από το fb της Παλαιστινιακής Παροικίας

Η εικόνα του Μαρουάν Μπαργκούτι, με σώμα αδυνατισμένο και πρόσωπο σημαδεμένο από τα χρόνια του εγκλεισμού, έκανε τον γύρο του κόσμου. Δεν ήταν μια απλή επίσκεψη ενός υπουργού σε έναν κρατούμενο∙ ήταν μια προσπάθεια επίδειξης δύναμης από τον ακραίο Ισραηλινό υπουργό Εθνικής Ασφαλείας, Ιταμάρ Μπεν Γκβιρ. Μια προσπάθεια που κατέρρευσε μπροστά στην αλήθεια: ότι ούτε τα σίδερα ούτε οι απειλές μπορούν να λυγίσουν τη θέληση ενός ανθρώπου που μάχεται για την ελευθερία του λαού του.

Ο Μπεν Γκβιρ, με το γνωστό του μίσος, μπήκε στο κελί του Μπαργκούτι και τον απείλησε ευθέως. Ήθελε να δείξει στο ακροδεξιό του κοινό πως «κυριαρχεί» πάνω στους Παλαιστίνιους αιχμαλώτους. Μα το αποτέλεσμα ήταν το ακριβώς αντίθετο: η εικόνα του Μπαργκούτι μετατράπηκε σε σύμβολο, σε απόδειξη ότι η κατοχή δεν καταφέρνει να σβήσει την αξιοπρέπεια ούτε να σπάσει την αντίσταση.

Όπως ο Νέλσον Μαντέλα στη Νότια Αφρική, έτσι και ο Μπαργκούτι έγινε «ο Μαντέλα της Παλαιστίνης». Η εξουσία νόμιζε ότι θα τον παρουσιάσει ως έναν ηττημένο, μα τελικά τον ανέδειξε σε ζωντανό μύθο. Το αποστεωμένο σώμα του δεν έδειξε αδυναμία∙ έδειξε ατσάλινη αντοχή. Το σβησμένο πρόσωπό του δεν σήμανε ήττα∙ σήμανε την αλήθεια ενός λαού που δεν γονατίζει.

Από το 2002, ο Μπαργκούτι παραμένει φυλακισμένος με πέντε φορές ισόβια και δεκάδες επιπλέον χρόνια. Δεν λύγισε ποτέ, δεν αντάλλαξε την ελευθερία του με υποταγή. Και τώρα, η ίδια η εικόνα που ήθελαν να χρησιμοποιήσουν εναντίον του, ξύπνησε τη μνήμη και τη συνείδηση όχι μόνο των Παλαιστινίων αλλά και των ελεύθερων ανθρώπων σε όλο τον κόσμο.

Το καθεστώς του Μπεν Γκβιρ καυχιέται ότι μειώνει τις μερίδες τροφής, ότι αφαιρεί δικαιώματα, ότι μετατρέπει τις φυλακές σε κολαστήρια. Μα όσο πιο πολύ επιδεικνύει το μίσος του, τόσο πιο ξεκάθαρη γίνεται η αλήθεια: πως ο φόβος βρίσκεται από την πλευρά των δεσμοφυλάκων, όχι των δεσμωτών.

Η εικόνα του Μπαργκούτι έγινε μαχαιριά στην ψευδαίσθηση της «ισχύος» του Ισραήλ. Έδειξε ότι η πραγματική δύναμη δεν βρίσκεται στο όπλο ούτε στο κλουβί, αλλά στη θέληση, στη μνήμη, στην αντοχή. Γιατί οι λαοί δεν ξεχνούν. Οι φυλακές μπορεί να κλείσουν σώματα, μα δεν μπορούν να φυλακίσουν την ελευθερία.

Ο Μπεν Γκβιρ θέλησε να θάψει το όνομα του Μαρουάν. Αντίθετα, του έδωσε νέα ζωή. Κι έτσι γράφτηκε ένα καινούριο κεφάλαιο στη ματωμένη αλλά ανυπότακτη ιστορία της Παλαιστίνης:

Δεν μπορεί το δεσμά να κρατήσουν για πάντα∙ αργά ή γρήγορα, θα σπάσουν. Και τότε η ελευθερία θα γεννηθεί ξανά.