Ανταπόκριση

Με δυο συλλαλητήρια -αντί ενός καλά οργανωμένου και μαζικού- καταδίκασε ο Ηρακλειώτικος λαός τη γενοκτονία των Παλαιστινίων στο τέλος της εβδομάδας που πέρασε.

Ειδικότερα, την Πέμπτη (5/6) κάλεσε η Επιτροπή Ειρήνης σε συγκέντρωση στην Πλατεία Ελευθερίας, με στόχο την καταδίκη της Παλαιστινιακής εθνοκάθαρσης, εντάσσοντας στην πρόσκλησή της φορείς στους οποίους δραστηριοποιείται το ΠΑΜΕ και οργανώνοντας μια συναυλία στο χώρο της συγκέντρωσης.

Την επομένη ημέρα, Παρασκευή (6/6) κάλεσε σε χωριστή συγκέντρωση η Συνέλευση Αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό λαό σε συγκέντρωση στα Λιοντάρια, οργανώνοντας επίσης συναυλία.

Αυτό το κλίμα των χωριστών συγκεντρώσεων είναι προφανές ότι δεν ευνοεί τη μεγαλύτερη δυνατή μαζικότητα και συσπείρωση της μεγάλης πλειοψηφίας του λαού και της νεολαίας, που καταδικάζει τα σιωνιστικά εγκλήματα σε βάρος των πολύπαθων Παλαιστινίων, αλλά και την απαράδεκτη στήριξη της κυβέρνησης της ΝΔ στη σιωνιστική βαρβαρότητα.

Κάλεσμα συμμετοχής έστειλαν και οι δυο φορείς στο ΔΣ της ΕΛΜΕ, το οποίο από το χώρο της ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ στηρίξαμε, τονίζοντας όμως την αναγκαιότητα οργάνωσης ενός μαζικού συλλαλητηρίου, που θα ενώσει όλες τις φωνές της αντίθεσης στη σιωνιστική βαρβαρότητα και ιμπεριαλιστική θηριωδία και θα αναγνωρίζει το δικαίωμα ολιγόλεπτης τοποθέτησης των φορέων στη συγκέντρωση. Δυστυχώς όμως αυτό το αίτημα δε γίνεται αποδεκτό από τους φορείς του ΠΑΜΕ που -επικαλούμενοι την επιβάρυνση του ακροατηρίου- δεν επιτρέπουν σε αρκετούς φορείς να τοποθετηθούν.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες, εμείς στηρίξαμε το πανό της ΕΛΜΕ την Πέμπτη(5/6) στη συγκέντρωση που καλούσε η Επιτροπή Ειρήνης, ενώ δεν εμφανίστηκε στη συγκέντρωση κανείς από τις εκλογικά κυρίαρχες παρατάξεις (ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ/ΣΥΝΕΚ και Π.Ε.Κ/ΠΑΣ.Κ), που συγκροτούν το προεδρείο (!). Πρόκειται για μια τυπική δήλωση συμμετοχής, που ωστόσο ικανοποιεί την ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ /ΠΑΜΕ, η οποία αρκείται στη συνυπογραφή του ψηφίσματός της από τις γραφειοκρατικές παρατάξεις.

Στη Συγκέντρωση της Πέμπτης το λόγο πήραν ελάχιστοι φορείς, κυρίως του συνδικαλιστικού χώρου του ΠΑΜΕ, και δεν υπήρχαν κομματικά πανό, ενώ δεν έγινε συλλαλητήριο στην πόλη. Γενικά η εκδήλωση πήρε ένα στενό κομματικό χαρακτήρα και στερούνταν μαζικότητας.

Την επομένη ημέρα, η συγκέντρωση που πραγματοποιήθηκε από τη Συνέλευση Αλληλεγγύης είχε μεν μεγαλύτερη μαζικότητα, δεν είχε όμως τα αναγκαία χαρακτηριστικά μιας πολιτικής συγκέντρωσης διαμαρτυρίας στο σιωνιστικό έγκλημα της εθνοκάθαρσης των Παλαιστινίων: Δεν έγινε καμία τοποθέτηση στη συγκέντρωση, δεν ακούστηκαν οι λόγοι της καταδίκης του εγκλήματος της εξόντωσης των Παλαιστινίων, ενώ ξαφνικά αναγγέλθηκε από τους διοργανωτές το ξεκίνημα της πορείας, χωρίς καν να ενημερωθούν οι διαδηλωτές για τη διαδρομή της πορείας, που αυτή τη φορά ήταν διαφορετική, παρακάμπτοντας το κέντρο της πόλης και στρέφοντας την πορεία …προς την παραλιακή λεωφόρο.

Έτσι από το ασφυκτικό πλαίσιο της συγκέντρωσης της Επιτροπής Ειρήνης την Πέμπτη βρεθήκαμε στο ελευθεριακό της Συγκέντρωσης της Παρασκευής, συγκέντρωση που υποτίμησε εντελώς τον πολιτικό λόγο, στη βάση ενός ακτιβιστικού προτάγματος και μιας γενικόλογης … καταδίκης των Δυτικών Κυβερνήσεων.

Ως Μ-Λ ΚΚΕ ανοίξαμε το πανό μας στη Συγκέντρωση και στηρίξαμε και το πανό της ΕΛΜΕ.

Εκφράσαμε την αντίθεσή μας στους υπεύθυνους της συγκέντρωσης για την έλλειψη προγράμματος τοποθετήσεων και συμμετείχαμε στην πορεία, αναδεικνύοντας την αντίθεσή μας στην εγκληματική πολιτική του φασιστικού καθεστώτος του Ισραήλ, αλλά και στην ιμπεριαλιστική υποτέλεια και θηριωδία με τα συνθήματά μας από τον τηλεβόα. Στο τέλος της πορείας-που απέκτησε μαζικότητα καθ’ οδόν-πραγματοποιήθηκε συναυλία που κράτησε αρκετή ώρα.

Σε γενικές γραμμές, τόσο η έλλειψη τοποθετήσεων των μαζικών χώρων και των συλλογικοτήτων στη συγκέντρωση, όσο και η γενικόλογη παρέμβαση-δήλωση καταδίκης της γενοκτονίας που έγινε από τους διοργανωτές δεν καλύπτουν τις προϋποθέσεις που απαιτεί ένα πολιτικοποιημένο, αντιιμπεριαλιστικό, αντιφασιστικό και αντιπολεμικό κίνημα. Το κίνημα αυτό οφείλουμε να οργανώσουμε και να αναπτύξουμε, γιατί είναι ο μόνος δρόμος για την πραγματική στήριξη του ηρωικού αγώνα του Παλαιστινιακού λαού, αλλά και η μοναδική προϋπόθεση για την αποτροπή της ιμπεριαλιστικής κηδεμονίας του τόπου μας και γενικά της φασιστικής βίας της και ιμπεριαλιστικής τρομοκρατίας.