γράφει ο Γιάννης Μακρίδης

130 χώρες υπέρ της Κούβας, 17 κατά και 25 αποχές. Αυτό είναι το αποτέλεσμα της φετινής ψηφοφορίας στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ για τον τερματισμό του αμερικανικού εμπάργκο. Ένα αποτέλεσμα που, παρά την αριθμητική υπεροχή των υποστηρικτών της Κούβας, σηματοδοτεί μια επικίνδυνη υποχώρηση: Το 2015, το ψήφισμα συγκέντρωσε 191 ψήφους υπέρ, ενώ το 2016 συγκέντρωσε επίσης 191 ψήφους υπέρ, με τις ΗΠΑ να απέχουν τότε από την ψηφοφορία,το 2024 οι χώρες που καταδίκασαν τον αποκλεισμό ήταν 187, το 2025 μειώθηκαν σε 165 και το 2026 έπεσαν στις 130. Τα γεράκια της  Ουάσιγκτον μπορεί να πανηγυρίζουν. Σαν Αριστερά δεν πρέπει να έχουμε αυταπάτες για την λεγόμενη διεθνή νομιμότητα εξ άλλου το έχουμε δει και στα “ανεφάρμοστα” ψηφίσματα για την Κύπρο και αλλού αυτό που υπερισχύει τελικά ελλείψει παγκόσμιου λαϊκού παράγοντα είναι η ιμπεριαλιστική νομιμότητα  των επεμβάσεων και των πολέμων.

Τι συνέβη μέσα σε δύο χρόνια και τόσες κυβερνήσεις άλλαξαν στάση; Μήπως έπαψε να πλήττει βάρβαρα την καθημερινότητα εκατομμυρίων Κουβανών; Μήπως η τιμωρία ενός ολόκληρου λαού αποτελεί ξαφνικά αποδεκτό μέσο διεθνούς πολιτικής; Τίποτα από αυτά. Εκείνο που άλλαξε είναι η ένταση της αμερικανικής ιμπεριαλιστικής πίεσης και η προθυμία ορισμένων κυβερνήσεων να προσαρμόσουν τη στάση τους στις απαιτήσεις  μιας ισχυρής καπιταλιστικής δύναμης σε ένα πεδίο έντασης ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών.

Η διπλωματία του αμερικανικού ιμπεριαλισμού διαθέτει ένα ολόκληρο οπλοστάσιο: οικονομικές απειλές, κυρώσεις, εμπορικούς εκβιασμούς και πιέσεις προς κυβερνήσεις που φοβούνται το πολιτικό και οικονομικό κόστος μιας σύγκρουσης με την Ουάσιγκτον. Οι ΗΠΑ στα πλαίσια του ανταγωνισμού με Κίνα και Ρωσία χρησιμοποιούν  κάθε κρυφό η φανερό μηχανισμό πίεσης. Η φετινή ψηφοφορία αποκαλύπτει πόσο αποτελεσματικός μπορεί να γίνει αυτός ο μηχανισμός όταν απέναντί του βρίσκει κυβερνήσεις πρόθυμες και υποτελείς, να ανταλλάξουν την στήριξή τους με την εύνοια των ισχυρών. 

Ιδιαίτερα αποκαλυπτική είναι η στάση κρατών που επί χρόνια ψήφιζαν υπέρ του τερματισμού του αποκλεισμού και τώρα επιλέγουν την αποχή ή ακόμη και την καταψήφιση αποτέλεσμα οργανωμένης εκστρατείας αμερικανικών πιέσεων. Είναι πολιτική υποχώρηση με συγκεκριμένες  εγκληματικές, φιλοπόλεμες συνέπειες  απέναντι στο λαό της Κούβας.

Και οι συνέπειες δεν μετρώνται μόνο στις αίθουσες του ΟΗΕ. Μετρώνται στις ελλείψεις καυσίμων, στις διακοπές ηλεκτροδότησης, στις δυσκολίες πρόσβασης σε αγαθά και υπηρεσίες, στις ζωές ανθρώπων που καλούνται να πληρώσουν το τίμημα μιας πολιτικής οικονομικής ασφυξίας. Το εμπάργκο δεν είναι μια αφηρημένη διαφωνία μεταξύ Ουάσιγκτον και Αβάνας. Είναι ένας μηχανισμός εξωτερικού  εξοντωτικού καταναγκασμού που επιβαρύνει την κοινωνία και επιχειρεί να μετατρέψει την οικονομική δυσπραγία σε πολιτικό όπλο καταστροφής ενός ανεξάρτητου κράτους ακόμη και με την ένοπλη επέμβαση.

Η εθνική κυριαρχία αναγνωρίζεται για τα ιμπεριαλιστικά κράτη, αλλά γίνεται διαπραγματεύσιμη για τα υπόλοιπα κράτη που “σηκώνουν” κεφάλι. Θέλουν να  τσακίσουν  την αντίσταση των λαών του Ιρανικού, του Παλαιστινιακού, του Βενεζουελάνικου και  τώρα του Κουβανικού  και όλων των λαών που αντιστέκονται

Η φετινή ψηφοφορία σημαίνει ότι Αμερικάνοι ιμπεριαλιστές κατάφεραν να περιορίσουν την πολιτική απομόνωσή τους στο συγκεκριμένο ζήτημα, αξιοποιώντας την ισχύ τους και τις εξαρτήσεις άλλων κρατών.

Για την πραγματική Αριστερά, το ουσιαστικό δίλημμα παραμένει αμείλικτο: διεθνιστική αλληλεγγύη και  επαναστατική ανεξαρτησία των λαών ή συμβιβασμός και υποτέλεια στους εκβιασμούς και φιλοπόλεμες επιδιώξεις των ιμπεριαλιστών;