Η ελληνική κυβέρνηση στην εναγώνια αναζήτησή της να αντιρροπήσει προπαγανδιστικά την απόφαση αιγυπτιακού δικαστηρίου που αμφισβητεί το ιδιοκτησιακό καθεστώς της Μονής του Σινά, καθώς και την αναζωπύρωση των σχέσεων Τουρκίας – Χαφτάρ στη Λιβύη -μια εξέλιξη που επαναφέρει στο προσκήνιο το τουρκολιβυκό μνημόνιο- καταφεύγει σε ανέξοδες διακηρύξεις για θαλάσσια πάρκα και καλώδια ηλεκτρικής διασύνδεσης.

Ο Μητσοτάκης, στη Διάσκεψη του ΟΗΕ για τους Ωκεανούς στη Νίκαια (9/6), αφού μίλησε για την κλιματική αλλαγή, την απανθράκωση της υπερπόντιας ελληνικής ναυτιλίας (καλλιεργώντας γενναίες προσδοκίες στο εφοπλιστικό κεφάλαιο για αρπαχτές προκειμένου τάχα για την ανανέωση/ανακαίνιση του στόλου) και για τη δήθεν προστασία των ωκεανών και της ελευθερίας της ναυσιπλοΐας (δικαιολογώντας έτσι και την αποστολή εκτός συνόρων των ελληνικών πολεμικών πλοίων, από τον Αραβικό Κόλπο, τον Λίβανο και τη Λιβύη με προετοιμασία αποστολών στη Μαύρη Θάλασσα, μέχρι και τον Ειρηνικό), τελικά κατάληξε στη βαρύγδουπη διατύπωση «πριν το τέλος του μήνα, θα αρχίσουν οι νομικές διαδικασίες για τη δημιουργία δύο θαλάσσιων πάρκων, ένα στο Ιόνιο και ένα ακόμη στις νότιες Κυκλάδες στο Αιγαίο, ως πρώτη φάση με περισσότερα να ακολουθούν». Η δημιουργία των θαλάσσιων αυτών πάρκων, εξήγησε ο Μητσοτάκης, «έχει ως στόχο να αυξηθεί το ποσοστό των προστατευόμενων θαλάσσιων περιοχών στο 30% των χωρικών υδάτων της χώρας. Θα απαγορεύσουμε επίσης τις μηχανότρατες σε όλα τα θαλάσσια πάρκα μας». Στις παραπάνω διατυπώσεις προσπαθεί ταχυδακτυλουργικά να παρουσιάσει την κυβερνητική θέση σαν άμεση και οριστική. Όμως η αναφορά στην έναρξη νομικών διαδικασιών παραπέμπει σε αναπροσαρμογές και παζάρια. Από την άλλη μεριά με τη διατύπωση για το 30% των χωρικών υδάτων ομολογεί την πλήρη αποδοχή των τουρκικών αξιώσεων στο Αιγαίο. Τι νόημα έχουν οι λεονταρισμοί για θαλάσσια πάρκα και δυνητική ΑΟΖ όταν αυτά περιορίζονται στα χωρικά ύδατα που οι κυβερνήσεις της ντόπιας ολιγαρχίας αρκούνται στα 6 μίλια; Έτσι μετά το περσυνό κυβερνητικό φιάσκο της απαγόρευσης από την Τουρκία της ανακήρυξης των θαλάσσιων πάρκων που εκτείνονταν σε ενιαία θαλάσσια περιοχή μέχρι τα Δωδεκάνησα ξεπερνώντας τα 6 ν.μ., φαίνεται ότι τώρα αναζητούνται «νομικές διαδικασίες» και γενικότερες συναινέσεις για τη νομιμοποίηση των γκρίζων ζωνών του Αιγαίου.

