Γραφείο Τύπου του Μ-Λ ΚΚΕ

Έχοντας διασφαλίσει την πρώτη θέση με διαφορά (43.8% έναντι 17.2% των Χριστιανοδημοκρατών) και υπερδιπλασιάζοντας το ποσοστό του (20.8% το 2021), το ερώτημα για την εκλογική αναμέτρηση στο κρατίδιο της Σαξονίας-Άνχαλτ στην ανατολική Γερμανία είναι αν θα μπορέσει η ακροδεξιά AfD (Εναλλακτική για τη Γερμανία) να σχηματίσει την πρώτη ανοιχτά ακροδεξιά κυβέρνηση σε γερμανικό κρατίδιο από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Έχοντας κατακτήσει τις 39 από τις 83 έδρες του τοπικού κοινοβουλίου, το ακροδεξιό κόμμα έχει απευθύνει έκκληση σε όλα τα κόμματα για τον σχηματισμό τοπικής κυβέρνησης, με το πρόσφατα διασπασμένο από το Die Linke (H Αριστερά) κόμμα της Ζάρα Βάγκενκνεχτ (BSW) που έχει ποσοστό λίγο πάνω από το 5% να μην αποκλείει αυτό το ενδεχόμενο. Το Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα (CDU) που κυβερνά στο κρατίδιο της Σαξονίας-Άνχαλτ από το 2002 χάνει πάνω τη μισή του εκλογική δύναμη πέφτοντας από το 37% στο 17%. Πρόκειται για μία συντριπτική ήττα και μία συνολική απόρριψη των Χριστιανοδημοκρατών και του Μερτς, οι οποίοι λαμβάνουν τα επίχειρα της πολιτικής τους. Το άλλοτε κραταιό SPD (Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα) έρχεται τρίτο με 9.3%, οι Πράσινοι τέταρτοι με 8.9% και το Die Linke πέμπτο με 8.6%, σημειώνοντας πτώση σε σχέση με τις προηγούμενες κρατιδιακές εκλογές. Εκτός κρατιδιακού κοινοβουλίου μένει το FDP (Φιλελεύθεροι) που συμμετείχε στην προηγούμενη κυβέρνηση του κρατιδίου.

Είναι χαρακτηριστικό πως στις εκλογές αυτές συμμετείχε ο μεγαλύτερος αριθμός ψηφοφόρων από το 1989, δηλαδή το 80% περίπου του εκλογικού σώματος, δίνοντας στη νίκη του AfD ακόμη μεγαλύτερη βαρύτητα. Η Γερμανία, ενάμιση μόλις χρόνο μετά τις ομοσπονδιακές εκλογές εισέρχεται τώρα σε μία νέα, βαθιά και οξύτατη πολιτική κρίση. Η σαρωτική νίκη του AfD στη Σαξονία-Άνχαλτ έχει προκαλέσει πολιτικό σεισμό σε όλη τη χώρα, με τις ηγεσίες των κυρίαρχων αστικών κομμάτων να βρίσκονται σε πυρετώδεις διεργασίες για να καταφέρουν να ξεπεράσουν την πλατιά τους απομόνωση από τον γερμανικό λαό.

Πρόκειται για ένα ηχηρό αποτέλεσμα που οξύνει συνολικά την πολιτική κρίση όχι μόνο στη Γερμανία, αλλά σε ολόκληρη την Ευρώπη. Τη νίκη του AfD χαιρέτισαν ο Όρμπαν, πρώην ακροδεξιός ηγέτης της Ουγγαρίας, ο πρόεδρος του ακροδεξιού Κόμματος της Ελευθερίας της Αυστρίας (FPÖ) Χέρμπερτ Κικλ (που επίσης ήρθε πρώτο στις τελευταίες εκλογές της χώρας), ο Ματέο Σαλβίνι, ηγέτης της ακροδεξιάς Λίγκας στην Ιταλία, ενώ ο πρόεδρος των ΗΠΑ ανάρτησε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έναν πίνακα με τα εκλογικά αποτελέσματα, δείχνοντας τη στήριξή του στη γερμανική ακροδεξιά.

