Φοιτητική Πορεία

Νέα χρονιά, ίδια αντιεκπαιδευτική πολιτική

Η ελπίδα στους αγώνες!

Η νέα ακαδημαϊκή χρονιά ξεκινάει γεννώντας ελπίδα και νέους στόχους σε όλους μας. Ωστόσο, για μια ακόμη φορά, η συγκυρία χαρακτηρίζεται από δυσκολίες και αντιξοότητες, οι οποίες έχουν ως κοινό παρονομαστή πρώτιστα την αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης της ΝΔ, η οποία τα τελευταία χρόνια, συνεχίζοντας στον ίδιο δρόμο που χάραξαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις ΣΥΡΙΖΑ/ΠΑΣΟΚ έχει εισάγει στην εκπαίδευση μια σειρά νομοθετήματα που πλήττουν ανεπανόρθωτα τη δημόσια δωρεάν παιδεία.

Καθ’ όλη την διάρκεια της εκπαιδευτικής ζωής, τα λαϊκά παιδιά και οι οικογένειες τους -που κύρια πλήττονται από την πολιτική αυτή- καλούνται να αντιμετωπίσουν αναχώματα που δημιουργούνται ως αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής. Από τη μαθητική ακόμα πορεία, η ίδια η εκπαίδευση έχει μετατραπεί σε μια εξαντλητική εξετασιοκεντρική διαδικασία, η οποία αποσκοπεί κυρίως στις πανελλαδικές. Με τη θέσπιση της Τράπεζας Θεμάτων και της Ελάχιστης Βάσης Εισαγωγής (ΕΒΕ), χιλιάδες παιδιά πετάχτηκαν και πετιούνται έξω από το δημόσιο πανεπιστήμιο.

Για εκείνους που κατάφεραν με πολύ κόπο να εισαχθούν σε κάποιο πανεπιστήμιο, δεν προμηνύεται ιδιαιτέρως καλύτερη μοίρα. Οι συνθήκες στις οποίες ένας φοιτητής καλείται σήμερα να σπουδάσει απέχουν πάρα πολύ από το σημείο στο οποίο η τριτοβάθμια εκπαίδευση θα μπορούσε να αποτελεί ένα ουσιαστικό βήμα εξέλιξης και προόδου. Μέσα σε συνθήκες ακραίας φτωχοποίησης, με την εργασιακή, οικονομική και ενεργειακή επισφάλεια να κυριαρχούν, το κόστος των σπουδών είναι πραγματικά δυσβάσταχτο. Το αποτέλεσμα είναι ένας νέος φοιτητής να μην μπορεί να αφοσιωθεί στις σπουδές του, αλλά να κυνηγάει διαρκώς τις φτηνές μορφές εργασίας, ώστε να καταφέρει να αντεπεξέλθει. Το κοινωνικό κράτος απουσιάζει, με τις εστίες ανά την επικράτεια να είναι για μία ακόμη χρονιά σε άθλια κατάσταση, με ελάχιστες θέσεις, ελλείψεις υποδομών, φύλαξης, ακόμα και ζεστού νερού. Τα ίδια φαινόμενα δηλαδή που παρατηρούνται και στα δημόσια πανεπιστήμια συνολικά, με την αποσάθρωση των μη ανακαινισμένων κτηρίων, την έλλειψη καθηγητών και υλικοτεχνικού εξοπλισμού και τον μαρασμό συνολικά ως άμεση συνέπεια της χρόνιας υποχρηματοδότησής τους.

Ταυτόχρονα, με την υποβάθμιση των πτυχίων που έχει επέλθει τα τελευταία χρόνια, η ίδια η ακαδημαϊκή πορεία έχει μετατραπεί και αυτή σε ένα διαρκές κυνηγητό πιστοποιήσεων και προσόντων στο οποίο αναγκάζονται να μπουν οι απόφοιτοι, αφού πλέον το πτυχίο αποδεικνύεται ανεπαρκές για την εργασία πάνω στο αντικείμενο σπουδών.

