Πραγματοποιήθηκε το ετήσιο συνέδριο του Εργατικού Κέντρου Πειραιά με δραματικά μειωμένη συμμετοχή, που σύμφωνα με ανακοίνωση της ΠΕΝΕΝ (Πανελλήνια Ένωση Ναυτών Εμπορικού Ναυτικού), αποδίδεται στην πολιτική της πλειοψηφίας που ακολουθεί τη διασπαστική γραμμή του ΠΑΜΕ, απονεκρώνοντας την εσωτερική ζωή του δεύτερου μεγαλύτερου Εργατικού Κέντρου της χώρας. Σύμφωνα με την ανακοίνωση, από τους 180 αντιπροσώπους που συμμετείχαν στο εκλογικό συνέδριο του ΕΚΠ, στο ετήσιο συνέδριο συμμετείχαν μόλις 84, λιγότεροι από τους μισούς, ενώ εντύπωση προκαλεί το γεγονός ότι δεν καλύφθηκε ούτε ο αριθμός των συνέδρων που είχαν στηρίξει το ΠΑΜΕ, που έφταναν τους 101 αντιπροσώπους. Τη θλιβερή αυτή εξέλιξη επιβεβαιώνουν οι ίδιες συνδικαλιστικές δυνάμεις του ΚΚΕ, αφού σύμφωνα με ανταπόκριση στον Ριζοσπάστη από το ετήσιο συνέδριο απείχαν πράγματι όλες οι παρατάξεις του Εργατικού Κέντρου, ΕΠΑΚ, ΕΑΚ, Ταξική Εργατική Συσπείρωση, πλην της ΔΕΣΚ του ΠΑΜΕ, επικρατεί παρ’ όλα αυτά νεκρική σιγή σε ό,τι αφορά την ερμηνεία της αποχής των υπόλοιπων δυνάμεων. Για την ΠΕΝΕΝ η ευθύνη βαραίνει το ΠΑΜΕ που απέκλεισε κάθε άλλη παράταξη από το προεδρείο του ΕΚΠ, ενώ συστηματικά λοιδορεί και περιθωριοποιεί την πλειονότητα των σωματείων και συνδικαλιστικών δυνάμεων που δεν ακολουθούν τη γραμμή του ΚΚΕ. 

Αυτή η αρνητική εξέλιξη δεν προκαλεί καμία εντύπωση, αφού η κυριαρχία του ΚΚΕ στα συνδικάτα έχει αποδειχθεί πως ισοδυναμεί με την επιβολή των πιο αντιδημοκρατικών μεθόδων και τη μονότονη αναπαραγωγή μιας στείρας κομματικής γραμμής μακριά από τις πραγματικές ανησυχίες των εργαζομένων. Τα συνδικάτα που ελέγχει το ΠΑΜΕ μετατρέπονται σε γραφειοκρατικές σφραγίδες επικύρωσης της γραμμής του ΚΚΕ, αποστερημένα από κάθε ζωντανή μαζική διαδικασία, με τα λιγοστά στελέχη του ΠΑΜΕ να υποκαθιστούν τα μέλη των συνδικάτων, τα οποία οδηγούνται στην αποστράτευση και την απέχθεια για τον εργατικό συνδικαλισμό. Παρόμοια περίπτωση αποτελεί η ΟΙΥΕ (Ομοσπονδία Ιδιωτικών Υπαλλήλων Ελλάδας), από την οποία αποχώρησαν όλες οι παρατάξεις εκτός από τη ΔΑΣ του ΠΑΜΕ, καταγγέλλοντας τις προσπάθειες αποκλεισμού όσων σωματείων δεν ελέγχουν οι συνδικαλιστικές δυνάμεις του ΚΚΕ, που τελικά πραγματοποίησαν συνέδριο μόνες τους (!), συγκρότησαν διοίκηση και στη συνέχεια επικύρωσαν δικαστικά τη διάσπαση της μεγαλύτερης ομοσπονδίας της χώρας. Οι εξελίξεις αυτές πραγματοποιούνται στο φόντο της αντιπαράθεσης που έχει ξεσπάσει ανάμεσα στους εκλογικούς μηχανισμούς των κυρίαρχων συνδικαλιστικών παρατάξεων για την πρωτοκαθεδρία στο συνδικαλιστικό κίνημα, μια αντιπαράθεση μακριά και έξω από τους εργαζόμενους, οι οποίοι αφήνονται στην αδράνεια και την απραξία, όσο η αντεργατική και πολεμοκάπηλη πολιτική της κυβέρνησης προωθείται αχαλίνωτα.

Πέρα από τις μεγαλόστομες διακηρύξεις, σε τίποτα το ουσιαστικό δεν διαφέρει η πολιτική του ΠΑΜΕ από τις δυνάμεις του εργοδοτικού συνδικαλισμού, αφού μαζί ψήφισαν στο ΕΚΑ (Εργατικό Κέντρο Αθήνας) τις ηλεκτρονικές ψηφοφορίες για την ανάδειξη διοίκησης και εφορευτικής επιτροπής, ενώ μπροστά στην εμπλοκή της Ελλάδας στον άδικο πόλεμο που εξαπέλυσαν οι ΗΠΑ-Ισραήλ ενάντια στο Ιράν, το ΠΑΜΕ έχει καλέσει μια διαδήλωση μερικών εκατοντάδων ανήμερα της κήρυξης του πολέμου, και μια κινητοποίηση στο υπουργείο οικονομικών για τις επιπτώσεις του πολέμου στις τιμές (!), ενώ εξισώνονται ο θύτης με το θύμα κάτω από τις θολές πασιφιστικές καταγγελίες του «ιμπεριαλιστικού πολέμου». Το πραγματικά ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα δε μπορεί παρά να αναπτυχθεί κόντρα στη γραμμή τόσο του κυβερνητικού συνδικαλισμού όσο και του ΠΑΜΕ, που βάζει τα σωματεία στον γύψο μέσα από υπερεπαναστικές ρητορείες που συνοδεύονται από την εγκατάλειψη της προοπτικής του ενωτικού παλλαϊκού αγώνα, του μόνου αγώνα που μπορεί να ανοίξει ελπιδοφόρα προοπτική για τις εργαζόμενες μάζες.

πηγή: Λαϊκός Δρόμος