Σε πρόσφατο κοινό δελτίο Τύπου των υπουργείων Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών, Εσωτερικών, Υποδομών και Μεταφορών, Περιβάλλοντος και Ενέργειας και Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας αναγγέλλεται ΚΥΑ (Κοινή Υπουργική Απόφαση) για τη δημιουργία πλαίσιου «κοινωνικής κατοικίας» με τη σύμπραξη Δημόσιου και Ιδιωτικού τομέα και με τη μέθοδο της «κοινωνικής αντιπαροχής».

Η Απόφαση καθορίζει πως ο ανάδοχος δεν θα αμείβεται μόνο ως εργολάβος έργου αλλά θα έχει και ποσοστό συνιδιοκτησίας, αφού «…το αντάλλαγμα της σύμβασης κατασκευής συνίσταται στη μεταβίβαση στον ανάδοχο του συμβατικά καθορισμένου μέρους της κυριότητας επί των ακινήτων». Αναφέρει ακόμη ότι για κοινωνική χρήση θα διατίθεται μόνο το 30% των διαμερισμάτων που θα ανεγερθούν, επισκευαστούν ή ανακαινιστούν από τους αναδόχους σε οικόπεδα του Δημοσίου και των ΟΤΑ, ενώ παρέχει στους αναδόχους τη δυνατότητα διαχείρισης όλων των ιδιοκτησιών για 50 χρόνια, δηλαδή είσπραξη μισθωμάτων, κοινοχρήστων αλλά και τιμήματος από τη μεταβίβαση των ιδιοκτησιών σε τρίτο με υπόδειξη του ίδιου του αναδόχου.

Η πορεία της διαχείρισης των ακινήτων θα παρακολουθείται από τη Γενική Γραμματεία Δημογραφικής και Στεγαστικής Πολιτικής του Υπουργείου Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας, με βάση τα στοιχεία που καταχωρούνται στο Μητρώο Συμβάσεων Κοινωνικής Αντιπαροχής. Με τη λήξη της σύμβασης προβλέπεται υποχρέωση λογοδοσίας του αναδόχου και διαδικασία παράδοσης και παραλαβής των ακινήτων από την αναθέτουσα αρχή, δηλαδή σε 50 χρόνια…

Ορίζει ακόμα τις διάφορες ποινικές ρήτρες της εργολαβικής σύμβασης και προβλέπει τη δυνατότητα τροποποίησης του προσυμφώνου, το οποίο θα περιλαμβάνει το εργολαβικό αντάλλαγμα. Αναφέρει ότι τα κτίρια θα είναι «τουλάχιστον» σχεδόν μηδενικής κατανάλωσης ενέργειας, λες και αυτό είναι κάποιο ειδικό πλεονέκτημα, ενώ αυτό έτσι κι αλλιώς προϋποτίθεται από την ισχύουσα νομοθεσία έκδοσης οικοδομικών αδειών!
Αυτό όμως που δεν προσδιορίζεται στην ΚΥΑ, είναι το ανώτατο ύψος των ενοικίων καθώς και οι εγγυήσεις για την περίπτωση καθυστέρησης ή αδυναμίας καταβολής τους, ενώ ορίζει πως οι ανάδοχοι μπορούν να προχωρούν και σε δικαστικές ενέργειες (…) στο όνομα του Δημοσίου ή να το εκπροσωπούν απέναντι στους ενοικιαστές.

Οι μισθωτές των «κοινωνικών κατοικιών» θα επιλέγονται από τον ΟΠΕΚΑ με βάση κοινωνικά κριτήρια, στα οποία περιλαμβάνεται κυρίως το εισόδημα, η περιουσιακή και οικογενειακή κατάσταση και η ηλικία των παιδιών των δικαιούχων, αποκλείοντας παράλληλα δικαιούχους άλλων προγραμμάτων ή παροχών για την κάλυψη των στεγαστικών αναγκών, την ώρα που οι υφιστάμενες ενισχύσεις δεν επαρκούν για τα ευάλωτα νοικοκυριά. Αναφέρεται επίσης η δυνατότητα εξαγοράς μετά από δέκα χρόνια «συνεπούς μίσθωσης».

Με απλά λόγια το Δημόσιο προσφέρει τη δημόσια γη, το πολυτιμότερο περιουσιακό του στοιχείο, σχεδόν δωρεάν σε κατασκευαστικές εταιρείες για την ανέγερση διαμερισμάτων και μάλιστα μόνο το 30% προορίζεται για «κοινωνική κατοικία», αφού το υπόλοιπο 70% μένει προς πώληση ή εκμίσθωση. Τα ενοίκια θα καθορίζονται από τους κατασκευαστές οι οποίοι θα διαχειρίζονται το 100%, ενώ θα μπορούσε το κράτος να αξιοποιήσει τη γη αυτή προς όφελος του κοινωνικού συνόλου δημιουργώντας 100% δημόσιες κοινωνικές κατοικίες. Ο χαρακτήρας της «κοινωνικής κατοικίας» είναι προσωρινός, εφόσον ο ιδιώτης μετά από 15 χρόνια θα διαθέτει τα ακίνητα χωρίς κανέναν έλεγχο του τιμήματος. Για άλλη μια φορά παρουσιάζεται το μοντέλο του «λιγότερου κράτους» δηλαδή της μεγαλύτερης ασυδοσίας για τους κερδοσκόπους «επενδυτές» χωρίς κανένα επιχειρηματικό ρίσκο και χαρίζοντάς τους το κατασκευαστικό όφελος, βαφτίζοντάς το «κοινωνική αντιπαροχή» αλλά χωρίς να συμβάλλει ουσιαστικά στη λύση του στεγαστικού προβλήματος για χιλιάδες ανθρώπους.

πηγή: Λαϊκός Δρόμος