απόσπασμα από το περσινό ενδιαφέρον αφιέρωμα του περιοδικού Πορεία (τ. 60) στην Αντιφασιστική Νίκη των Λαών

Η Αντιφασιστική Νίκη των Λαών ήταν αποτέλεσμα της ηρωικής αντίστασης των λαών της Ευρώπης και όλου του κόσμου ενάντια στον φασισμό. Αποφασιστικό ρόλο στη νίκη αυτή έπαιξαν, από την αρχή μέχρι το τέλος η Σοβιετική Ένωση, τα κομμουνιστικά κόμματα και οι κομμουνιστές κάθε χώρας.

Ήδη από το 7^ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς, είχε δοθεί το σύνθημα της συγκρότησης των λαϊκών αντιφασιστικών μετώπων. Με πρωτοβουλία των κομμουνιστών, σε μια σειρά χώρες φτιάχτηκαν λαϊκά μέτωπα, αντάρτικοι παρτιζάνικοι στρατοί και ξεκίνησε η αντίσταση απέναντι στους φασίστες κατακτητές και τα ντόπια στηρίγματά τους. Στη χώρα μας, η κατεύθυνση αυτή θα λάβει σάρκα και οστά μέσω του ΕΑΜ, του ΕΛΑΣ, της ΕΠΟΝ, της Εθνικής Αλληλεγγύης και άλλων οργανώσεων τις οποίες πήρε την πρωτοβουλία να συγκροτήσει το επαναστατικό ΚΚΕ, που έγραψαν με τα πιο λαμπρά γράμματα την εποποιία της Εθνικής Αντίστασης.

Τα λαϊκά αντιφασιστικά μέτωπα χτίστηκαν πάνω στη σωστή επαναστατική γραμμή της σύνδεσης του αγώνα ενάντια στη φασιστική επέκταση και τη στέρηση και των πιο στοιχειωδών δημοκρατικών δικαιωμάτων με τον αγώνα για Εθνική Ανεξαρτησία, ενάντια στην ιμπεριαλιστική υποδούλωση και σκλαβιά, για την εθνική και κοινωνική απελευθέρωση. Απέναντι στη γραμμή αυτή, κάτω από την οποία συσπειρώθηκαν εκατομμύρια εργαζομένων και καταπιεσμένων σε όλο τον κόσμο και επιστέγασμά της ήταν να καρφωθεί η κόκκινη σημαία με το σφυροδρέπανο στην καρδιά του φασιστικού τέρατος, δε στάθηκαν μόνο οι φασιστικές δυνάμεις. Όπως σημειώσαμε και παραπάνω, τόσο οι μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις της εποχής, ΗΠΑ, Αγγλία, Γαλλία, όσο και τα αστικά κόμματα στις χώρες της Ευρώπης, προπολεμικά επιχείρησαν να στρέψουν τη φασιστική Γερμανία προς τη Σοβιετική Ένωση, ενώ κατά τη διάρκεια του πολέμου είτε απείχαν είτε συμμετείχαν ελάχιστα στον αντιφασιστικό αγώνα.

Στη χώρα μας, όλοι οι βασικοί εκπρόσωποι των αστικών κομμάτων διέφυγαν στην Αίγυπτο, παριστάνοντας τους «αντιστασιακούς» μερικές εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά, την ώρα που οι κομμουνιστές και ο λαός έδιναν το αίμα τους στα πεδία των μαχών, στα βουνά, τις πόλεις, τα εκτελεστικά αποσπάσματα, τους τόπους εξορίας και τις φυλακές, όπου σιδηροδέσμιους τους παρέδωσε στους Γερμανούς κατακτητές το φασιστικό καθεστώς Μεταξά.

Προβάλλοντας μια γραμμή που είχε μείνει στην ανάλυση του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, ο οποίος υπήρξε άδικος και ιμπεριαλιστικός και από τις δύο πλευρές, δεν ξεχώριζε δίκαιο και άδικο στον χαρακτήρα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, επιτεθέμενες και αμυνόμενες δυνάμεις, φασιστικά και μη κράτη, το τροτσκιστικό ρεύμα οδηγήθηκε σε μια θέση που κατέληγε να βλέπει τον πόλεμο άδικο τόσο από την πλευρά των επιτιθέμενων φασιστικών κρατών, όσο και από την πλευρά των λαών που μάχονταν για την υπεράσπιση της ειρήνης, της ανεξαρτησίας και της ελευθερίας τους. «Γερμανοί φαντάροι αδέρφια μας», έγραφαν οι προκηρύξεις των τροτσκιστικών οργανώσεων στην Ελλάδα, την ώρα που τα γερμανικά στρατεύματα έκαιγαν χωριά, εκτελούσαν γυναίκες, αμάχους και παιδιά και σκέπαζαν με το μαύρο πέπλο του φασισμού ολόκληρη τη χώρα. Αποκορύφωμα στον κατήφορο αυτό αποτέλεσε η στήριξη αρκετών τροτσκιστικών δυνάμεων του μοναρχοφασισμού και του «εθνικού» στρατού που το ’46-’49 πολεμούσαν ο Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας και οι κομμουνιστές.

