ότι δεν υπάρχουν οι όροι για τη συνέχιση των κινητοποιήσεων και τις έκλεισαν. Τον Φλεβάρη του 2024, κι ενώ γινόταν ήδη ενάμιση μήνα καταλήψεις και διαδηλώσεις ενάντια στον νόμο για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, οι δυνάμεις της ΠΚΣ αποδέχθηκαν την τηλεξεταστική, η οποία τότε επιβλήθηκε κατασταλτικά από την κυβέρνηση για να σπάσει τις καταλήψεις. Τελικά με την ψήφιση του νόμου, έκλεισαν τις κινητοποιήσεις, καθώς και πάλι «δεν υπήρχαν οι όροι». Και λεγόταν αυτό την ημέρα όπου 25.000 φοιτητές διαδήλωναν στο κέντρο της Αθήνας! Αν εξαιρέσουμε κάτι «πανελλαδικά συλλαλητήρια», μία φορά το χρόνο κατά τον Νοέμβρη, μάταια θα βρούμε πρωτοβουλίες της πρώτης δύναμης στις σχολές για να ξεσηκώσει μαζικά τους φοιτητές απέναντι σε αυτούς τους νόμους. Αντίθετα, θα βρούμε τη λογική της ηττοπάθειας, τη λογική που εξαρτά τον αγώνα από το τι ψηφίζει το κοινοβούλιο και τελικά από τη λογική της αποδοχής των κυβερνητικών σχεδίων. Η πρόσφατη τοποθέτηση της ΠΚΣ για αγώνα «ενάντια στις διαγραφές των φοιτητών που θέλουν να ολοκληρώσουν τις σπουδές τους» αποτελεί πρόκληση και αναπαραγωγή της κυβερνητικής προπαγάνδας περί «αιωνίων» που πρέπει να διαγραφούν.

Μήπως οι δυνάμεις των ΕΑΑΚ, αυτά τα χρόνια, ακολούθησαν διαφορετική λογική; Παρά τις ορισμένες διαφοροποιήσεις τους ή την οργάνωση ορισμένων κινητοποιήσεων περισσότερων από την ΠΚΣ, τελικά η λογική τους είναι η ίδια. Όταν ψηφίζονταν οι νόμοι αυτοί, δήλωναν ότι τώρα θα παλέψουν «για να μην εφαρμοστεί ο νόμος». Και από τις μαζικές διαδηλώσεις χιλιάδων, κανονική ανάσα για το φοιτητικό κίνημα και όλη την κοινωνία, ο αγώνας «για να μην εφαρμοστεί ο νόμος» πήγαινε σε κινητοποιήσεις ορισμένων συνδικαλιστών σε κλειστά κτήρια Πρυτάνεων και Κοσμητόρων, για να εισπραχθεί από αυτούς δήλωση «περί μη εφαρμογής των νόμων». Μήπως δεν ήταν οι δυνάμεις των ΕΑΑΚ που επίσης αποδέχθηκαν την τηλεξεταστική τον Φλεβάρη του 2024 και το κλείσιμο τελικά των κινητοποιήσεων; Όλο το προηγούμενο χρονικό διάστημα και οι δυνάμεις των ΕΑΑΚ, ενώ δε διοργάνωναν διαδηλώσεις των Φοιτητικών Συλλόγων, εξαντλούνταν σε αποφάσεις-σφραγίδες από Διοικητικά Συμβούλια, αφήνοντας την κυβερνητική πολιτική να περνά. Τώρα που ήρθε η εφαρμογή των νόμων, οι δυνάμεις της ΠΚΣ και των ΕΑΑΚ την αποδέχονται κανονικά.

Οι δυνάμεις της Φοιτητικής Πορείας και όταν πραγματοποιούνταν κινητοποιήσεις ενάντια στους νόμους αυτούς, αλλά και το προηγούμενο χρονικό διάστημα, πάλεψαν τη γραμμή του ενωτικού μαζικού διαρκούς αγώνα. Για τη διεξαγωγή Γενικών Συνελεύσεων, για την ουσιαστική ενεργοποίηση των Φοιτητικών Συλλόγων, για την διοργάνωση διαδηλώσεων και καταλήψεων με συνέχεια και προοπτική. Χωρίς να εξαρτούν αυτήν την τοποθέτηση από το τι γίνεται στο αστικό κοινοβούλιο και χωρίς να ρίχνουν τις ευθύνες στον κόσμο «που δεν τραβάει». Αυτή η γραμμή συναντιέται με την οργή του κόσμου και μπορεί και πάλι να φέρει νίκες. Η Φοιτητική Πορεία θα συνεχίσει σε αυτήν την κατεύθυνση κόντρα στις κυρίαρχες δυνάμεις του ρεφορμισμού, για την αναζωογόνηση των Φοιτητικών Συλλόγων, για τη δημιουργία μιας πραγματικής Αριστεράς μέσα στις σχολές.

πηγή: περιοδικό Πορεία, τ. 61