Στην ίδια κατεύθυνση ο Μητσοτάκης έκανε ιδιαίτερη αναφορά σε δύο έργα: στον GREGY Interconnector -την ηλεκτρική διασύνδεση ανάμεσα στην Αίγυπτο και την Ευρώπη μέσω Ελλάδας- και στον Great Sea Interconnector (GSI ανάλογη διασύνδεση του Ισραήλ, μέσω Κύπρου-Ελλάδας), τον οποίο χαρακτήρισε ζωτικό κρίκο στην αλυσίδα της ευρωπαϊκής αγοράς ενέργειας, επισημαίνοντας ότι στα έργα αυτά, εμπλέκονται ευρωπαϊκές ιδιωτικές εταιρείες για την ανάπτυξή τους. Κατάληξε με τη μεγαλόστομη διατύπωση ότι η ελευθερία της συνδεσιμότητας ηλεκτρικής ενέργειας και δεδομένων μέσω υποθαλάσσιων καλωδίων είναι αδιαπραγμάτευτη. Πόσο αδιαπραγμάτευτη είναι το έδειξε η κυβέρνηση Μητσοτάκη στην Κάσο το περσυνό καλοκαίρι και πριν λίγο στα ανοικτά του Λασιθίου, όπου οι τουρκικές φρεγάτες απαγόρευσαν ακόμα και τη βυθομέτρηση στα ιταλικά ερευνητικά πλοία για λογαριασμό της Αθήνας.

Στο πλαίσιο της παγίωσης του γκριζαρίσματος του Αιγαίου και προκειμένου να μη διαταραχθούν τα «ήρεμα νερά» πραγματοποιήθηκε σε θετικό κλίμα ο 4ος γύρος πολιτικού διαλόγου στην Άγκυρα με τη συνάντηση της υφυπουργού Εξωτερικών, Παπαδοπούλου, με τον Τούρκο ομόλογό της, Μποζάι. Την ίδια ώρα η ΝΔ δέχεται κριτική από τον Καραμανλικό υφυπουργό Βαλινάκη, που μιλά για διπλή υποχώρηση της κυβέρνησης. Πυρά δέχτηκε επίσης και από Σαμαρά – Καραμανλή σε εκδήλωση παρουσίασης σχετικού βιβλίου, βάζοντας σε τρικυμία τη δεξιά πολυκατοικία.

Ωστόσο, κλέβοντας από τον Μητσοτάκη την παράσταση εντυπωσιασμού, ο Γάλλος πρόεδρος υποστήριξε: «Αν θέλουμε να διατηρήσουμε το 30% με τις θαλάσσιες προστατευόμενες περιοχές μας, αν θέλουμε να καταπολεμήσουμε την παράνομη, λαθραία και ανεξέλεγκτη αλιεία, αν θέλουμε να υπερασπιστούμε την επιστήμη μας, πρέπει να προστατεύσουμε τις αποκλειστικές οικονομικές μας ζώνες. Επομένως, πρέπει να είμαστε ασυμβίβαστοι όταν απειλείται η εδαφική κυριαρχία ορισμένων από τους εταίρους μας. Σκέφτομαι εδώ τους Έλληνες ή Κύπριους φίλους μας. Πρέπει να προστατεύσουμε τα χωρικά μας ύδατα και αυτές τις θαλάσσιες περιοχές παντού», είπε χαρακτηριστικά ο Μακρόν.

Ωστόσο κανείς δεν κατονόμασε την Τουρκία. Ούτε καν αναφέρθηκε στην τουρκική απειλή πολέμου (casus belli) και στον κατοχικό Αττίλα. Η Γαλλία θέλει να «παίζει» και στις δυο πλευρές· πουλάει «προστασία» (με Ραφάλ και Μπελαρά) στην Ελλάδα και ταυτόχρονα εξοπλίζει και την Τουρκία με πυραύλους Μέτεορ και διαπραγματεύεται την εμπλοκή της Άγκυρας στο σχέδιο επανεξοπλισμού «ReArm», με τον κανονισμό «SAFE».

