Ισχυρίζονται κάποιοι ότι δεν μπορεί να είναι δίκαιος ή αντιιμπεριαλιστικός ο αγώνας μιας χώρας, αφού είμαστε στην εποχή της ήττας του κομμουνιστικού κινήματος και δεν υπάρχει πλέον κομμουνιστικό κίνημα-στρατόπεδο, όπως παλιά, που μπορούσε να εκμεταλλευτεί τέτοιες αντιθέσεις και τέτοιους αγώνες. Θεωρούν μάλιστα «επιπόλαιες και αυθαίρετες “βουτιές στο παρελθόν”» και αναντίστοιχες με τη σημερινή πραγματικότητα τις γνωστές θέσεις του κομμουνιστικού κινήματος, για τον αντικειμενικά προοδευτικό ρόλο -στα πλαίσια του παγκόσμιου ισοζυγίου του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα των λαών- της στάσης του «εμίρη του Αφγανιστάν», των «αστών εμπόρων της Αιγύπτου» ενάντια στους ιμπεριαλιστές ή τη συστράτευση του ΚΚΕ στον πόλεμο που έκανε η κυβέρνηση Μεταξά ενάντια στη ιταλική εισβολή και άλλες ανάλογες περιπτώσεις.

Στη βάση αυτή δεν μπορούμε να υπερασπιστούμε χώρες με θεοκρατικά καθεστώτα τύπου Ιράν ή και άλλες χώρες που αντιστέκονται στον ιμπεριαλισμό, μπορούμε όμως να υπερασπιστούμε τον αγώνα της θεοκρατικής «Χαμάς», (που αποτελούσε «εν τοις πράγμασι» κυβέρνηση της Γάζας, που θεωρεί αποδεκτή την ίδρυση ενός ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους στα σύνορα που ίσχυαν πριν από τον πόλεμο του 1967 και όχι «από την θάλασσα μέχρι τον ποταμό», που υποστηρίζεται από τα εμιράτα του Κόλπου) και άλλων ισλαμιστικών παλαιστινιακών οργανώσεων, της «Χεζμπολλάχ» που συμμετέχει στην κυβέρνηση του Λιβάνου, για να μην πάμε στην Γιουγκοσλαβία του Μιλόσεβιτς και σε άλλες περιπτώσεις (Ιράκ, Αφαγανιστάν, Λιβύη, Συρία).

Εκεί δεν μας ενοχλεί που δεν υπάρχει ή δεν υπήρχε κομμουνιστικό κίνημα;

Μιλάνε επίσης για «αποτυχία των ΗΠΑ στην Μέση Ανατολή».

Η «αποτυχία» ενός παράγοντα συνδυάζεται, εκ των πραγμάτων, με την «επιτυχία» κάποιου άλλου παράγοντα, μικρή αν θέλετε και όχι «θρίαμβο», όπως σκόπιμα και καθ’ υπερβολή αποδίδεται στις διαπιστώσεις κάποιων άλλων, αλλά δεν τολμάνε να μιλήσουν γι’ αυτήν την «επιτυχία», έστω προσωρινή του Ιράν και του Ιρανικού λαού, αλλά εμμέσως αποδίδουν την «αποτυχία» ΗΠΑ-Ισραήλ σε άλλους, στη Ρωσία και την Κίνα, λες και ο Ιρανικός λαός δεν υπήρξε, δεν κινητοποιήθηκε, δεν διαδήλωσε, δεν συμμετείχε στον πόλεμο αυτό (τον έκαναν άραγε μόνοι τους οι μουλάδες;) και δεν συνέβαλε στην «αποτυχία» αυτή.

Η ίδια η πραγματικότητα όμως τους αναγκάζει να μιλήσουν μεταγενέστερα για «ιρανικές επιτυχίες», ότι «οι ΗΠΑ μελετούν την απομάκρυνση των αμερικανικών βάσεων από το Κουβέιτ και τη Σαουδική Αραβία λόγω της εγγύτητάς τους στο Ιράν και τη μεταφορά τους πιθανά στο Ισραήλ» και «ότι έχει σοβαρά πληγεί η εικόνα ενός φοβερού και τρομερού Ισραήλ». Για να σχετικοποιήσουν όμως όλες αυτές τις διαπιστώσεις αναφέρουν πως «δεν είναι η πρώτη φορά που “στραπατσάρονται” οι ΗΠΑ, όμως, κανένα έως τώρα “στραπατσάρισμα” δεν φρέναρε (πώς θα μπορούσε άλλωστε) την αμερικανική επιθετικότητα. Αντίθετα την επιτάχυναν…». Άρα ποιο είναι το συμπέρασμα, ότι είναι «άχρηστα» ή και «επικίνδυνα» αυτά τα «στραπατσαρίσματα»;

***

Πριν ολοκληρωθεί η συγκρότηση των παγκοσμίων μετώπων, πριν διαμορφωθούν τα αντίστοιχα στρατόπεδα και κηρυχτεί από αυτά ο Γ Παγκόσμιος Πόλεμος -που σε καμιά περίπτωση δεν αποκλείεται από κανέναν- μιλάνε από τώρα για ένα «γενικευμένο» ή «Τρίτο» Παγκόσμιο Πόλεμο, που δεν έχει ξεσπάσει και εντάσσουν την κάθε πολεμική αντιπαράθεση στα πλαίσια αυτού του «γενικευμένου» πολέμου ως άδικη από τις δυο πλευρές.

