Απεργία πείνας γρήγορου θανάτου: έτσι ονομάζει την άρνησή του για οποιαδήποτε ιατρική ή διατροφική παρέμβαση Κούρδος πρόσφυγας σε δομή φιλοξενίας στη Φιλιππιάδα.

Ο Mesut Aydin έχει ξεκινήσει απεργία πείνας από τις 9 Απριλίου ως κραυγή απόγνωσης. Διαμένοντας ο ίδιος στο στρατόπεδο Πετροπουλάκη στη Φιλιππιάδα, η αίτηση ασύλου που έχει καταθέσει παραμένει εδώ και 22 μήνες χωρίς απάντηση, χωρίς χρονοδιάγραμμα, χωρίς ελπίδα. Η επιστολή του φανερώνει τις δυσκολίες που έχει κληθεί να αντιμετωπίσει, καθώς έχει υποστεί βασανιστήρια από το τουρκικό καθεστώς. Πλέον επιθυμεί να μεταβεί στη Βόρεια Ευρώπη και να επανενωθεί με την οικογένειά του.

Ο Mesut είναι μία από τις πολλές περιπτώσεις ανθρώπινων ψυχών που λιμνάζουν σε δομές φιλοξενίας ενώ το μέλλον τους παραμένει άγνωστο. Ανθρώπινες ψυχές που έχουν ταλαιπωρηθεί ήδη σωματικά και ψυχικά τόσο στις χώρες καταγωγής τους όσο και στο ταξίδι τους προς ένα καλύτερο μέλλον. Τελικά, όμως, ήρθαν αντιμέτωποι με την αναλγησία της ελληνικής κυβέρνησης, η οποία ακολουθεί πιστά την πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μια πολιτική που περιλαμβάνει επαναπροωθήσεις, για τις οποίες πρόσφατα καταδικάστηκε για πρώτη φορά η χώρα μας, φράχτες και κλειστά σύνορα.

Με αυτές τις τακτικές, οι πρόσφυγες αναγκάζονται να επιλέγουν ακόμη πιο επικίνδυνα περάσματα ενώ δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που έχουν χαθεί ανθρώπινες ζωές. Ακόμη και όσοι φτάνουν στις υποτιθέμενες δομές φιλοξενίας, καλούνται να ζήσουν σε άθλιες συνθήκες με ανεπαρκείς υποδομές και ασφάλεια, ελλείψεις σε ιατρικό προσωπικό, υπηρεσίες διερμηνείας και νομική υποστήριξη. Έτσι, αντί για προστασία έρχονται αντιμέτωποι με την πολιτική βαρβαρότητα και αδιαφορία.

Αποκορύφωμα της απάνθρωπης πολιτικής της ελληνικής κυβέρνησης αποτέλεσε ο διορισμός του Μάκη Βορίδη στο Υπουργείο Μετανάστευσης και Ασύλου παρά τις γνωστές αντιμεταναστευτικές ρητορικές μίσους. Ήδη από τις 9 Απριλίου έχει χαρακτηρίσει την Τουρκία ως «ασφαλή τρίτη χώρα» στο σχετικό εθνικό κατάλογο παρά την αντίθετη απόφαση του ΣτΕ. Η απόφαση αυτή συνιστά πραγματικό κίνδυνο για την ελευθερία και τη ζωή πολλών προσφύγων, επαναπροωθώντας τους μαζικά με κίνδυνο να βασανιστούν ή να χάσουν τη ζωή τους. Προτεραιότητα, βέβαια, της κυβέρνησης Μητσοτάκη δεν είναι η ζωή των προσφύγων αλλά η επανασύνδεση με το ακροδεξιό της ακροατήριο.

Και έτσι ο Mesut, ένας εκ των πολλών, οδηγείται στο θάνατο, ενώ το κράτος παρακολουθεί. Μπροστά στην απόγνωση, επιλέγει την «απεργία πείνας γρήγορου θανάτου» απέναντι στον αργό, βασανιστικό θάνατο που επιφέρει η απάνθρωπη, αντιμεταναστευτική πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της ελληνικής κυβέρνησης.