Με φόντο τον πόλεμο στη Μέση Ανατολή και την αδυναμία του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού να επιβάλει με την πολιτική της κανονιοφόρου και των ωμών στρατιωτικών επεμβάσεων την κατάκτηση και υποδούλωση χωρών, την ανατροπή της ηγεσίας τους και την εγκαθίδρυση των πρόθυμων ντόπιων εθνοπροδοτών-λακέδων, επιταχύνεται η πορεία εξασθένησης και παρακμής της γενικής δύναμης των ΗΠΑ προς όφελος των στρατηγικών ανταγωνιστών τους Ρωσίας και Κίνας.

Στα πλαίσια αυτά της δραστικής μεταβολής του συσχετισμού δύναμης (και) στην εν λόγω περιοχή, ο ασθμαίνων δυτικοευρωπαϊκός ιμπεριαλισμός και ειδικότερα η πάλαι ποτέ αποικιοκρατική Γαλλία επιδιώκει να διατηρήσει τα ερείσματα και να αναβαθμίσει την επιρροή της, εκτοπίζοντας και αποδυναμώνοντας κατά το δυνατόν τους ισχυρούς περιφερειακούς παράγοντες όπως η Τουρκία που αποτελεί τον πρωτοσύγκελο του ενορχηστρωμένου πραξικοπήματος ανατροπής του Άσαντ πριν ενάμιση χρόνο, αλλά και το σιωνιστικό Ισραήλ που κλιμακώνει τις επιθέσεις και απλώνει τη στρατιωτική κατοχή του τόσο στη Συρία όσο και σε άλλες γειτονικές αραβικές χώρες (Λίβανο και Παλαιστίνη).

Με την πρόσφατη επίσκεψή του στη Συρία, την πρώτη Ευρωπαίου ηγέτη μετά το 2011, ο Μακρόν προωθώντας τα μεγαλοκρατικά συμφέροντα του γαλλικού ιμπεριαλισμού, με προπαγανδιστικό περιτύλιγμα την «ασφάλεια και την περιφερειακή σταθερότητα και συνεργασία», ανακοίνωσε την περαιτέρω θωράκιση της συμμαχίας Παρισιού και Δαμασκού στα πλαίσια του «διεθνούς συνασπισμού κατά του Ισλαμικού Κράτους», το οποίο ωστόσο ξετσίπωτα χρηματοδότησαν και εξόπλισαν οι δυτικοί ιμπεριαλιστές στον πόλεμο ανατροπής του Άσαντ, χρησιμοποιώντας το ως εργαλείο αποσταθεροποίησης των αραβικών κρατών της ευρύτερης Μέσης Ανατολής, για να το κηρύξουν υποκριτικά στη συνέχεια ως «αδυσώπητο εχθρό».

Στο ίδιο μήκος κύματος, καταδίκασε για τα μάτια του κόσμου τις «παραβιάσεις των συριακών εδαφών από τον ισραηλινό στρατό» απαιτώντας από το Ισραήλ «σεβασμό της κυριαρχίας κρατών, συμπεριλαμβανομένων της Συρίας, του Λιβάνου και της Παλαιστίνης» γιατί δήθεν «το Παρίσι δεν κάνει πολιτική δύο μέτρων και δύο σταθμών». Την ίδια στιγμή, βέβαια, στήριξε όχι μόνο τη γενοκτονία του παλαιστινιακού και λιβανέζικου λαού, αλλά και την επέμβαση των ΗΠΑ στο Ιράν, ανεξάρτητα απ’ το αν έστειλε η ίδια η Γαλλία στρατιωτικές δυνάμεις.

Όσον αφορά την «ανοικοδόμηση» της ερειπωμένης Συρίας του τζιχαντιστή Σαράα με την ευαγή πρωτοβουλία και επιμέλεια των γαλλικών μονοπωλίων, υπογράφτηκαν εμβληματικές συμφωνίες και μνημόνια κατανόησης για επενδύσεις στις μεταφορές, στις (ανύπαρκτες και διαλυμένες) υποδομές, την ενέργεια και τον χρηματοπιστωτικό τομέα. Η γαλλική πλευρά δεσμεύτηκε ακόμα για την ενίσχυση των κρατικών θεσμών του «απελευθερωμένου» συριακού μορφώματος. Αξίζει να σημειωθεί πως την ώρα της συνάντησης Σαράα-Μακρόν στο προεδρικό μέγαρο σε κοντινό ξενοδοχείο στη Δαμασκό έσκασαν δύο εκρηκτικοί μηχανισμοί, προκαλώντας τον τραυματισμό τουλάχιστον 18 ανθρώπων.

Σε ένδειξη καλής πίστης ο Μακρόν επέστρεψε ως «δώρο» τα 23 αρχαία αντικείμενα και έργα τέχνης που είχαν δοθεί στο αραβικό μουσείο στο Παρίσι το 2010 και παρέμεναν εκεί με πρόσχημα τον πόλεμο που οργάνωσαν και καθοδήγησαν οι Αμερικανονατοϊκοί και οι ντόπιοι λακέδες τους κατά της κυβέρνησης Άσαντ το 2011.

Πηγή: Λαϊκός Δρόμος