Αγωνιστική Παρέμβαση Εκπαιδευτικών ν. Ηρακλείου

Ανταπόκριση

Προσφυγή νεοδιόριστων με αίτημα τη μονιμοποίηση

Συγκέντρωση έξω από το Εφετείο Χανίων

Την Πέμπτη 19 Ιούνη, εκδικάστηκε στο Εφετείο Χανίων η προσφυγή των νεοδιορίστων συναδέλφων του ’20-’21 εναντίον της αρνητικής απόφασης του ΠΥΣΔΕ Ηρακλείου στο αίτημα μονιμοποίησής τους, χωρίς αξιολόγηση και μετά την παρέλευση της δίχρονης δόκιμης υπηρεσίας τους.

Διεκδίκησαν δηλ οι συνάδελφοί μας στο Εφετείο την αναγνώριση του θεσμικά κατοχυρωμένου δικαιώματός τους στη μόνιμη και σταθερή εργασία, δικαίωμα που έχει βάλει στο στόχαστρο η κυβέρνηση της ΝΔ, στο πλαίσιο της επιβολής του αντιδραστικού μέτρου της Αξιολόγησης-Διαβάθμισης εκπαιδευτικών και σχολείων και εισαγωγής των ιδιωτικο-οικονομικών κριτηρίων στη λειτουργία του σχολείου.

Η κατάθεση των προσφυγών, καθώς και η μεταφορά από το Ηράκλειο στα Χανιά, έγινε με ένα οργανωμένο τρόπο μέσω της ΕΛΜΕ -τακτική που τηρείται πανελλαδικά- έτσι ώστε με μια ενιαία νομική εκπροσώπηση να διεκδικηθεί το αυτονόητο δικαίωμα στη μονιμότητα των πολλαπλώς ταλαιπωρημένων νεοδιορίστων, οι οποίοι δεν είναι …καθόλου νέοι ηλικιακά, αφού οι περισσότεροι έχουν υπηρετήσει ως αναπληρωτές και ωρομίσθιοι για πάνω από 15 χρόνια στις εσχατιές της χώρας.

Στη βάση αυτή, οι προσφεύγοντες νεοδιόριστοι, μαζί με κάποιους μόνιμους, οργάνωσαν παράσταση διαμαρτυρίας έξω από το Εφετείο Χανίων, προσδίδοντας στη δικαστική διαδικασία το χαρακτήρα της συλλογικής πάλης, όπως τόνιζε και το πανό του σωματείου μας που προβάλλει το αίτημα της άμεσης και χωρίς αξιολόγηση μονιμοποίησης όλων των νεοδιορίστων συναδέλφων.

Από το χώρο της ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗΣ ΠΑΡΕΜΑΒΣΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ συμμετείχαμε ενεργά και στη σημερινή συγκέντρωση έξω από το Εφετείο Χανίων, προπαγανδίζοντας την αναγκαιότητα της συμμετοχής των νεοδιορίστων, αλλά και των μονίμων και εστιάζοντας στον αγωνιστικό δρόμο της συλλογικής πάλης, που είναι ο μόνος ελπιδοφόρος και αποτελεσματικός, αυτός που, στην ουσία, αναδεικνύει και κατοχυρώνει το δίκιο όλων των εργαζομένων.

Αξίζει να τονίσουμε ότι από την παράσταση απουσίαζε επιδεικτικά η ΠΕΚ /ΠΑΣΚ -με ευθύνη της οποίας δεν εκδόθηκαν πέρυσι οι διαπιστωτικές πράξεις μονιμοποίησης των νεοδιόριστων- ενώ την κινητοποίησή μας στήριξε το ΔΣ της ΕΛΜΕ Χανίων που -με την παρουσία στη συγκέντρωση μελών-εκπροσώπων αριστερών παρατάξεων- ανέδειξε την αναγκαιότητα του συλλογικού ιστού ως βασικού κανόνα της συνδικαλιστικής δράσης.

Η συγκέντρωση των νεοδιορίστων και των συνδικαλιστών έξω από το Εφετείο, που είχε προμετωπίδα της το πανό της ΕΛΜΕ Ηρακλείου, ανέδειξε το δίκαιο αίτημά μας στην πόλη των Χανίων, το οποίο προβλήθηκε και μέσω ρεπορτάζ των τοπικών ΜΜΕ.

Μετά τη συγκέντρωση, ακολούθησε η ακροαματική διαδικασία της δίκης, την οποία παρακολουθήσαμε όλοι οι παρευρισκόμενοι, νεοδιόριστοι και μη, τονίζοντας -με την παρουσία μας στην κατάμεστη αίθουσα του δικαστηρίου- ότι ο δρόμος της διεκδίκησης του δίκιου μας δεν είναι ατομικός, όπως διατείνεται το …αποπροσανατολιστικό αφήγημα της αντιλαϊκής κυβέρνησης της ΝΔ, αλλά συλλογικός.

Κατά την αποχώρησή μας από το δικαστικό κτίριο, καλέσαμε από το χώρο της Αγωνιστικής Παρέμβασης Εκπαιδευτικών τους αντιστεκόμενους νεοδιόριστους συναδέλφους να συνεχίσουν την πάλη ενάντια στο αντιδραστικό μέτρο της Αξιολόγησης-Πειθάρχησης-Κατηγοριοποίησης, με το ίδιο πνεύμα της συλλογικότητας, της ενότητας και της ανυποχώρητης μαζικής πάλης.

Διευκρινίσαμε ότι δεν υποτιμούμε οποιοδήποτε νομικό μέσο και δικαστική διαδικασία, όμως η ιστορική πείρα έχει αποδείξει πως μόνο ο ασίγαστος και ανυποχώρητος μαζικός αγώνας μπορεί να ανατρέψει αυτό το αντιδραστικό μέτρο της Αξιολόγησης, Μέτρο–ολετήρας που έχει στόχο να αποδομήσει τις βασικότερες κατακτήσεις του λαϊκού κινήματος στην εκπαίδευση που είναι η μονιμότητα, η οργανική θέση, η εργασιακή ισοτιμία και δημοκρατία και η κατοχύρωση του δικαιώματος των λαϊκών στρωμάτων στη μόρφωση.

Απέναντι σε αυτή την ολομέτωπη επίθεση καλούμε όλους τους συναδέλφους σε μια ενωτική και αδιάλειπτη συλλογική πάλη, σε μια πάλη που μπορεί να εγγυηθεί τον αισιόδοξο δρόμο της νίκης, ιδιαίτερα σήμερα που η πολεμική θηριωδία των σιωνιστών φασιστών και των ιμπεριαλιστών -όπως αποτυπώνεται στην αιματοβαμμένη Παλαιστίνη και συνολικά Μέση Ανατολή- ανάγει τον ενωτικό και αταλάντευτο λαϊκό αγώνα για την ειρήνη, το ψωμί και τη μόρφωση σε ύψιστη αναγκαιότητα.