Σήμερα, η ηγεσία του ΚΚΕ, ύστερα από την επικράτηση του ρεβιζιονισμού και της αντεπαναστατικής γραμμής μετά το 20ό Συνέδριο του ΚΚΣΕ και την 6^η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ το 1956, για να προσαρμόσει την ιστορία του επαναστατικού κινήματος στις νεοτροτσκιστικές αναλύσεις της, έχει αλλάξει άρδην τη γραμμή με την οποία το ηρωικό ΚΚΕ μπόλιασε τόσες γενιές αγωνιστών και έγινε το κόμμα που γέννησε Μπελογιάννηδες, Μαλτέζους, Ηλέκτρες και χιλιάδες επώνυμους και ανώνυμους ήρωες που έδωσαν τη ζωή τους για το δίκιο και τη λευτεριά.

Με δεκάδες άρθρα στον «Ριζοσπάστη» και την «Κομμουνιστική Επιθεώρηση», με εκδόσεις του τμήματος Ιστορίας της Κεντρικής Επιτροπής, η ηγεσία του ΚΚΕ πλέον υποστηρίζει πως ο χαρακτήρας του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου ήταν ιμπεριαλιστικός και από τις δύο μεριές, πως το ΚΚΕ «δεν αντιμετώπισε τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα ως κρίκο για την κατάκτηση της εργατικής εξουσίας», πως η γραμμή των λαϊκών αντιφασιστικών μετώπων αποτελούσε «παρέκκλιση», όπως χαρακτηριστικά γράφουν. «Ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος ξεκίνησε ως ιμπεριαλιστικός και τέτοιος παρέμεινε. Η επίθεση του γερμανικού ιμπεριαλισμού ενάντια στη Σοβιετική Ένωση και η αναγκαστική εμπλοκή της στον πόλεμο, δεν άλλαξαν τον χαρακτήρα του και ούτε ήταν δυνατόν να τον αλλάξουν», γράφουν οι καθοδηγητές του ΚΚΕ, παραχαράσσοντας όχι μόνο την ιστορία του κομμουνιστικού κινήματος και του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, αλλά και υιοθετώντας αμάσητη την τροτσκιστική προπαγάνδα απέναντι στην οποία στάθηκε ο Στάλιν και συνολικά τα κομμουνιστικά κόμματα της εποχής, απέναντι στην οποία στέκεται όλα αυτά τα χρόνια το μαρξιστικό-λενινιστικό κίνημα.

Παρόλα αυτά, υποκριτικά και χωρίς ίχνος ντροπής, την ίδια ώρα που λέει αυτά, συνεχίζει να «βυζαίνει» από αυτή την ιστορία, όπως κάνει και με το Β’ Αντάρτικο, τον ξεσηκωμό του Πολυτεχνείου και όλους τους μεγάλους αγώνες του λαού μας, ακριβώς γιατί οι αγώνες αυτοί έχουν καταγραφεί στη λαϊκή συνείδηση ως οι καλύτερες στιγμές του κομμουνιστικού κινήματος της Ελλάδας.

Ηχηρά και αποστομωτικά απέναντι στις νεόκοπες επεξεργασίες της ηγεσίας του Περισσού στέκουν τα γραφόμενα του Στάλιν που με τον πιο καθαρό τρόπο υπογράμμισε πως «Ο δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος ενάντια στα κράτη του άξονα, πήρε απ’ την αρχή χαρακτήρα αντιφασιστικού απελευθερωτικού πολέμου, που ένας από τους σκοπούς του ήταν και η αποκατάσταση των δημοκρατικών ελευθεριών. Η είσοδος της Σοβιετικής ΄Ένωσης στον πόλεμο ενάντια στα κράτη του άξονα δεν μπορούσε παρά να δυναμώσει και πραγματικά δυνάμωσε τον αντιφασιστικό και απελευθερωτικό χαρακτήρα του δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου».