Τα τελευταία δύο χρόνια, με την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων, αλλά κυρίως με τις διαγραφές 308.000 φοιτητών από το δημόσιο πανεπιστήμιο τον περασμένο Ιανουάριο, η κυβέρνηση κατάφερε ένα μεγάλο πλήγμα στους φοιτητές, ενώ φέτος απειλούνται να διαγραφούν πάνω από 80.000. Το μέτρο των διαγραφών αποτελεί ένα βάρβαρο ταξικό μέτρο, καθώς πλήττει πρώτιστα τις λαϊκές οικογένειες και τα παιδιά τους που κατά κανόνα φοιτούν στα δημόσια πανεπιστήμια. Αυτό συμβαίνει καθώς όλες οι δυσκολίες που περιγράψαμε παραπάνω καθιστούν δύσκολο έως αδύνατο σε έναν φοιτητή σήμερα να τελειώσει τη σχολή στα προβλεπόμενα όρια σπουδών.

Από την άλλη πλευρά, το φοιτητικό κίνημα που ιστορικά αποτελεί τον βασικότερο φορέα διεκδίκησης και αγώνα μέσα στα πανεπιστήμια βρίσκεται αποσυγκροτημένο, με ευθύνη των δυνάμεων που ηγούνται σ’ αυτό. Πρώτα απ’ όλα των ΔΑΠ/ΠΑΣΠ, που αποτελούν το μακρύ χέρι της κυβερνητικής πολιτικής στα πανεπιστήμια. Και από την πλευρά της ΠΚΣ και των ΕΑΑΚ, που, αν και αναφέρονται διακηρυκτικά στην αριστερά και στους αγώνες των φοιτητών, η πρακτική τους μέσα στα πανεπιστήμια δείχνει ότι κάθε άλλο παρά τις ιδέες αυτές υπηρετούν. Δεν είναι λίγοι οι φοιτητικοί σύλλογοι που οι δύο τελευταίες δυνάμεις κυριαρχούν, και παρόλα αυτά καμία ουσιαστική νίκη δεν έχει επέλθει, μόνο χτυπήματα σε φοιτητικά δικαιώματα και κατακτήσεις δεκαετιών. Η διασπαστική πολιτική των δυνάμεων αυτών, η στοχοπροσήλωση τους στις εκλογές και την εξαργύρωση των αγωνιστικών διαθέσεων των φοιτητών με ψήφους, και η πλήρης άρνησή τους να παλέψουν για την ενότητα των φοιτητών στα κοινά τους αιτήματα αποτελούν τους βασικούς λόγους για τους οποίους οι φοιτητικοί σύλλογοι, τα όργανα δηλαδή όλων των φοιτητών, έχουν μετατραπεί σε παραταξιακά «μαγαζιά» της ΠΚΣ και των ΕΑΑΚ, αφήνοντας αδιάφορη την πλειοψηφία των φοιτητών.

Ως Φοιτητική Πορεία, θέτουμε πρωταρχικά το ζήτημα της ενότητας των φοιτητών πάνω στα κοινά τους αιτήματα, τη διεξαγωγή μαζικών γενικών συνελεύσεων με δημοκρατικές διαδικασίες και τον αγώνα για τη μαζικοποίηση του φοιτητικού κινήματος. Καλούμε κάθε φοιτητή να συμμετάσχει ενεργά στις συλλογικές διαδικασίες που μας αφορούν όλους, ενισχύοντας τις γενικές μας συνελεύσεις και προβάλλοντας την ενότητα πάνω σε αυτά που συμφωνούμε ως μοναδική προϋπόθεση συσπείρωσης και αγώνα. Μόνο μέσα από τον κοινό αγώνα φοιτητών-νεολαίας-λαού μπορεί να δοθεί μια πραγματική απάντηση στην αντιλαϊκή-αντιεκπαιδευτική πολιτική. Καλή και αγωνιστική χρονιά, λοιπόν, με το κεφάλι ψηλά!