Piera del Bando

Περιεχόμενο τεχνητής νοημοσύνης

Η επίκληση της «ατομικής ευθύνης» στον καπιταλισμό δεν αποτελεί απλώς μια έκκληση για υπευθυνότητα του πολίτη.
Εντάσσεται σε μια ευρύτερη ιδεολογική αντίληψη που μεταφέρει στο άτομο την ευθύνη για προβλήματα τα οποία έχουν βαθιές κοινωνικές, οικονομικές και αιτίες ταξικές.
Ο πολίτης καλείται να θεωρεί τον εαυτό του αποκλειστικά υπεύθυνο για την εργασία, την υγεία, τη στέγη, την οικονομική του κατάσταση και, τελικά, την ίδια την επιβίωσή του.
Έτσι, η ανεργία, η φτώχεια, η ασθένεια ή η κοινωνική περιθωριοποίηση παρουσιάζονται συχνά ως αποτέλεσμα προσωπικών επιλογών και αποτυχιών και όχι ως συνέπειες ενός συστήματος κοινωνικών σχέσεων.
Η «ατομική ευθύνη», επομένως, λειτουργεί ως μηχανισμός ενοχοποίησης των πολιτών και απαλλαγής της αστικής τάξης από τη δική της ευθύνη.
Παράλληλα, ο καπιταλιστικός ατομισμός καλλιεργεί τον ανταγωνισμό. Ο εργαζόμενος αντιμετωπίζει τον συνάδελφό του ως αντίπαλο, τον άνεργο ως υπεύθυνο για την προσωπική του αποτυχία και τον κοινωνικά αδύναμο ως κάποιον που «δεν φρόντισε αρκετά».
Η συλλογική διεκδίκηση και η αλληλεγγύη υποχωρούν μπροστά στην ιδιώτευση και την ατομική επιβίωση.
Η πραγματική κοινωνική ευθύνη, όμως, δεν μπορεί να ταυτίζεται με την υπακοή στις επιλογές της αστικής τάξης ή με την αποδοχή του καπιταλισμού σαν αναντικατάστατου.
Προϋποθέτει συλλογική συνείδηση, αμφισβήτηση, αλληλεγγύη και αγώνα για την αλλαγή των οικονομικών και κοινωνικών συνθηκών.
Γι’ αυτό, το ζήτημα της ατομικής ευθύνης είναι βαθιά ταξικό.
Το πραγματικό αντίδοτο στον καπιταλισμό δεν είναι η φιλανθρωπία, αλλά η συλλογική δράση, με τελικό σκοπό την ανατροπή του και την οικοδόμηση της νέας κοινωνίας.
Και εδώ βρίσκεται το κρίσιμο σημείο:
η οικοδόμηση της νέας κοινωνίας προϋποθέτει την κατεδάφιση της παλιάς, δηλαδή του καπιταλισμού.
Ακούμε συχνά ότι αυτό δεν πρόκειται να γίνει ποτέ.
Ωστόσο, η πολεμική που ασκείται ακόμη και απέναντι σε κείμενα που θέτουν ως ζήτημα την ανατροπή του δείχνει πως η αστική τάξη δεν παύει να ζει με τον φόβο της ανατροπής.
Πολλοί θα θυμούνται τη φράση από την ταινία «Οι Κυνηγοί» του Θόδωρου Αγγελόπουλου, σε μία από τις πρώτες σκηνές, που ταιριάζει απόλυτα εδώ:
«Νόμιζα ότι αυτή η ιστορία είχε τελειώσει».

πηγή: drepani.gr, από δημοσίευση του Piera del Bando στο fb