Αποκαλυπτικές οι δηλώσεις της Γαλλίδας πρέσβειρας στην Αθήνα, Αουέρ: σε συνέντευξή της επανέλαβε τη «στήριξη» της Γαλλίας προς την Ελλάδα, απέναντι στο ενδεχόμενο απειλής της από την Τουρκία, τονίζοντας παράλληλα πως η επικύρωση της ναυπήγησης και τέταρτης φρεγάτας είναι θέμα χρόνου. «Μπορείτε να βασιστείτε στη Γαλλία γιατί πάντοτε το λαμβάνουμε υπόψη. Είναι ένα ζήτημα υψηλού κινδύνου. Στο πλαίσιο της διμερούς στρατηγικής εταιρικής σχέσης, έχουμε αυτή τη ρήτρα ασφάλειας, ενάντια σε κάθε απειλή που θα προκύψει», δήλωσε. Αμέσως όμως συμπλήρωσε πως σκοπός είναι «να προχωρήσει ο διάλογος μεταξύ των δύο χωρών και να μην υπάρξει κλιμάκωση. Δεν υπάρχει λόγος να προβούμε σε καυστικές δηλώσεις». Ο νοών νοείτω.

Στις συνθήκες αυτές η Τουρκία προβάλλοντας τη γεωπολιτική της ισχύ, καταχώρησε στην UNESCO τους δικούς της χάρτες η Άγκυρα, «κόβοντας» το Αιγαίο στη μέση ανάμεσα στα Μικρασιατικά παράλια και στην ηπειρωτική Ελλάδα. Η Άγκυρα δηλώνει ότι «Η Θάλασσα του Μαρμαρά είναι μια εσωτερική θάλασσα της Τουρκίας [την ώρα που δεν αναγνωρίζει για την Ελλάδα ανάλογο δικαίωμα στο Αιγαίο] που χωρίζει το ασιατικό και το ευρωπαϊκό τμήμα της χώρας. Τα χωρικά της ύδατα εκτείνονται έως και 6 ναυτικά μίλια στο Αιγαίο Πέλαγος και 12 ναυτικά μίλια στην Ανατολική Μεσόγειο και τη Μαύρη Θάλασσα». Επιμένει στη θέση ότι «μέχρι να συναφθεί (διμερής) συμφωνία θαλάσσιας οριοθέτησης» τα όρια του Θαλάσσιου Χωροταξικού Σχεδιασμού στο Αιγαίο πέραν των 6 μιλίων ορίζονται από «τη μέση γραμμή μεταξύ της τουρκικής και της ελληνικής ηπειρωτικής χώρας», καθώς δεν αναγνωρίζουν υφαλοκρηπίδα στα ελληνικά νησιά. Στις τουρκικές αξιώσεις αναγράφονται επίσης οι συμφωνίες οριοθέτησης θαλάσσιων ορίων στην Ανατολική Μεσόγειο με τη Λιβύη και την «ΤΔΒΚ», των κατεχομένων. Οι συγκεκριμένες αναφορές ανάβουν φωτιές στον οσφυοκάμπτη Γεραπετρίτη ιδιαίτερα μετά την απόφαση της Βεγγάζης, έδρας του στρατάρχη Χαφτάρ, που ενώ μέχρι πρόσφατα δεν αναγνώριζε το τουρκολιβυκό μνημόνιο τώρα συγκρότησε ειδική επιτροπή της Βουλής για να επανεξετάσει τη στάση της. Αντίστοιχα την ώρα που προετοιμάζεται από τον ΟΗΕ η επανέναρξη των συνομιλιών για το Κυπριακό, ο Ερντογάν ενισχύει τη νομιμότητα των κατεχομένων.

Επαναφέρει την αμφισβήτηση της κυριαρχίας πολυάριθμων νησίδων στο Αιγαίο «η ιδιοκτησία των οποίων δεν παραχωρήθηκε στην Ελλάδα με διεθνείς συνθήκες». Τέλος η Τουρκία αναφέροντας την ελληνοτουρκική Συμφωνία της Βέρνης του 1976 που προβλέπει ότι «η Τουρκία και η Ελλάδα αναλαμβάνουν την υποχρέωση να απέχουν από οποιαδήποτε πρωτοβουλία ή πράξη σχετικά με την υφαλοκρηπίδα του Αιγαίου», διεκδικεί τη συνδιαχείριση ολόκληρου του Αιγαίου, προκειμένου να μη διαταραχθούν οι διαπραγματεύσεις για την «επίλυση» της διαφοράς οριοθέτησης.

πηγή: Λαϊκός Δρόμος