Ο Ούλριχ Ζίγκμουντ, υποψήφιος πρωθυπουργός του AfD στη Σαξονία-Άνχαλτ, πίσω από τα χαμόγελα, τις φωτογραφίες και τις χειραψίες επιχειρεί να κρύψει τις βαθιά ακροδεξιές θέσεις του ίδιου και του κόμματός του. Το 2023 είχε παρευρεθεί στη «μυστική συνάντηση» ακροδεξιών, φασιστών και νεοναζί στο Πότσνταμ, όπου βασικό θέμα αποτέλεσαν οι απελάσεις μεταναστών. Η συνάντηση αυτή είχε προκαλέσει τέτοιες αντιδράσεις, που ακόμα και η AfD αναγκάστηκε να δηλώσει πως τα στελέχη της βρέθηκαν σε αυτήν με την προσωπική τους ιδιότητα και όχι εκφράζοντας θέσεις του κόμματος.

Παρόλο το λαϊκισμό του Ζίγκμουντ, καθώς και την προσπάθεια της AfD να αποκρύψει τις ακροδεξιές και φασιστικές της καταβολές και ιδεολογικοπολιτικά βάθρα, ο υποψήφιος του κόμματος στο κρατίδιο της ανατολικής Γερμανίας φαίνεται πως δεν έχει κανένα πρόβλημα να συνεργάζεται με μέλη και στελέχη νεοναζιστικών οργανώσεων και να φωτογραφίζεται με οπαδούς του που χαιρετούν ναζιστικά. Άλλωστε, η αντιμεταναστευτική-αντιπροσφυγική ρητορική, ο εθνικισμός, η πάλη ενάντια στις αριστερές και κομμουνιστικές ιδέες αποτελούν κοινό ιδεολογικό και πολιτικό υπόβαθρο του φασισμού και της ακροδεξιάς.

Η εκλογική νίκη της AfD στη Σαξονία-Άνχαλτ δεν είναι κεραυνός εν αιθρία. Αποτελεί συνέχεια της μεγάλης εκλογικής ανόδου του κόμματος τα τελευταία χρόνια και την κατάκτηση της δεύτερης θέσης στις τελευταίες ομοσπονδιακές εκλογές. Αποτελεί κομμάτι της ανόδου της ακροδεξιάς σε όλη την Ευρώπη.

Η ανάδειξη κυβερνήσεων με τη συμμετοχή ακροδεξιών κομμάτων καθώς και οι πρωτιές των τελευταίων σε μια σειρά ευρωπαϊκές χώρες τα τελευταία χρόνια (Φινλανδία, Ιταλία, Ουγγαρία, Αυστρία, Σουηδία, Τσεχία κ.ά.) αποτελεί μια νέα πολιτική πραγματικότητα σε μια Ευρώπη που παρακολουθεί αμήχανα την όξυνση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών ανάμεσα στις ΗΠΑ και την Κίνα. Πλέον, η ακροδεξιά βρίσκεται στο κατώφλι της εξουσίας όχι μόνο στις περιφερειακές χώρες της ΕΕ, αλλά στο σκληρό πυρήνα της. Στις τρεις μεγαλύτερες ευρωπαϊκές οικονομίες (Γερμανία, Γαλλία, Μεγάλη Βρετανία), η ακροδεξιά έχει ήδη κατακτήσει τη δεύτερη θέση και διεκδικεί την κυβερνητική εξουσία.