Ακόμη δεν έχουν απαντήσει συγκεκριμένα, παρότι το ερώτημα έχει τεθεί επανειλημμένα και καθαρά για έναν πόλεμο που έχει ξεσπάσει και εξελίσσεται: Είναι αυτός ο πόλεμος δίκαιος από πλευράς του Ιράν και του Ιρανικού λαού και άδικος από πλευράς ΗΠΑ- σραήλ ή είναι άδικος και από τις δυο πλευρές, όπως φαίνεται να προκύπτει και από το χαρακτηρισμό του Μνημονίου ΗΠΑ – Ιράν σαν μιας συμφωνίας «ανάμεσα στον λύκο και το τσακάλι»;!!! Ποια είναι σε τελευταία ανάλυση η διαφοροποίηση από την θέση του ΚΚΕ;

Καταγγέλλουν έτσι και με έναν όχι συντροφικό, πολλές φορές ειρωνικό τρόπο, κυριολεκτικά όλες τις άλλες πολιτικές οργανώσεις, που στάθηκαν στο πλευρό του Ιράν και της αντίστασης του Ιρανικού λαού και είδαν την «αποτυχία ΗΠΑ-Ισραήλ», σαν μια «ανάσα» και «νίκη» για τους λαούς, όπως όλος ο κόσμος άλλωστε, αποδίδοντας στις οργανώσεις αυτές χαρακτηρισμούς και πράγματα που δεν έχουν πει («ανεμίζουν τις σημαίες της ισλαμικής Δημοκρατίας», «αναζητούν με απελπισία έναν έστω αναξιόπιστο και αντιδραστικό “αντικαταστάτη”», «εναποθέτουν τις “ελπίδες” σε ανερχόμενους ιμπεριαλιστές, σε θεοκρατικές ή αστικές δημοκρατίες”», βλέπουν «τον πόλεμο στο Ιράν με τα “παλιά γυαλιά” των περιφερειακών συγκρούσεων», φτάνουν μέχρι την «παντός καιρού» επίκληση της θεωρίας των 3 κόσμων κλπ).

***

Στην ανθρώπινη ιστορία όμως δίκαιοι και προοδευτικοί αγώνες και πόλεμοι κινημάτων, χωρών και λαών υπήρξαν και πριν την ύπαρξη του κομμουνιστικού κινήματος και αντικειμενικά υπάρχουν και θα υπάρχουν, είτε αυτό βρίσκεται σε ήττα ή σε υποχώρηση.

Χωρίς άλλες εκτεταμένες θεωρητικές αναφορές, η συμπυκνωμένη διατύπωση του Μάο Τσε Τουνγκ «Τα κράτη θέλουν την ανεξαρτησία, τα έθνη την απελευθέρωση και οι λαοί την επανάσταση», που μόνιμα είχε σαν προμετωπίδα το μαρξιστικό-λενινιστικό κίνημα νομίζουμε ότι ισχύει και προσδιορίζει το χαρακτήρα των αγώνων λαών, κρατών και εθνών, όσο αυτά υπάρχουν.

Βέβαια δεν ξέρουμε πλέον αν μπορούμε να μιλάμε για αγώνα «κρατών» ακόμη και «εθνών», γιατί οι «νέες» αυτές τοποθετήσεις συνδυάζονται με άλλες, με την αφαίρεση π.χ. για τη χώρα μας του όρου «Εθνική», από το αίτημα για «Εθνική Ανεξαρτησία», χωρίς να έχουν δοθεί ποτέ εξηγήσεις για την αλλαγή της θέσης αυτής ή με το χαρακτηρισμό εκ των προτέρων ως «άδικου», ένας πιθανού πολέμου ανάμεσα από Ελλάδα και Τουρκία, πολύ πριν αυτός ξεσπάσει, χωρίς να εξετάζονται οι όροι και οι συνθήκες του συγκεκριμένου κάθε φορά πολέμου, όπως ο λενινισμός επιτάσσει.

«Η ιστορία διδάσκει και εμπνέει». Στην πάλη των λαών δεν υπάρχουν ιδανικές ή καθαρές, «υγειονομικές» καταστάσεις, ούτε αυτή χωράει σε προκατασκευασμένα σχήματα και η ζώσα πραγματικότητα, με την «πράξη κριτήριο της αλήθειας», επιβάλλει να ξανασκεφτούμε πιο ψύχραιμα και βασανιστικά κάποια πράγματα.