80 χρόνια μετά, τιμάμε την Αντιφασιστική Νίκη. Τιμάμε τους ηρωικούς αγώνες των λαών ενάντια στον φασισμό, τον ιμπεριαλισμό και τον πόλεμο. Τους εκατομμύρια νεκρούς της Σοβιετικής Ένωσης, του πρώτου σοσιαλιστικού κράτους του κόσμου. Το επαναστατικό ΚΚΕ, που προσέφερε στον αντιφασιστικό εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα ολόκληρους ποταμούς αίματος, σηκώνοντας ψηλότερα όλο το μπόι του λαού και του τόπου. Δε διαβάζουμε την ιστορία μηχανιστικά και δογματικά, αλλά ζωντανά, βγάζοντας χρήσιμα συμπεράσματα για τους σημερινούς μας αγώνες, για την πάλη ενάντια στην άνοδο του φασισμού και της ακροδεξιάς στη χώρα μας, την Ευρώπη και τον κόσμο. Υπερασπιζόμαστε την ιστορία του ηρωικού ΚΚΕ, του κόμματος που αποτέλεσε τον βασικό αιμοδότη, την ψυχή και την καρδιά της εποποιίας της εαμοελασίτικης αντίστασης. Του κόμματος που ο ρεβιζιονισμός ξερίζωσε την επαναστατική του ψυχή το 1956, υιοθετώντας αμάσητες τις θεωρίες του σοβιετικού ρεβιζιονισμού, μετατρέποντας το κόμμα του αγώνα και των θυσιών στο κόμμα του συμβιβασμού, της ηττοπάθειας, της υποχώρησης και της αντεπαναστατικής αναθεώρησης της ιστορίας.

«Ο φασισμός είναι η ανοιχτή τρομοκρατική δικτατορία των πιο αντιδραστικών, των πιο σοβινιστικών, των πιο ιμπεριαλιστικών στοιχείων του χρηματιστικού κεφαλαίου».

Γκεόρκι Δημητρώφ, «Ο φασισμός»

«Γεννιέται το ερώτημα: Πώς μπόρεσε να συμβεί, ώστε η σοβιετική κυβέρνηση να φτάσει στην υπογραφή συμφώνου για μη επίθεση με τέτοιους δόλιους ανθρώπους και τέτοια τέρατα σαν το Χίτλερ και τον Ρίμπεντροπ; Μήπως η σοβιετική κυβέρνηση έκανε άραγε εδώ κάποιο λάθος; Όχι, βέβαια! Το σύμφωνο μη επίθεσης είναι ένα σύμφωνο ειρήνης ανάμεσα σε δύο κράτη. Και ακριβώς ένα τέτοιο σύμφωνο μας πρότεινε η Γερμανία στο 1939. Μπορούσε η σοβιετική κυβέρνηση να απορρίψει αυτή την πρόταση; Νομίζω, πως κανένα φιλειρηνικό κράτος δεν μπορεί να αρνηθεί μια ειρηνική συμφωνία με γειτονική δύναμη, όσο κι αν επικεφαλής αυτής της δύναμης βρίσκονται τέρατα και ανθρωποφάγοι σαν τον Χίτλερ και τον Ρίμπεντροπ. Και αυτό βέβαια, με έναν απαράβατο όρο: Αν η ειρηνική συμφωνία δε θίγει ούτε άμεσα ούτε έμμεσα την εδαφική ακεραιότητα, την ανεξαρτησία και την τιμή του φιλειρηνικού κράτους. Όπως είναι γνωστό, το σύμφωνο μη επίθεσης ανάμεσα στη Γερμανία και στην ΕΣΣΔ, ήταν ακριβώς ένα τέτοιο σύμφωνο.

Τι κερδίσαμε υπογράφοντας με τη Γερμανία το σύμφωνο μη επίθεσης; Εξασφαλίσαμε για τη χώρα μας την ειρήνη για ενάμιση χρόνο και τη δυνατότητα να προετοιμάσουμε τις δυνάμεις μας για την απόκρουση αν η φασιστική Γερμανία ριψοκινδύνευε να επιτεθεί ενάντια στη χώρα μας, παραβιάζοντας το σύμφωνο. Αυτό είναι ένα βέβαιο κέρδος για μας και μια ζημιά για τη φασιστική Γερμανία.Τι κέρδισε και τι έχασε η φασιστική Γερμανία, ξεσχίζοντας με δολιότητα το σύμφωνο και πραγματοποιώντας την επίθεση ενάντια στην ΕΣΣΔ; Πέτυχε έτσι να εξασφαλίσει μια πλεονεκτική θέση για τα στρατεύματά της, για ένα μικρό χρονικό διάστημα, έχασε όμως πολιτικά, γιατί ξεσκεπάστηκε στα μάτια όλου του κόσμου, σαν ένας ματοβαμμένος επιδρομέας. Δε χωράει αμφιβολία, πως αυτό το λιγόχρονο στρατιωτικό κέρδος αποτελεί μόνο ένα επεισόδιο για τη Γερμανία, ενώ το τεράστιο αυτό πολιτικό κέρδος είναι για την ΕΣΣΔ ένας σοβαρός και διαρκής συντελεστής, που θα αποτελέσει τη βάση για τις αποφασιστικές στρατιωτικές επιτυχίες του Κόκκινου Στρατού στον πόλεμο ενάντια στη φασιστική Γερμανία».

Ι.Β. Στάλιν, Για το Σύμφωνο Μολότωφ-Ρίμπετροπ

πηγή: περιοδικό Πορεία, τ. 60