Έχει περάσει πάνω από ένας χρόνος από την ψήφιση του νομοσχεδίου «για την ολοκλήρωση της ψυχιατρικής μεταρρύθμισης» που ψήφισε η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, η οποία αφορά τον τομέα της απεξάρτησης και της ψυχικής υγείας στην χώρα μας. Χιλιάδες εργαζόμενοι, θεραπευτές, θεραπευόμενοι με τις οικογένειες τους και αλληλέγγυοι επί μήνες βρίσκονταν στους δρόμους πραγματοποιώντας δεκάδες κινητοποιήσεις, απεργίες, διαμαρτυρίες και εκδηλώσεις μέσα από τα σωματεία τους και τους φορείς τους, διατρανώνοντας τις ανησυχίες τους και περιγράφοντας την ζοφερή επόμενη μέρα που θα έφερνε ο νέος νόμος σε αντίθεση με τα κυβερνητικά αφηγήματα.

Με το νέο νόμο όσον αφορά την ψυχική υγεία δημιουργήθηκε ένα Εθνικό Δίκτυο Υπηρεσιών Ψυχικής Υγείας, μέσα στον οποίο εντάσσονται όλες οι δομές, ιδιωτικές και δημόσιες. Κέντρα ψυχικής υγείας, κέντρα ψυχοκοινωνικής αποκατάστασης, ψυχιατρικοί τομείς γενικών νοσοκομείων, ιδιωτικές ψυχιατρικές κλινικές, νομικά πρόσωπα ιδιωτικού δικαίου με ιδιώτες ψυχιάτρους και παιδοψυχιάτρους. Οι Εποπτευόμενοι φορείς είναι οι ιδιωτικές κλινικές και τα Νομικά Πρόσωπα Ιδιωτικού Δικαίου, ενώ από τον υποδιοικητή του δικτύου μπορούν να δίνονται άδειες για την ίδρυση νέων μονάδων ψυχικής υγείας ιδιωτικού δικαίου. Αντίστοιχα και στην απεξάρτηση έχει δημιουργηθεί ένας Ενιαίος Οργανισμός για την Πρόληψη και Αντιμετώπιση των Εξαρτήσεων (ΕΟΠΑΕ), που περιλαμβάνει το 18ΑΝΩ , τον ΟΚΑΝΑ, το ΚΕΘΕΑ, προγράμματα απεξάρτησης των νοσοκομείων Θεσσαλονίκης, Κέρκυρας και Ιωαννίνων, ΜΚΟ, ιδιωτικές κλινικές.

Σήμερα συντελείται η καταστροφή της δημόσιας ψυχικής υγείας και απεξάρτησης για την οποία προειδοποιούσαν όλοι οι φορείς. Ο ΕΟΠΑΕ, είναι ένας γραφειοκρατικός και ιεραρχικός οργανισμός, που δίνει ουσιαστικά υπερεξουσίες στον πρόεδρο του, ο οποίος διορίζεται απευθείας από το πρωθυπουργό και δεν ελέγχεται από κανέναν. Ο Αθ. Θεοχάρης είναι ο πρόεδρος που διόρισε η κυβέρνηση και ο οποίος από την πρώτη μέρα απαγόρευσε ακόμα και την χρήση των ονομάτων ΚΕΘΕΑ, 18 ΑΝΩ, ΑΡΓΩ, στοχεύοντας να ξεγράψει την φιλοσοφία και τον ιδιαίτερο χαρακτήρα του κάθε προγράμματος, και να πετύχει όσο το δυνατό πιο άμεσα την λεγόμενη «ομογενοποίηση».

Η ομογενοποίηση αυτή έχει σαν συνέπεια τα εξαρτημένα άτομα να μην μπορούν πια να επιλέξουν το πρόγραμμα που τους ταιριάζει και να «πλοηγούνται» όπου υπάρχει κενή θέση, καταργώντας έτσι ένα κεκτημένο δικαίωμα μετά από πολύχρονους αγώνες θεραπευτών και θεραπευόμενων, τα αποτελέσματα του οποίου έχουν αποδειχθεί και επιβεβαιωθεί μέσα στην θεραπευτική πράξη και έχουν αναγνωρισθεί διεθνώς από τους αρμόδιους θεσμούς.

Όμως αντίστοιχη είναι η πολιτική και για το προσωπικό. Με εντολή έτσι του διοικητή έχει μετακινηθεί προσωπικό από το ένα πρόγραμμα στο άλλο, ακόμα και από στεγνά προγράμματα σε προγράμματα υποκατάστατων, από συγκεκριμένες θέσεις ευθύνης σε θέσεις γενικών καθηκόντων. Οι συνέπειες της «αναδιάρθρωσης» αυτής είναι ολέθριες. Ανατρέπουν βίαια χωρίς κανένα σχεδιασμό τη σταθερότητα που έχουν ανάγκη τα εξαρτημένα άτομα. Οι αυθαίρετες μετακινήσεις θεραπευτών από την άλλη εκτός από απότομη διακοπή της θεραπευτικής σχέσης έχει οδηγήσει σε υπολειτουργία ή και κλείσιμο θεραπευτικών δομών. Ένας ακόμα λόγος για τις αλλαγές αυτές είναι η εχθρότητα της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας για τα στεγνά προγράμματα! Στόχος τους είναι η συντήρηση της εξάρτησης μέσω των υποκατάστατων. Και εδώ έρχονται να μπουν φυσικά και οι ιδιώτες και τα συμφέροντα φαρμακευτικών εταιρειών και κλινικαρχών. Η ιδιωτικοποίηση της απεξάρτησης και της ψυχικής υγείας που φωνάζει και αντιτίθεται η κοινωνία δεν είναι μια εφεύρεση των αριστερών όπως θα έλεγε ο Άδωνις Γεωργιάδης αλλά εφαρμόζεται στην πράξη. Χαρακτηριστικές είναι οι δηλώσεις του νυν βαλτού προέδρου του ΕΟΠΑΕ Θεοχάρη που σχετικά με τις μετακινήσεις προσωπικού αναφέρει: «Πήρα από τον σάκο το προσωπικό και το έβαλα όπου ήθελα. Πού είναι το πρόβλημα;». Αντίστοιχα κυνική και προκλητική ήταν και η διαφήμιση ενός ιδιωτικού κέντρου απεξάρτησης με πισίνα και χαμάμ από τον υπουργό υγείας Άδωνη Γεωργιάδη!

Η κυβέρνηση ως μόνο στόχο έχει να περικόψει τις δημόσιες δαπάνες για την ψυχική υγεία και την απεξάρτηση και παράλληλα να εξυπηρετήσει τα ιδιωτικά συμφέροντα. Όσον αφορά τους θεραπευόμενους δεν υπάρχει κανένας σχεδιασμός και το παραμικρό ενδιαφέρον. Άλλωστε για αυτούς, όπως έχουν ήδη αντιεπιστημονικά δηλώσει, η εξάρτηση είναι μια χρόνια, ανίατη και υποτροπιάζουσα νόσος του εγκεφάλου και η θεραπεία είναι η μείωση της βλάβης, μέσω ουσιαστικά της δια βίου χορήγησης φαρμάκων!

πηγή: περιοδικό Πορεία, τ. 61