Η κατάρρευση των παραδοσιακών πολιτικών σχηματισμών της Δεξιάς και της Σοσιαλδημοκρατίας σε πανευρωπαϊκή κλίμακα και η ραγδαία άνοδος της ακροδεξιάς οφείλεται πρώτα απ’ όλα στην πολιτική λιτότητας που εφάρμοσαν τα κόμματα αυτά την περίοδο της κρίσης. Ταυτόχρονα, η συμμετοχή στον ρωσο-ουκρανικό πόλεμο στο πλευρό της φασιστικής κυβέρνησης Ζελένσκι και η στοίχιση πίσω απ’ τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό σε μία πολεμική σύγκρουση της οποίας τις οικονομικές συνέπειες πληρώνουν με την πολιτική της ακρίβειας, της φοροληστείας και των υπέρογκων δαπανών για πολεμικούς εξοπλισμούς οι ευρωπαϊκοί λαοί, έχουν και αυτά με τη σειρά τους ενισχύσει την ακροδεξιά. Τέλος, η αντιμεταναστευτική-αντιπροσφυγική πολιτική των χριστινοδημοκρατικών και σοσιαλδημοκρατικών κυβερνήσεων, οι πνιγμοί, οι απελάσεις και οι επαναπροωθήσεις προσφύγων και μεταναστών, των θυμάτων δηλαδή των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων και πολέμων που η ίδια η ΕΕ πραγματοποιεί και στηρίζει, όχι μόνο δεν αφαίρεσε ψήφους από τα ακροδεξιά κόμματα, αλλά αντίθετα, διαμόρφωσε το έδαφος για να εξαπλώσουν τα τελευταία το ρατσιστικό και εθνικιστικό τους δηλητήριο, την αντιδραστική αντιμεταναστευτική τους προπαγάνδα.

Ειδικότερα στη Γερμανία, η συμμετοχή Χριστιανοδημοκρατών, Σοσιαλδημοκρατών και Πρασίνων σε κοινούς κυβερνητικούς συνασπισμούς τα τελευταία χρόνια και η εφαρμογή μιας βαθιά αντιλαϊκής και αντεργατικής πολιτικής δεν τους στοίχισε μόνο εκλογικά, αλλά συνέθλιψε κάθε αυταπάτη για τον πραγματικό τους χαρακτήρα, αποδεικνύοντας πως παρά τις επιμέρους διαφορές τους, μοιράζονται τους ίδιους σκοπούς για την εξυπηρέτηση του γερμανικού ιμπεριαλισμού. Η μεγάλη δημοσκοπική πτώση των Χριστιανοδημοκρατών, καθώς και η πλατιά αποδοκιμασία του Καγκελάριου Μερτς αντανακλά την ευρύτερη δυσαρέσκεια, την οργή και τη λαϊκή αγανάκτηση που προκαλεί η πολιτική του. Η άνοδος της AfD και η ανάδειξή της σε δεύτερη δύναμη στη Γερμανία αποτελεί συνέπεια της ανάγκης κάλυψης ενός πολιτικού κενού που διαμορφώνει η βαθιά πολιτική κρίση στην οποία έχει περιέλθει συνολικά η ΕΕ.

Αιτίες αυτής της κρίσης αποτελούν στην πραγματικότητα η μεγάλη υποχώρηση των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων της Ευρώπης (Γερμανία, Γαλλία, Μεγάλη Βρετανία) έναντι των ανταγωνιστών τους (ΗΠΑ, Κίνα, Ρωσία) και η πολιτική του ακολουθητισμού απέναντι στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό. Η «ρήξη» στην οποία έχει περιέλθει το δυτικό στρατόπεδο σύμφωνα με τον Γερμανό καγκελάριο Φρίντριχ Μερτς αποτελεί συνέπεια όχι μόνο της επιθετικής πολιτικής των ΗΠΑ, αλλά και της αδυναμίας του ευρωπαϊκού ιμπεριαλισμού να χαράξει τη δική του αυτόνομη πολιτική, έχοντας περάσει αναπόφευκτα σε μία φάση βαθιάς παρακμής και υποχώρησης.