Γραφείο Τύπου του Μ-Λ ΚΚΕ

Με νόμο που ψήφισε η κυβερνητική πλειοψηφία στη Βουλή αλλάζει με δραματικό τρόπο ο χάρτης της διαχείρισης των υδάτινων πόρων στη χώρα μας. Πριν προχωρήσουμε στην κριτική των συνεπειών του νέου νόμου, θα αναφέρουμε με σύντομο τρόπο την κατάσταση που προϋπήρχε πριν την τελική νομοθετική ρύθμιση.

Στη χώρα μας υπήρχαν και υπάρχουν δύο μητροπολιτικές εταιρείες διαχείρισης, η ΕΥΔΑΠ στην Αθήνα και ΕΥΔΕΑΘ στη Θεσσαλονίκη, που είχαν την ευθύνη της διαχείρισης της ύδρευσης και της αποχέτευσης. Στην υπόλοιπη χώρα τους τομείς αυτούς διαχειρίζονταν οι Δήμοι με έναν ανεξέλεγκτο τρόπο. Είναι γεγονός ότι η διαχείριση της ύδρευσης και της αποχέτευσης απ’ τους δήμους έμοιαζε πιο πολύ με συνθήκες μαφίας παρά με τη διαχείριση ενός κοινωνικού αγαθού όπως είναι το νερό.

Η κυβέρνηση της ΝΔ εκμεταλλευόμενη μια τέτοια απαράδεκτη κατάσταση αποφάσισε να δώσει «λύση» στο ακανθώδες αυτό πρόβλημα με το νέο νόμο που ψήφισε. Ο νόμος αυτός προβλέπει τη δημιουργία μιας νέας ανώνυμης εταιρείας που θα είναι κάτω από τον έλεγχο της ΡΑΕΥΑ (ρυθμιστικής αρχής ενέργειας-ύδρευσης και αποχέτευσης), η οποία θα διαχειρίζεται τους υδάτινους πόρους σε όλη τη χώρα με εξαίρεση ορισμένες περιοχές που εντάσσονται στην ΕΥΔΑΠ και ΕΥΔΕΑΘ.

Αυτό είναι το πρόσωπο που εμφανίζει η κυβέρνηση για να καλύψει την πραγματικότητα, που είναι όμως πολύ διαφορετική απ’ την αλήθεια και απ’ τα πραγματικά σχέδια της κυβέρνησης για την ιδιωτικοποίηση του νερού και τίποτε περισσότερο. Ας δούμε λοιπόν τα βήματα έχει κάνει μέχρι τώρα η κυβέρνηση στο ζήτημα αυτό.

Η κυβέρνηση έχει μετατρέψει την ΕΥΔΑΠ και ΕΥΔΕΑΘ σε ανώνυμες εταιρείες -εισηγμένες μάλιστα και στο χρηματιστήριο- που λειτουργούν φυσικά με τη λογική του κέρδους και για το λόγο αυτό έχουν κάνει οι εταιρείες αυτές σε βήματα που καταδεικνύουν την πραγματικότητα αυτή. Συγκεκριμένα έχουν μειώσει το μόνιμο προσωπικό των εταιρειών δραματικά, ενώ ταυτόχρονα έχουν παραδώσει μεγάλο μέρος των τεχνικών εργασιών σε εργολάβους που εκτελούν τις εργασίες με εργασιακό καθεστώς γαλέρας, με ανασφάλιστους εργαζόμενους, από τις εταιρείες που έτσι και αλλιώς δεν διαθέτουν το απαιτούμενο προσωπικό για να κάνουν τις αντίστοιχες εργασίες και πολύ περισσότερο για να ελέγξουν και την ποιότητα των εργολάβων. Σε ό,τι αφορά το μόνιμο προσωπικό των εταιρειών βρίσκονται σε τόσο ασφυκτικό εργασιακό κλοιό, που είναι υποχρεωμένοι να δουλεύουν 16 και 18 ώρες ημερησίως για να εξασφαλίσουν νερό στους πολίτες της Αθήνας και Θεσσαλονίκης.

Προφανώς το ίδιο μοντέλο λειτουργίας θα ισχύσει και για το νέο μετοχικό φορέα που θα έχει στα χέρια του τη διαχείριση πλέον όλου του υδάτινου δυναμικού της χώρας. Παρά το γεγονός ότι προσωρινά μένει στο κράτος το 51% των μετοχών, η μετοχοποίηση του νερού το μετατρέπει από κοινωνικό αγαθό σε εμπόρευμα και θα οδηγήσει σε νέο εργασιακό καθεστώς όσους σήμερα εργάζονται στον τομέα αυτό. Σταδιακά μεγάλα τμήματα θα δίνονται στους εργολάβους, όπως έχει μέχρι σήμερα συμβεί σε ΕΥΔΑΠ και ΕΥΔΕΑΘ, στο μέλλον θα οδηγήσει σε αύξηση της τιμής των παρεχομένων υπηρεσιών και τέλος θα είναι στη διακριτική ευχέρεια της διοίκησης της ανώνυμης εταιρείας το να λειτουργεί με κριτήριο το κέρδος και όχι τις κοινωνικές ανάγκες.